شفقناافغانستان – از زمان روی کار آمدن حکومت طالبان، وضعیت کارگران داخل شهر که با کراچی های دست داشته شان تأمین نفقه میکردند وخیمتر شده است؛ همه روزه عصرها دیده میشود که صف طولانی کراچی به دستان جلو نانوایی ها، در حالیکه در انتظار لقمه نانی درون کراچیهای شان لمیده اند چشم عابرین را به سمت خود خیره میکند، آنان در حالیکه تعداد شان روز به روز افزون میگردد امید دارند که نانوایی و خریداران نان، حس ترحم شان برانگیخته شود به آنها نان توزیع شود که شب را دست خالی به خانه بر نگردند. هر کدام روایتهای تکان دهندهی از زندگی شان دارند که با شنیدن داستان کنونی وضعیت شان قلب هر انسانی را متأثر میسازد.
در آمد اندک و گاهی صفر، توان خرید نداریم
محمد ظاهر در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری شفقنا افغانستان میگوید که حدود هفتاد سال سن دارم چندین سال است که مصارف زندگی ام را از طریق کراچی وانی داخل شهری تأمین میکنم، در زمان حکومت قبلی در آمد روزانه ام رضایت بخش بود، به تناسب روزهای کاری از پنجصد افغانی تا هشتصد افغانی هم کار میکردم، گاهی که وضعیت کاری مناسب نبود تا روز دو صد افغانی هم کاهش می یافت؛ اما هیچگاه کمتر از آن نشده بود، عایدات آخر ماه به گونهی بود که می توانستیم مصارف خانواده را عزتمندانه تأمین نماییم، بیل برق و بیل آب را به موقع اش پرداخت میکردیم، کمتر زمان بود که نتوانیم آرد و روغن بخریم، گاهی هم که دست ما بند می شد، دوکاندار به صورت قرض به ما میفروخت؛ اما از زمانی که حکومت سقوط کرد کار و در آمد ما روز به روز کاهش یافت، دوکاندار هم قرض نمیدهد میگوید که اگر قرض بدهیم توان خرید نداریم، وی افزود « حالا روزانه یگان وقت پنجاه افغانی کار میکنیم بعضی وقت ها همین پنجاه افغانی هم گیر نمیایه، از زمانی که طالب پادشاه شده خیلی کم وقت بوده که صد افغانی یا دو صد افغانی کار کرده باشم» او یاد آور گردید که نمی توانیم چیزی بخریم، کل خرج نفقه و عایله ما در حال حاضر به تهیه نان خشک ختم شده است، سایر مایحتاج زندگی همچون مواد سوختی، پوشاک و سایر نیازمندی های روزمره را توان خرید نداریم، وی افزود صرفا روزهایی که هیچ در آمد روی بازار نداریم جلو نانوایی صف می کشیم که شب را دست خالی به خانه نرویم، روزهایی که پنجاه افغانی هم کار کنیم در صف نان خیراتی نمی ایستیم، او گفت که زندگی من تا کنون اینگونه نبوده است که با نان خیراتی زندگی کنم.
هزینه برق و آب را هم نپرداخته ام، هراس دارم قطع شود
این کارگر هفتاد ساله ضمن رنج های زندگی کنونی اش یاد آور گردید که دو ماه است هنوز بیل آب و برق را نپرداخته ام، بیم آن دارم که در ماه آینده قطع شود. وی با یاد آوری از اینکه مامورین آب و برق ماه قبلی به من گفتند اگر در ماه آینده نتوانی همه را یکجا پرداخت کنی از این خدمات محروم می شوی، همچنان شکرگزاری نموده و گفت: « بازهم خدا را شکر می گویم او رزق و روزی را میرساند، خدا را شکر خانه از خودم است کرایه خانه ندارم؛ اما فعلا فامیل پنج نفره ام آزار و شکنجه روزگار می شوند امید دارم که وضعیت سر ما مردم غریب تغییر کند». محمد ظاهر با اشاره به گفته های اخیر رئیس الوزرای طالبان که رزق از جانب خداوند است گفت:« طالب گفته که خدا رزق میدهد، بی شک ما هم قبول داریم خدا روزی رسان است، حکومت هم مسئولیت دارد یگان کار و بار راه اندازی کند، اگر کل ما دست به کمر بنشینیم که خدا روزی رسان است اینطوری خداوند روزی نمیدهد خدا وقتی روزی میدهد که ما هم یگان کار انجام بدهیم» او گفت که در طول عمرم حکومت های مختلف در افغانستان برقرار شده است؛ اما با توجه به میزان نیازمندی های عصری جامعه، هیچگاه مردم دچار چنین مشکلاتی نبوده است، سابق اگر در آمد کم بود، هزینه آب، برق، تلفن، کرایه موتر و … هم در زندگی مردم نبود، مسئله خوراک و پوشاک از طریق زمین داری و کارهای روزانه تأمین می شد؛ اما اکنون تا یکی از هزینه ها را تأمین کنیم چندین مورد دیگرش لاینحل می ماند.
او با اشاره به صف طولانی که جلو نانوایی منتظر لقمه نان اند گفت که اکثریت این ها را می شناسم، همه از مجبوری و نبود کار و تأمین نان شبانه اینجا صف کشیده اند، اگر نان یک شب خود را هم داشته باشند در اینجا جمع نمیشوند، وی در ارتباط به اینکه حاکمیت موجود به مشکلات شان رسیدگی خواهد کرد، گفت که به یاد ندارم کسی پروای مردم فقیر را داشته باشد، همه به فکر خود اند و شعار خدمت به مردم صرفا برای تداوم حاکمیت است، هیچکسی صدای فقیر را نمیشنود.
وضعیت فقر و بیکاری در حالی با فرا رسیدن زمستان سرد افغانستان روز افزون میگردد که طالبان به عنوان گروه حاکم بر سرنوشت حدود سی و پنج میلیون انسان افغانی هیچ راهکار اقتصادی نجات بخش را روی دست نگرفته اند و مردم همچنان پله های فقر را تا مرز فاجعه انسانی می پیمایند.
