شفقنا افغانستان – برگزاری نشست خبری برای زن معترض از سوی طالبان در زندان، با واکنش های گسترده مواجه شده است.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، منیژه صدیقی، از زنان معترض افغانستان که اکنون در زندان طالبان بسر می برد، در یک نشست خبری سازمان دهیشده از سوی این گروه گفت که «شکنجه» نشده است.
در گزارش ویدیویی که طلوعنیوز از این نشست خبری منتشر کرد، خانم صدیق می گوید که وضعیت صحی اش نیز خوب است.
او در این نشست خبری می گوید: «شکنجه نشدهام در زندان. وضعیت صحیام خوب است. هر وقتی که مریض بودهام پیش داکتر همیشه، شب بوده یا روزه بوده رفتهام. غذایم خوب است.»
خانم صدیقی در بخش دیگر از این نشست خبری سازمان دهی شده از سوی طالبان، خواستار آزادی خود از سوی این گروه می شود.
او می گوید: «من فقط می خواهم که تا عید پیش فامیل خود برگردم. می خواهم مرا آزاد کنند، به خاطری که من بی گناه هستم.»
این زن معترض می گوید که اگر تنها جرمش اشتراک در اعتراضات علیه طالبان است، او به این جرم شش ماه را در زندان گذرانده است.
زنان معترض در روزهای اخیر با راه اندازی کارزاری برای آزادی منیژه صدیقی، ادعا کردند که او در زندان طالبان تحت شکنجه قرار دارد و در وضعیت بدی بسر می برد.
سازمان عفو بین الملل و شماری دیگر از نهادهای بین المللی نیز در مورد وضعیت صحی خانم صدیقی ابراز نگرانی کرده بودند و گفته بودند که او در معرض شکنجه از سوی طالبان قرار دارد.
«اعتراف اجباری»
زنان معترض افغانستان و فعالان حقوق بشر به صورت گسترده به نشست خبری خانم صدیقی در زندان طالبان واکنش نشان داده اند.
شماری زیادی از زنان معترض و فعالان حقوق بشر می گویند که طالبان به اجبار خانم صدیقی را وادار کرده اند که در مقابل دوربین رسانه ها قرار گیرد و ادعای شکنجه اش را رد کند.
«جنبش زنان برای صلح و آزادی» با نشر یک اعلامیه گفته است که طالبان «برای فریب اذهان عامه» منیژه صدیقی را وادار به «اعتراف اجباری» کرده اند.
در اعلامیه این جنبش اعتراضی زنان آمده است: «کسب اعتراف اجباری خلاف اخلاق اسلامی و مغایر حقوق زندانیان است.»
این جنبش گفته است که این رفتار طالبان را محکوم می کند و از سازمان ملل متحد و نهادهای بین المللی حقوق بشری می خواهد تا برای آزادی بدون قیدوشرط منیژه صدیقی اقدام کنند.
وحیده امیری، از زنان معترض افغانستان که خود نیز زندان طالبان را تجربه کرده است، نوشته است: «همه صدای منیژه_صدیقی شویم تا از بند گروه جاهل آزادشود؛ اعتراف اجباری در ذات خود نوع شکنجه روحی و روانی است.»
او افزوده است: «اعتراف اجباری به زور و به اجبار سرآدم توسط تفنگ داران طالبان گرفته می شود، وقتی رد کنی، با تفنگ برای تو اشاره می کند: چیزی را که می گویم اجرا کن!»
منیسه مبارز، یکی دیگر از زنان معترض افغانستان نیز نوشته است: «شکنجه و مجازات در سیمای منیژه صدیقی هویدا بود،ما به این نیرنگ بازی های طالب آشنا هستیم.»
«تلاش طالبان برای سفیدنمایی»
طالبان با برگزاری نشست خبری برای منیژه صدیقی در زندان، برای اولین بار پس از حدود هفت ماه، تأیید کردند که این زن معترض را بازداشت و زندانی کرده اند.
این نشست خبری که در واکنش به اعتراضات گسترده برگزار شد و در آن تلاش شد که ادعای شکنجه خانم صدیقی در زندان رد شود، خود با انتقاد جدی دیگر مواجه شده است.
جنبش خودجوش زنان معترض افغانستان که خانم صدیقی یکی از اعضای آن بود، در واکنش به این نشست خبری گفته است که «بر اساس قوانین داخلی و بین المللی، اعتراف اجباری فاقد اعتبار بوده و خود نوعی جرم است.»
این جنبش افزوده است: «طالبان بار دیگر با سفید نمایی جنایات و رفتارهای خشونتآمیزشان در برابر زنان افغانستان که همیشه با رویکرد شلاق، لتوکوب و زندانی کردن همراه بوده، این بار خانم منیژه صدیقی، عضو این جنبش را وادار به اعتراف اجباری کردند که گویا شکنجه نشده است.»
حشمت رادفر، از روزنامه نگاران افغانستان نوشته است: «صحنهسازی های اینچنینی؛ قرار دادن بانویی که بیگناه زندانیست، در برابر دوربین رسانه ها، برای اینکه اظهارات دیکته شده برای سفید نمایی چهرۀ سیاه و شبحگونۀ طالبان را تکرار کند، تنها وتنها اختناق حاکم برافغانستان زیرسلطۀ امارت استبدادی طالبان رابنمایش میگذارد.»
پس از تسلط طالبان بر افغانستان، زنان این کشور به صورت گسترده به سیاست ها و دستورات این گروه علیه زنان اعتراض کردند.
اما طالبان در برابر این اعتراضات از سرکوب و خشونت و اختناق کارگرفتند و بسیاری از زنان معترض را بازداشت و زندانی کردند.
زنان معترضی که در زندان طالبان بوده اند، ادعا می کنند که از سوی این گروه تحت شکنجه قرار گرفته اند و حتی شماری از آنان می گویند که مورد «تجاوز جنسی» قرار گرفته اند.
