سیاست عبور از رهبران هزاره

شفقنا افغانستان- مدت ها است که اوضاع آشفته­ی کشور مخصوصا جامعه هزاره ذهن من را به خود مشغول نموده است؛ با هر معیار و مقیاسی که می­سنجم و اندازه می­گیرم راز و رمز آن را نمی­فهمم.

احساس می­کنم که عده­ای در مرکز قدرت به صورت خزنده و آرام در صدد است که رهبران هزاره را در میان مردم شان، بی­ اعتبار ساخته تا بتوانند مقاصد و دیدگاهای خود را به آسانی و به راحتی در جامعه هرازه تحمیل نمایند و جلوی رشد جامعه هزاره را بیش از این بگیرند؛ این حلقه همچنان در پی از بین بردن انسجام جامعه هزاره و ایجاد تکثر ادرس در میان مردم هزاره است. این سیاست از روش­های زیر در حال اجرا شدن است:
 
1. دولتی ساختن استاد محقق: واضح است که استاد محقق و استاد خلیلی در فضای فعلی جامعه هزاره را با دو روش متفاوت هدایت و رهبری می­نمایند. باوارد شدن استاد محقق در عرصه حکومت، تیغ انتقاد وی غلاف شده و دیگر ایشان نمی تواند مانند گذشته منتقد حکومت باشد؛ چون خود بخشی از حکومت است. حکومت افسون زا و کاریزما ستیز است. از استاد محقق انجام کارهای زیادی مطالبه می­شود که وی از انجام آن عاجز است. در نتیجه استاد محقق، محبوبیت سابق خود را در میان مردم از دست می­دهد. در پایان کار این حکومت، این سوال به خوبی قابل طرح است که استاد محقق در این مدت، چه کار کرده است؟ دیگر این سخن که فرصت نبود از وی قابل قبول نخواهد بود.
 
2. معرفی افراد بدون دغدغه هزارگی در پست­های کلیدی: روش دیگری که در پیش گرفته شده است، معرفی افراد بدون ریشه و بدون دغدغه هزارگی در پست­های کلیدی است؛ از وزارت گرفته تا معینیت­های وزارت. معرفی افراد این چنینی چند پیامد بسیار عمده دارد: 1. به جوان تحصیل کرده هزاره سیگنال می­دهد که اگر می خواهید کار کنید و در این مملکت به مقامات بالا برسید باید از آرمان­های خود و مخصوصا ارمان عدالت خواهی دست بردارید. با هویت هزارگی خود نمی­توانید به جایی برسید. 2. ناگام جلوده دادن رهبران هزاره در میان هواداران آنها، بی اعتبار ساختن آنها در انظار عموم، ایجاد تنش در میان اعضای احزاب دو رهبر و مشغول ساختن آنها در مسایل جزی و حزبی پیامد دیگر این کار است. 3. کلان ساختن چهره­های خنثی و مورد نظر خود در جامعه هزاره دیگر پیامد این کار است. هر سه پیامد فوق در راستای سیاست عبور از دروازه بانان قابل تحلیل است.
 
 
3. بی توجهی به جایگاه استاد خلیلی و استاد دانش: انصافا استاد خلیلی برای رییس جمهور شدن اشرف غنی بیشرین تلاش و کوشش را کرده است و از تمام حیثیت خود هزینه کرد. اگر استاد خلیلی نمی­بود اولا اصلا تیم اشرف غنی شکل نمی­گرفت و نمی­توانست برای خود معاون اول و دوم بیابد. دوما اگر چانه زنی های سیاسی استاد خلیلی نمی­بود، قطعا انتخابات دور دوم هم بی ثمر می­ماند و جلالتماب اشرف غنی از وارد شدن به ارگ باز می­ماند. اما اشرف غنی تمام زحمات استاد خلیلی را نادیده گرفته و به سمتی می­رود که نتیجه آن خارج نمودن استاد خلیلی از محاق توجه است. تا هنوز یک نفر از حزب استاد خلیلی در دولت اشرف غنی به کار مشغول نشده است؛ یک مشاور و یک والی معرفی نموده است که اولی دفتر کار ندارد و دومی معرفی نامه تدارد که به کار خود آغاز نمایند. افرادی که از آدرس استاد دانش معرفی می­شود به هیچ موقعیتی گماشته نمی­شوند. علاوه بر آن در تمام مناطق هزاره جات مشکل وجود دارد، در بامیان مردم بر سر والی به جان هم افتاده اند، در بهسود کوچی رفته است، در جاغوری هر روز گروگان گرفته می شود و در کابل به سرک ها چسپیده است. همه اینها سبب می شود که موقعیت استاد خلیلی در میان مردم تضعیف شود؛ زیرا خلیلی معمار این تیم شناخته می شود. این امر سبب می شود که مردم به کیاست و خردمندی استاد خلیلی دیگر اعتماد نکنند.
 
جایگاه دانش هم جایگاهی نیست که رئیس جمهور به او داده باشد، بلکه مردم به او داده است اگر دانش در کنار اشرف غنی نمی­بود، اشرف غنی هم رییس جمهور نبود. بنابراین نمی­تواند رییس جمهور به دلیل موقعیت دانش دیگر افراد استاد خلیلی و دانش را نادیده بگیرد. از استاد خلیلی و دانش نیز توقع می­رود که به دور از هر گونه مصلحت سنجی به جدیت از منافع مردم حمایت نمایند.

نویسنده: کمال امیدی