شفقنا افغانتسان-حجت الاسلام سید محمود صادقی در نوشتاری با عنوان «در حریم بانوی برگزیده» که به مناسبت وفات حضرت خدیجه(س) در اختیار شفقنا قرار داده آورده است:
1. جست و جو و مطالعه تاريخ پر فراز و نشيب جهان، نامهای درخشان زنان بسیاری را در حافظه خود دارد که بهره گیری از نبوغ و استعدادهای خدادادی، تحولی شگرف را رقم زده اند. نیز کم نیستند زنانی که تلاش و جدیت ایشان در رسیدن به مقصود، ایشان را در زمره الگوهای جامعه بشری قرار داده است. این سیر حرکتی از این رو اهمیت می یابد که هر یک از ایشان، در سلوک خود برای رسیدن به مقصود، جز ذات مقدس حق، تکیه گاهی ندیده اند و در رتبه ای خود به تکیه گاه بسیاری مردان مبدل شده اند. نام مبارک ام المومنین خدیجه کبری را باید در میان چنین زنانی جست و جو کرد؛ به این معنی که آن حضرت با ایثار و از خودگذشتگی خویش، موجبات تحولی عظیم را در جهان پدید آورد.
2. ام المؤمنین خديجه کبری (سلام الله علیها) به دلیل بهره مندی از ویژگی پیش گفته، در شرافت مقام و علوّ جايگاه، به مرتبه ای باریافته که هیچ یک از اقران ایشان را بدان بارگاه راه نیست. این همه را می توان از انبوه روایات مأثور از اهل بیت کرامت (علیهم السلام) دریافت. حضرت خدیجه (سلام الله علیها) به منزلتی بار یافته است که ذات مقدس حق به وجود او بر ملائكه مباهات می کند: «فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَيُبَاهِي بِكِ كِرَامَ مَلَائِكَتِهِ كُلَّ يَوْمٍ مِرَاراً» (بحار الانوار، ج16، ص78)؛ از سلام و درود ویژه ذات مقدس حق و فرشته وحي بهره مند است: «أَنَّ جَبْرَئِيلَ أَتَى النَّبِيَّ ص فَسَأَلَ عَنْ خَدِيجَةَ فَلَمْ يَجِدْهَا فَقَالَ إِذَا جَاءَتْ فَأَخْبِرْهَا أَنَ رَبَّهَا يُقْرِئُهَا السَّلَام» (همان، ص8)؛ به افتخار بي نظير همسري، انس و همدمی با رسول خاتم (صلی الله علیه و آله و سلم) نائل آمده و نسل پاك و مطهّر پيامبر اكرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در دامان وی شکل گرفته است: «يَا خَدِيجَةُ هَذَا جَبْرَئِيلُ يُخْبِرُنِي أَنَّهَا أُنْثَى وَ أَنَّهَا النَّسْلَةُ الطَّاهِرَةُ الْمَيْمُونَةُ وَ أَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى سَيَجْعَلُ نَسْلِي مِنْهَا وَ سَيَجْعَلُ مِنْ نَسْلِهَا أَئِمَّةً وَ يَجْعَلُهُمْ خُلَفَاءَهُ فِي أَرْضِهِ بَعْدَ انْقِضَاءِ وَحْيِهِ» (همان، ج43، ص2) ؛ نیز نويد ورود به بهشتِ مقربان را دریافته و وعده موقعيت والای خود را در بارگاه حق شنیده است: «أَتَى جَبْرَئِيلُ النَّبِيَّ ص فَقَالَ … بَشِّرْهَا بِبَيْتٍ فِي الْجَنَّةِ مِنْ قَصَبٍ لَا صَخَبَ فِيهِ وَ لَا نَصَبَ» (همان، ج16، ص8).
3. چنان که اهل لغت گفته اند، واژه «اصطفاء» (از ماده صفو) به معناى گزینش شیء صاف، خالص و ناب است و معنای آن در مصحف شریف، انتخاب، اختيار و برتري دادن فرد يا گروه یا یک قوم خاص بر دیگران است. به این ترتیب، به گواهی روایات، ام المؤمنین خديجه کبری (سلام الله علیها) به دلیل نیل به مقام اصطفاء، برگزيده خدا در میان زنان عالم، بلكه برگزيده ذات مقدس حق در ميان تمامي انسانها است. چنان که وجود مقدس نبی مکرم اسلام در تفسیر آیه «اِذْ قَالَتِ الْمَلاَئِكةُ يَا مَريمُ اِنَّ اللَّه اصْطَفاكِ وَ طَهَّركِ وَ اصْطَفاكِ على نِسَاءِ الْعَالَمِينَ» (آل عمران: 43) همسر گرامي خود را يكي از مصاديق آيه معرفي فرموده است: «أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ قَرَأَ إِنَ اللَّهَ اصْطَفاكِ وَ طَهَّرَكِ الْآيَةَ فَقَالَ يَا عَلِيُّ خَيْرُ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ أَرْبَعٌ مَرْيَمَ بِنْتُ عِمْرَانَ وَ خَدِيجَةُ بِنْتُ خُوَيْلِدٍ وَ فَاطِمَةُ بِنْتُ مُحَمَّدٍ وَ آسِيَةُ بِنْتُ مُزَاحِم» (مناقب آل ابیطالب، ج3، ص322).
این روایت شریف، گزینش الهی در انتخاب و برتری آن بانوي برگزيده، به عنوان سرور زنان عالم را به روشنی فریاد می کند، چنان كه رسول اكرم(ص) در بیانی دیگر فرموده اند: «سَادَاتُ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ اَرْبَع خَدِيجَةُ بِنْتُ خُوَيلِد وَ فاطِمَةُ بِنتُ مُحَمَد وَ آسِيةُ بِنتُ مُزَاحِم وَ مَريَمُ بِنتُ عِمرَان» (شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج10، ص266).
4. نا گفته پیداست که برای نیل به مراتب کمال انسانی، باید عقبات کئود بسیاری را پشت سر نهاد و البته روشن است که طی این مراحل برای زنان، به دلیل حقیقت وجودی خاص ایشان به مراتب صعب و دشوارتر است. ام المؤمنین خديجه کبری (سلام الله علیها) از جمله معدود زنانی است که در مسیر شكوفايي حقایق انسانی، مراتب والای كمال را درنوردید و به زیور جمال الهی آراسته شد، در حقیقت معرفت و شناخت والا، قدرت تجزيه و تحليل رويدادهاي پیش رو، آگاهي از آموزه هاي الهی پيامبران، حق طلبي و حق شناسي، درستكاري، صبر و شكيبايي، ايثار و از خود گذشتگی، و در یک کلام بينش درست و منش صحیح حضرت خديجه(سلام الله علیها) در همه ابعاد زندگي، ایشان را به الگو و نمونه ای جاودانه براي همگان مبدل می سازد؛ ايمان و اعتقاد راسخ آن بانوی بزرگ موجب می شود که پس از ابلاغ رسالت پیامبر گرامی، بی درنگ به وی ایمان آورده: «أَوَّلُ مَنْ آمَنَ بِرَسُولِ اللَّهِ مِنَ الرِّجَالِ عَلِيٌّ وَ مِنَ النِّسَاءِ خَدِيجَةُ» و پیش از هر کس دیگری از زنان به وی اقتدا کند: «أَنَّ أَوَّلَ مَنْ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ بَعْدَ خَدِيجَةَ عَلِيٌّ وَ قَالَ مَرَّةً أَسْلَمَ». (بحار الانوار، ج 38، ص 211؛ مستدرك الوسائل، ج 6، ص 455). این خصائص والا موجب می شود که پیامبر گرامی در همه سالهای هجران آن بانو، یاد ایشان را زنده داشته و خاطره مصیبتهایی که بر ایشان رفت، اشک را بر گونه ایشان جاری می کرد، چنان که امام امیر مومنان (علیه السلام) روایت کرده اند: «ذَكَرَ النَّبِيُّ خَدِيجَةَ يَوْماً وَ هُوَ عِنْدَ نِسَائِهِ فَبَكَى فَقَالَتْ عَائِشَةُ مَا يُبْكِيكَ عَلَى عَجُوزٍ حَمْرَاءَ مِنْ عَجَائِزِ بَنِي أَسَدٍ فَقَالَ صَدَّقَتْنِي إِذْ كَذَّبْتُمْ وَ آمَنَتْ بِي إِذْ كَفَرْتُمْ وَ وَلَدَتْ لِي إِذْ عَقَمْتُمْ» (بحار الانوار، ج 16، ص 8).
انتهای پیام