شفقنا افغانستان- شواهدی از شایع بودن قطع عضو پزشکی در عصر سنگی وجود دارد که نشان میدهد بشر آن دوران هم برای نجات جان همنوعان خود به «آمپوتاسیون» متوسل میشده است. آمپوتاسیون یا قطع عضو پزشکی شیوهای است که طی یک عمل جراحی از پیشرفت بیماری در بدن بیمار جلوگیری و به بهبود او کمک میشود.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان به نقل از یورونیوز، طبق نتایج تحقیقاتی که روز چهارشنبه ۷ سپتامبر در مجله نیچر منتشر شده است حدود ۳۱ هزار سال پیش یک جراح ماهر ماقبل تاریخ، ساق پای یک کودک شکارچی-آذوقهجو را در جزیره بورنئو قطع کرده بوده است. اکنون، باستان شناسان به این نتیجه رسیدهاند که این جراحی باستانی در اندونزی امروزی احتمالا اولین قطع عضو پزشکی است که به ثبت رسیده است.
طبق برآوردهای پژوهشگران استرالیایی و اندونزیایی مطالعه بقایای این اسکلت (کشف مربوط به سال۲۰۲۰) نشان میدهد که این پسربچه بیمار بهلطف مهارتهای بالای جراحی در آن دوره پس از قطعشدن پای چپش ۶ تا ۹ سال دیگر ادامه حیات داده است. در این تحقیق از شیوه تاریخگذاری رادیوکربن بر روی مینای دندان این انسان عصر سنگی استفاده شده است. موضوعی که علاوه بر سطح بالای جراحی در آن زمان، از امکانات درمانی پساعمل هم پرده برمیدارد.
پژوهشگران پس از معاینه بقایای اسکلتی که در غار آهکی این جزیره به آن برخورده بودند به این نتیجه رسیدند که استخوانهای این پا، نه پس از مرگ فرد از قبر خارج شده نه حادثهای مانند تصادف باعث قطع آن شده است؛ واقعیت آن بود که این استخوان با دقت بریده شده بود.
ملاندری ولوک، زیستباستانشناس و یکی از نویسندگان این مطالعه، میگوید: «خیلی عجیب بود که چگونه با یک عمل جراحی از یک تهدید بسیار جدی در دوران کودکی جان سالم به در برده، این که زخم خوب شد و سپس سالها در این منطقه کوهستانی که نیازمند تحرک بدنی بالایی است با این پای تغییر شکل یافته، زندگی کرده است.» بهزعم این محقق، چنین تجربهای میتواند علاوه بر پزشکی پیشرفته، نشانهای باشد از درجه مراقبت بالای جامعه محلی از این کودک که احتمالا سالها برای فردی که یک پا نداشته، نباید آسان بوده باشد.»
این شواهد اولیه غیرمنتظره از یک قطع عضو پزشکی موفق نشان میدهد که دستکم برخی از گروههای انسان مدرن در آسیای حارهای دانش و مهارتهای پزشکی پیچیدهای را مدتها قبل از دوره گذار به کشاورزی نوسنگی، توسعه داده بودند. پیشتر اعتقاد بر این بود که پزشکی مدرن همزمان با یکجانشینی بشر و جا افتادن کشاورزی، بهعنوان گفتمان غالب زندگی، گسترش یافته است.
