شفقنا افغانستان – محمد امین جوادی: افغانستان کشوری فقیر، درمانده و نیازمند به همسایگان خود است. حتی در دوره ظاهرشاه افغانستان نمیتوانست نیازمندیهای دربار شاهی و حکومت کوچک خود را تامین کند و دستاش به سوی شرق و غرب دراز بود. شوروی به دلیل نزدیک بودن به افغانستان بیشترین نیازهای حکومت را تامین میکرد و همین امر زمینه نفوذ روزافزون آن کشور در افغانستان و سرانجام تجاوز نظامی شوروی بر افغانستان را فراهم کرد.
افغانستان پس از چهار دهه جنگ فقیرتر و نیازمندتر شده است، با این تفاوت که شوروی و آمریکا جای خود را به پاکستان داده است؛ کشوری بسیار قویتر از افغانستان اما نه به اندازه آمریکا و شوروی بخشنده، کشوری هستهای اما مقروض.
نگاه پاکستان به افغانستان امنیتی و استخباراتی است. حکومتهای افغانستان از داوود تا غنی خط دیورند را فرضی میخواندند و داعیه احیای پشتونستان را در سر میپروراندند. چنین داعیهای برای کشوری مانند پاکستان که نیروهای استقلالطلب مسلح از جمله بلوچها در آن فعال است به معنای تجزیه و حتی فروپاشی آن کشور تعبیر میشود.
بنابراین برای پاکستان یک افغانستان ناامن و نیازمند، سودمندتر از یک همسایه قدرتمند درد سرساز است.
داعیه پشتونستان در افغانستان بهصورت رسمی توسط داوود خان کلید خورد. پاکستان از آن زمان تاکنون دو بار موفق به نابودی کامل ساختار دولت، نهادهای عامالمنفعه و زیرساختهای بشری افغانستان شده است؛ یکبار توسط مجاهدین و با سقوط دولت داکتر نجیب و بار دوم توسط طالبان و با سقوط دولت اشرف غنی؛ هردو احمدزی و به شدت پانپشتونیزم.
حملات اخیر هوایی پاکستان به خوست و کنر که بیش از سی و پنج کشته و زخمی عموما کودکان و زنان برجای گذاشت، دوام همان سیاست در برابر افغانستان است.
پاکستان افغانستان را حیاط خلوت خود میداند و اکنون با سلطه طالبان این آرزو محقق شده است. این تصویر مربوط به احضار سفیر پاکستان در اعتراض به حمله هوایی آن کشور به خاک افغانستان است اما دقت در زبان بدن دوطرف چیز دیگری میگوید.
