شفقنا افغانستان- ورود جنرال دوستم به نماینده گی از دولت مرکزی برای نجات شمال، به معنی نجات دادن شمال از دست جمیعت اسلامی است.
به نوشته وبلاگ گزارش نامه افغانستان،مجموعه مطالعات و مشاهدات از صحنه وضعیت درشمال حکایه از آن دارد که جنرال دوستم به فاریاب جهت سرکوب طالبان نرفته است. او همانند عطا نور همیشه منتظر «اجازه» حکومت مرکزی بود. حالا که ظاهراً اجازه چنین کاری صادر شده، از بهر سرکوب ونابودی طالبان نیست.
مآموریت وی مدیریت و ادارۀ منطقه و جلوگیری از احیای قدرت جمیعت و مهار حزب اسلامی است که از شرایط «انتقال» به نفع خود استفاده منفی نتواند. طالبان، دیگر نیرویی قابل سرکوب نیست. پنتاگون هم پیوسته اشاره میدهد که طالبان خطری به دولت افغانستان متوجه نمی کند. کرزی هم از موقف «خانه نشینی» فتوا میدهد که باید عملیات علیه طالبان خاتمه یابد تا شرایط برای بهبود مذاکرات «صلح» فراهم آید.
طالبان، علی رغم خدماتی که قانونی وفهیم درزمان کرزی به آن ها انجام داده اند، تنها دشمنی که درسراسر کشور دارد، جمیعت اسلامی است. جریان های میانه پایه و صفوف از دنیا بی خبر جمیعت که از وحشت طالبان درسال های هفتاد، خاطراتی تلخ دارند؛ از رستاخیزسیاسی طالبان نگران اند.
جنرال دوستم غیرمستقیم از طریق ترکیه، عضو باشگاه محلی ناتو در افغانستان است. اما وی نیرویی قابل اعتماد ( دردرازمدت) برای ناتو وامریکا نیست. اما فعلاً هرناحیه یا ولایتی را هم که از تسلط طالبان بیرون کند، تحت ادارۀ خودش باقی می ماند. رهبری سیاسی بلخ درمحاسبات ناتو و دولت مرکزی، دیگروظیفه یا حق جمیعت نیست. یعنی دوستم از دساتیر و کارشیوه های ارگ کابل که خود درآن شریک قدرت است؛ حساب میبرد.
ازین قرار، حضورجنرال دوستم درمیدان جنگ فاریاب به خاطر آن است که شمال به نیابت از جامعه بین المللی و دولت دکترغنی، معروض به جنجال های غیرقابل کنترول نشود و شریک عمده دولت آن را در دست داشته باشد. عطا نور وجمیعت اکنون نقطه های سرخ چالش وخطر اند.
این قابل درک است که سعی خواهد شد لشکرهای محلی ازبک تحت قوماندۀ جنرال دوستم با شورشیان داعشی وطالبی دارای ملیت ازبک درجنگی بی ثمر درگیر نشوند. اکثر پیاده نظام داعش درشمال، از اقوام چچین، ازبک، تاجک و قزاق وقرغزاند. از نظر خطی که احتمالاً ترسیم شده، جنگ ازبک های افغانستان با آنان، مثل جنگ جمیعت اسلامی با این گروه ها، جنجال ها را بیشتر کرده و باعث می شود که وقت بیشتری به هدر رود. نیروهای جمیعت درشمال، بخشی از بدنۀ حاکمیت کرزی- فهیم است که ازنظرنقش عملی خود درعرصه سیاسی، به پایان خط رفته است.
جنگ «شمال» لحظه به لحظه به وسیله حنیف اتمر به عنوان فرد مسئول درشورای امنیت ملی رصد می شود. تمام کنترول امور در دست اتمر متمرکز است. ناظران امور به این نکته متفق اند که اتمر همه کاره کل نظام کنونی است. اتحاد دوستم و جمیعت اسلامی یک پدیده صرفا شکلی است. منطقه های کلیدی را باید جنبش بگیرد. جنگ به ظاهر متحدانه جمیعت و جنبش علیه طالبان، پوششی برای انکشافات بعدی است. نخست جنبش باید بر وضع الجیش شمال مسلط شود تا آن جا سینه به سینۀ داعش قرار بگیرد.
آنگاه تصمیم گرفته خواهد شد که قلمرو داعش از کجا تا به کجا باشد و از کدام مسیر اجازه دارد به سوی مرزهای آسیای میانه مارش کند و یا دربلندا های کوهسارهای دست نارس، وضع الجیش بگیرد.
جنبش بدین وسیله راه را برای حضور داعش در شمال می گشاید. ورود دوستم در جنگ فاریاب، بیانگری تصمیم دولت است.
انتهای پیام