شفقناافغانستان- شهر بامیان به عنوان پایتخت فرهنگی کشورهای عضو سارک شناخته شد که در نوع خود افتخاری عظیم برای افغانستان می باشد و به همین مناسبت جشنی در بامیان برگزار شد که رسما این عنوان به این شهر تنفیض شود.
با تمام کمی و کاستی ها این مراسم برگزار شد، اما آنچه که باعث انتقاد بسیاری از فعالان فرهنگی شد عدم حضور رئیس جمهور و یا رئیس اجرائیه در این مراسم بود.
بصیر احمد دولت آبادی نویسنده توانای کشور نیز در یادداشتی به انتقاد از این سایت دو پهلوی دولت پرداخته و حرکت اشرف غنی را نشان از یک عقبه تاریخی می داند که هنوز زمامداران پشتون من جمله اشرف غنی به آن فکر می کنند و باورمنداند.
متن کامل این یادداشت به شرح زیر می باشد:
تعدادی ازهزاره ها در صفحه فیس بوک، از عدم شرکت رییس جمهور نام نهاد افغانستان محمد اشرف “غنی” در جشن پایتخت فرهنگی گروه “سارک” در “بامیان باستان” گیلایه دارند.درحالیکه، اگر آقای غنی تا به حال دو کار خوب کرده باشد، یکی همین عدم شرکت در این مراسم است! چراکه در افغانستان ملت واحد شکل نگرفته، منافع ملی وجود ندارد،برای هرمقام چه بزرگ و چه کوچک در قدم اول منافع خانواده و درقدم دوم منافع طایفه، قوم و در نهایت منطقه در اولیت قرار دارد.
بنابراین، آقای غنی با عدم شرکت خود در این مراسم فرهنگی فرا کشوری ،صداقت و ماهیت درونی خود را به نمایش گذاشت! اوبا این حرکت نمادین نشان داد که “یک خریطه زباله ی کنار ارگ میراثی” از کل منافع مردم افغانستان در نظرش اولویت دارد.ما نباید از عدم شرکت یک فرد ضد فرهنگ و منافع مردم در یک همچو مراسم مهم تاریخی و سرنوشت ساز گیلایه کنیم، بلکه باید شاد باشیم که چهره ها کم کم افشا و ماهیت ها روشن می گردد.
من در سمینارسی و پنجمین سالگرد شهادت ” بدخشی” در شهر تورنتوی کانادا گفتم:بیایید برای اولین بار در تاریخ افغانستان کج بنشنیم راست بگوییم، 250 سال راست نشستیم وکج گفتیم. حاصل این راست نشستن ها، خرابی و بربادی وطن و مردم است.به نظر این حقیر، آقای ” غنی” با این عمل خود کج نشست راست گفت، مشروط بر اینکه هزاره ها واقعیت را درک کنند!نام بامیان برای غنی و امثال ایشان آزار دهنده است چه رسد به اینکه، پایتخت فرهنگی کشور های جنوب آسیا گردد.ما وقتی به ماهیت عدم شرکت جناب غنی در مراسم پی می بریم که ماهیت ” سارک ” را درک کنیم .
گروه “سارک” در سال 1985م با عضویت 7 کشور جنوب آسیا یعنی هند،پاکستان،نپال،بوتان،مال
با این دید،آقای “غنی” همانطوریکه از سوی برخی ازهزاره ها مورد انتقاد قرار دارد که چرا به عنوان رییس جمهور کشور در این مراسم ملی و بین المنطقوی شرکت نجسته است؟ از سوی برخی ازافغان( پشتون ها) نیز تحت فشار بوده وهست که نباید بامیان تا این حد مطرح می شد، حال که مطرح شده باید اینگونه با آن دهان کجی کرد!به باور اینها، چرا خوست، پکتیا و نقاط دیگر که محل تربیه افراد انتحاری اند، پایتخت فرهنگی جنوب آسیا معرفی نشده است، که بامیان شده است. فرهنگ وهنر و… به باور این جمع، همان انتحار، تریاک، خراب کردن سرک، شفاخانه، و تمام نماد های رفاهی است.
رییس جمهور نام نهاد، بین دو گزینه گیر افتاده بود. سرانجام منافع خانواده و طایفه خود را برمنافع مردم و کشور ترجیح داد.درافغانستان کدام پادشاه و رییس جمهور، فراتر از منافع شخصی و طایفه خود گام برداشته که جناب غنی نفر دوم باشد!با این حساب، گیلایه از او نا بجاست.
نويسنده: بصير احمد دولت آبادي
انتهای پیام