شفقنا افغانستان – از زمان تسلط طالبان بر افغانستان، 300 روز شده است که دختران دانش آموز بالاتر از صنف ششم، نتوانستهاند به مکتب بروند.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، طالبان در اوایل ماه حمل سال جاری خورشیدی قرار بود که دروازه مکاتب را بر روی دختران دانش آموز بگشاید، اما در روزی که زنگ مکتب به صدا در آمد، به دختران دانش آموز بالاتر از صنف ششم اجازه ورود به مکاتب داده نشد و شمار زیادی از آنها با چشمهای پر از اشک، دوباره به خانه برگشتند.
مقامات طالبان هنوز دلیل واضحی برای ممانعت دختران از رفتن به مکتب، ارائه نکردهاند و تنها دلیل آنها، بحث روی یونیفورم مکتب این دانش آموزان بوده است.
ممانعت از رفتن دختران بالاتر از صنف ششم به مکتب، نگرانیهای زیادی را برای خانوادهها و شهروندان افغانستان در مورد آینده دختران شان ایجاد کرده است. بسیاری از آنها، این کار را بزرگترین جفا در حق نسل آینده افغانستان میدانند و خواستار بازگشایی مکاتب بر روی دختران هستند.
اکنون افغانستان تنها کشور دنیا است که دختران را از حق تحصیل و رفتن به مکتب محروم کرده است و حاکمان این کشور به دختران اجازه نمیدهند که به مکتب بروند.
این اولین بار نیست که طالبان دختران را از حق آموزش و رفتن به مکتب محروم کردهاند. این گروه در دور اول حکومت شان (1375 – 1380 خورشیدی) دختران را به صورت کامل از حق آموزش، کار و حتی حضور در جامعه، محروم کرده بودند و هیچ دختری حق نداشت که به مکتب و دانشگاه برود، در ادارات دولتی کار بکند و یا در اجتماع بدون همراهی یک محرم مرد، حضور پیدا بکند.
آینده ما چه خواهد شد؟
ممانعت دختران بالاتر از صنف ششم از رفتن به مکتب، دانش آموزان دختر و خانوادههای آنها را در مورد سرنوشت آینده آنها، نگران کرده است.
دانش آموزان میگویند که آنها بیم آن دارند که مبادا نتوانند به رویاهای شان که فراغت از مکتب، تحصیل در دانشگاه و خدمت به جامعه است، دست یابند.
زهرا احمدی، دانش آموز صنف دهم در یکی از مکاتب خصوصی شهر کابل است. او میگوید که از روزی که نتوانسته است به مکتب برود، احساس میکند که زندگی برایش کم رنگ شده است.
این دانش آموز در گفتگو با خبرنگار شفقنا گفت که میخواست وقتی از مکتب فارغ شد، طب بخواند تا بتواند دردهای مردمش را درمان کند، اما اکنون نمی داند آیندهاش چه میشود و سرنوشت برای آنها چه نوشته است.
مادر زهرا نیز به خبرنگار شفقنا گفت که او نگران آینده دخترش است. او میگوید که دخترش هر روز با شور و شوق خاص به مکتب میرفت، اما از وقتی که نتوانسته به مکتب برود، هر روز بیشتر افسرده و ناامید میشود.
مادر این دانش آموز میگوید از روزی میترسد که دخترش دیگر هرگز نتواند به مکتب و دانشگاه برود و هیچگاه نتواند به آرزوهایش برسد.
بسیاری از خانوادههای دانش آموزان دیگر نیز نگرانیهای مشابه دارند و آینده مبهم فرزندان شان در افغانستان، آنها را نگران کرده است.
طالبان باید شرمسار باشند
کاربران شبکههای اجتماعی افغانستان که در این اواخر کارزار گستردهای را برای بازگشایی مکاتب دخترانه راه اندازی کردهاند، با اشاره به گذشت 300 روز از محروم شدن دختران از رفتن به مکتب، میگویند که طالبان باید شرمسار باشند که افغانستان اکنون تنها کشوری در جهان است که دختران در آن از حق آموزش و رفتن به مکتب، محروم هستند.
یکی از کاربران تویتر نوشته است :« طالبان باید عمیقا شرمسار باشند از اینکه افغانستان تحت حاکمیت آنها تنها کشور در جهان است که دختران به دلیل جنسیت شان، از حق دسترسی به آموزش محروم هستند.»
هیدر بار، مسئول امور زنان دیده بان حقوق بشر نیز با اشاره به گذشت 300 روز از محروم شدن دختران افغانستان از رفتن به مکتب، نوشته است که :« جهان باید شرمسار باشد از اینکه به طالبان اجازه داده است که دختران را از رفتن به مکتب محروم کنند.»
فعالین حقوق زنان و حقوق بشر میگویند که آموزش یک حق اولیه انسانی است، اما دختران در افغانستان به دلیل جنسیت شان از این حق محروم شدهاند.
آنها میگویند که طالبان از حق آموزش دختران استفاده سیاسی میکنند و آن را ابزاری برای رسیدن به خواستههای شخصی شان قرار داده است.
شهروندان افغانستان و جامعه جهانی تاکنون بارها از طالبان خواستهاند که مکاتب را بر روی دختران بالاتر از صنف ششم باز کنند، اما طالبان هنوز هیچ توجهی به این خواستهها نکردهاند و آینده آموزش بسیاری از دختران در افغانستان در هالهای از ابهام قرار دارد.
