اگر در انفجارها نمیریم هیولای فقر ما را خواهد کشت؛ گفت گوی شفقنا با یک شاهد عینی انفجارهای روز گذشته کابل

شفقنا افغانستان – انفجارهای پی‌هم و گسترش روز افزون دامنه‌ی فقر و بیکاری در افغانستان، مردم این کشور به خصوص شهروندان کابل را نسبت به آینده بدبین و نگران کرده است. بیشترین این انفجارها که بر موترهای مسافربری شهری و اماکن عمومی صورت می‌گیرد، دیدگاه مردم در قبال عملکردهای طالبان از جمله تأمین امنیت و برقراری ثبات را منفی ساخته و مردم خود را به عنوان کتله‌های بی سرپرست و فاقد حاکمیت می‌پندارند، از سوی دیگر گسترش روز افزون فقر باعث گردیده است که مردم افغانستان از مقدار پس انداز نقدی هم داشتند تهی گردیده و استقبال از زمستان سرد را در فقدان توانایی تأمین مواد غذایی و سوختی در عالم یأس و نا امیدی انتظار بکشند.

میثم یکی از دانشجویان علوم سیاسی دانشگاه کابل در گفت و گو با خبرنگار خبرگزاری شفقنا افغانستان گفت: در هنگام انفجار موتر نوع تونس، در ایستگاه نقاش دشت برچی من در موتر پشت سر و در فاصله چند متری قرار داشتم که ناگاه صدای مهیب انفجار بلند شد و دود غلیظ ناشی از آن فضا را تاریک ساخت. او می افزاید که موترها یکی پشت سر دیگری توقف نمود و انبوهی از جمعیت جهت نجات زخمی‌ها و انتقال آنان به مراکز درمانی در ساحه مربوطه حلقه زدند، با وجودی که فاصله ساحه انفجار با حوزه 13 امنیتی طالبان بیشتر از ده دقیقه نیست؛ اما نیروهای طالبان با فاصله زمانی نیم ساعت الی چهل دقیقه به ساحه رسیدند و با شلیک‌های هوایی باعث رعب و وحشت دیگری میان شهروندان گردیدند. طالبان به صورت مسلکی ساحه را تحت پوشش قرار ندادند و دور نمودن جمعیت را از ساحه خطر نیز نمی‌دانستند، اگر در همان فاصله زمانی و با حضور نیروهای امنیتی طالبان انفجاری در میان انبوه جمعیت مردمی صورت می‌گرفت یقینا آمار کشته ها سرسام آور و وحشت ناک می‌گردید.

او می‌گوید که وضعیت امنیتی کنونی با زمان حاکمیت جمهوری تفاوت چندانی ندارد در آن زمان هم در هر هفته چندین انفجار مرگبار صورت می‌گرفت و از سه ماه حاکمیت طالبان بدین سو نیز تقریبا انفجارها در فاصله زمانی یک روز بر اماکن ملکی و موترهای داخل شهری صورت می‌گیرد. بدتر از آن زمان هیولای فقر است که در وضعیت کنونی بر انفجارهای مرگبار افزوده است و با گذشت زمان احتمال اینکه بسیاری از مردم از فقر و گرسنگی تلف شوند قابل پیش بینی است. این دانشجوی علوم سیاسی می گوید« از این انفجار نجات یافتیم اما معلوم نیست که تا انفجار بعدی طعمه مرگ خواهیم شد یا زنده خواهیم ماند؛ اگر از انفجارها جان سالم به در ببریم از فقر و گرسنگی تلف خواهیم شد.» او از حکومت طالبان می‌خواهد با وجودی که قدرت را شخصا انحصار کرده اند و قول پایان جنگ و تأمین امنیت را به مردم داده اند، باید در تحقق امنیت واقعی موفقانه عمل کنند و با ایجاد راهکارهای مناسب به فقر و بیکاری مردم این سرزمین پایان بخشند، مردم نان ندارند، کار و وظیفه ندارند، سیستم اقتصادی کاملا فلج شده است، طالبان تنها کاری که می‌کنند تفنگ روی شانه شان نقطه به نقطه شهر می‌گردند و در برابر چشمان دهها هزار گرسنه و فقیر نمایش قدرت می دهند.

با این حال، به مدت سه ماه است که گروه طالبان حاکمیت سیاسی افغانستان را در اختیار گرفته اند و از آن زمان تا کنون فقر و بیکاری در جامعه روز افزون گردیده و دامنه نا امنی نیز با گذشت زمان وخیم‌تر از قبل می‌گردد. این در حالیست که جامعه جهانی رسمیت شناختن طالبان را منوط به پذیرش شروطی همچون رعایت حقوق زنان، حقوق بشری افراد و اقوام، تشکیل همه شمول و … کرده اند؛ اما طالبان به این پیشنهاد تا کنون جواب مثبت نداده اند و در میان این کشاکش است که مردم افغانستان قربانی نا امنی و فقر می‌گردند.