شفقنا افغانستان- محمد مرادی، نویسنده و گزارشگر آزاد در واکنش به حمله تروریستی بالای مسجد جامع فاطمیه در شهر قندهار که ده‌ها شهید و زخمی برجای گذاشت، در برگه فیسبوکش یادداشتی به شرح زیر نوشته است:
دو تصویر با فاصله ۳۳ سال
آفتاب تلولوکنان دامانش را از آسمان شهر قندهار جمع کرد و رخ در نقاب کوه‌های غرب شهر کشید. روز پنج‌شنبه به پایان رسیده بود. تقویم نیز پایان روز ۱۷ آذر/ قوس سال ۱۳۶۷خورشیدی برابر با هشتم دسامبر سال ۱۹۸۸میلادی را نشان می‌داد. سیاهی شب همه جا را فراگرفته بود. سکوت بود و سکوت و ناگهان طیاره‌ها و هواپیماهای روسی سکوت شب را شکستند و غرش‌کنان حوالی ساعت ۹ شب بر سر مردم منطقه «چوک توپخانه» شهر قندهار بمب ریختند. در یک لحظه نور خیره‌کننده‌ای پرده شب را درید. سپس موج انفجار صدها متر را درنوردید. شیشه‌های منزل ما در ۶۰۰ متری محل رویداد، فرویخت. و باز هم سکوت بود و سکوت. هواپیماهای روسی به بمباران مناطق مسکونی عادت داشتند زیرا دو سال پیش از این حادثه نیز در همین تاریخ بر سر مردم در«چوک شهیدان» دروازه هرات شهر قندهار، بمب ریخته بودند. این‌بار خواستند از سالروز همان حادثه تجلیل کنند. چه خوب هم تجلیل کردند که در یک لحظه، ۱۹ زن، کودک و مرد را به قربانگاه کشاندند. صبح روز جمعه ۱۸ قوس یعنی فردای شب حادثه، حس کودکانه مرا بر سر آوارهایی که از هدیه روس‌ها باقی مانده بود، کشاند. در همان لحظه، جسد خانمی را از زیر آوار بیرون آوردند. وحشت سراپایم را فراگرفته بود اما دیدن اجساد قطعه قطعه شده برای من هم به یک عادت تبدیل شده بود. قربانیان را تا قبل از ظهر روز جمعه به «امام‌باره/ امام‌بارگاه» یا همان مسجد جامع فاطمیه منتقل کردند.(تصویر اول)
ساعاتی بعد، اجساد شهدا پس از نماز، برای تشییع و دفن آماده شدند. سراسر شهر تعطیل شد. مردم به جاده‌ها و خیابان‌ها آمدند تا با شهدای شان وداع کنند. برای چندین ساعت مردم کنترل شهر را در اختیار داشتند. از هر گوشه شهر شعار «مرگ بر نجیب‌الله»، «مرده باد شوروی» و «نابود باد کمونیست» شنیده می‌شد. مردم خشمگین هر جا نمادی از دولت را می‌دیدند، حمله می‌کردند. عکس‌های دکتر نجیب‌الله از دیوارهای اماکن دولتی جمع‌آوری و سپس پاره شد. لحظاتی بعد، شهدای قبرستان عمومی شهر قندهار، میزبان ۱۹ شهید دیگر بودند. اداره کابل، این جنایت را اشتباه نظامی عنوان کرد اما کسی باور نکرد چون بمباران چوک توپخانه در دومین سالروز بمباران چوک شهیدان رخ داده بود. جنایت عمدی بود اما این که با چه هدفی انجام شد، مشخص نشد.
۳۳ سال پس از آن رویداد، امروز ۲۴ میزان دوباره مسجد جامع فاطمیه شهر قندهار میزبان شهدای حمله انتحاری دیروز بود.(دومین تصویر)
این بار نه خدا ناباوران کمونیست بلکه خداباوران خوارج دست به جنایت زده بودند. همان خداباورانی که فرق علی(ع) را در مسجد و محراب شکافتند تا به بهشت بروند اما مولای‌مان در آن لحظه از رستگاری خود و شقاوت خوارج سخن گفت. در حقیقت، فریاد «فزت و رب الکعبه» امام، پیامی به آیندگان بود تا بگوید که منازعه بین حق و باطل تا قیام قیامت ادامه دارد و رستگاری از آن کسانی است که در مسجد به دست شقی‌ترین انسان‌ها به شهادت برسند.
