شفقنا افغانستان-دولت کابل طی چندین سال گذشته در تلاش برای آغاز مذاکرات صلح با رهبران طالبان بوده که در این اواخر این تلاشها شدت یافته اما تاکنون نتیجه ملموسی نداشته و ضروری است تلاشها برای یافتن راهکارهای جدید آغاز شود.
با اینکه مقامات دولت «حامد کرزی» رئیس جمهور پیشین افغانستان علاوه بر سفرهای متعدد بارها از کشورهای خارجی به خصوص پاکستان و آمریکا خواستار همکاری صلح شد و نمایندگان خود را به این کشورها فرستاد، اما این تلاشها نتیجهای نداشت.
پس از آغاز زمامداری «اشرفغنی» رئیس جمهور دولت وحدت ملی افغانستان این تلاشها شدت گرفت، اما برخلاف تصورات و پیشبینیها آنچه که مشهود است، تغییر جهت فکری برای برآورده شدن صلح در میان 2 دولت پیشین و کنونی کابل است.
کرزی بر این نظر بود که آمریکا و پاکستان باید برای برقراری صلح و آغاز مذاکرات دولتمردان کابل با طالبان همکاری کنند و عدم همکاری آنان زمینهساز تداوم ناامنی میشود و به همین صورت به دلیل عدم همکاری آمریکا و به تبع آن پاکستان، رئیس جمهور پیشین افغانستان هر 2 کشور را شاهکلید صلح دانست که هیچگاه حاضر به همکاری صادقانه نشدند.
آمریکا و پاکستان به دلیل همکاری زیادی که با طالبان دارند نخواستند با کابل در این راه همگام شوند و به این دلیل بود دولت پیشین راه دیگری را برای برقراری صلح پیدا نکرد.
برای پیدا کردن راههای جدید برای برقراری صلح، مقامات ارشد دولت وحدت ملی سفرهایی به چین، ایران و چندین کشور دیگر انجام دادند و پس از این سفرها نشستهایی میان نمایندگان دولت افغانستان و طالبان برگزار شد.
با اینکه محور اصلی این نشستها، گفتوگو در مورد آغاز مذاکرات صلح نبوده، اما این نشستها پس از سفرهای انجام شده مقامات دولت وحدت ملی به کشورهای خارجی است و به همین دلیل میتوان مدعی شد که سفرهای مقامات دولت کابل زمینهساز برگزاری چنین نشستهایی میان نمایندگان دولت افغانستان و طالبان شده است.
این نشستها بیشتر در کشورهای مختلف از جمله، نروژ، امارات متحده عربی و قطر برگزار شد که بدون شک در تغییر اذهان عمومی ملت افغانستان تأثیرات مثبتی بر جا گذاشته و امیدواری برای برقراری صلح و ثبات بالا رفته است.
امیدواری مردم و تلاشهای پیگیر مقامات تازه نفس دولت کابل میتواند برای برقراری صلح خوشایند باشد، اما از آنهم خوشآیندتر اظهارنظر نمایندگان طالبان در نشستهایی برگزار شده با نمایندگان دولت کابل است که احتمال آغاز مذاکرات مستقیم با مدیران گروه طالبان را به وجود میآورد.
با این وجود، میتوان مدعی شد که زمینههای آغاز مذاکرات مستقیم دولت کابل با رهبران طالبان افزایش یافته و احتمالات برگزاری مذاکرات نیز محتمل است و این گویای تغییر جهت فکری مقامات دولت کابل از سمت آمریکا و پاکستان به سمت کشورهای دیگر است.
با این وجود، آمریکا، عربستان سعودی، امارات متحده عربی و تا حدی پاکستان که خود سازندگان طالبان هستند به هیچ صورت حاضر به همکاری برای از میان برداشتن و یا منحل کردن این گروه نیستند و تداوم آن را ضامن حفظ و بقای منافع خود در آسیا میدانند.
در هر صورت، برقراری صلح برای افغانستان از هر چیزی اهمیت بیشتری دارد و ضرورت پنداشته میشود دولت کابل از هر راه ممکن برای استحکام صلح و ثبات تلاش کند.
با این وجود، احتمال دستدرازیهای آمریکا در این میان را نیز نمیتوان نادیده گرفت، زیرا اکنون برخی کشورهای همکار با کابل برخلاف انتظارات و درخواستهای آمریکا در حال حرکت هستند و این نیز احتمال دارد که آمریکا به صورت مستقیم یا غیر مستقیم به آنان فشار میآورد تا از همکاری با کابل دست بردارند.
با توجه به امیدواریهای به وجود آمده دولت کابل ضرورت دارد در رابطه با راهکارهای خود تلاش بیشتری انجام دهد تا ثبات کامل و آسایش همگانی در کشور فراهم شده و دست دشمنان و تروریستها کوتاه شود.
انتهای پیام