شفقنا افغانستان – سه سال پس از تسلط طالبان بر افغانستان، مهاجرت شهروندان این کشور به ایران و پاکستان همچنان ادامه دارد؛ اما عوامل اصلی چیست؟ چرا شهروندان افغانستان این کشور را به صورت گسترده ترک میکنند؟
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، سازمان بینالمللی مهاجرت امروز با نشر گزارشی گفت که بین ۱۸ تا ۲۴ آگست سال جاری ۷۲ هزار و ۶۲۴ شهروند افغانستان به ایران و پاکستان رفتند.
در گزارش این نهاد که تردد در مرزهای افغانستان با این دو کشور را دنبال میکند، آمده است که از این میان ۳۸ هزار و ۴۰۲ نفر به ایران رفتند و ۳۴ هزار و ۲۲۲ نفر دیگر به پاکستان.
سازمان بینالمللی مهاجرت گفته است که اغلبا این افراد مدارک سفر معتبر داشتند و از طریق نقاط مرزی اصلی وارد این کشورها شدند.
بر اساس گزارش این سازمان، این آمار نسبت به یک هفته قبل آن، ۲۱ درصد افزایش داشته است.
سازمان بینالمللی مهاجرت گفته است در این مدت ۶۴ هزار و ۹۵۰ نفر نیز از ایران و پاکستان وارد افغانسستانِ شدند.
آمارهای که این نهاد ارائه کرده نشان میدهد که ۳۸ هزار و ۹۰۴ نفر از ایران و ۲۶ هزار و ۴۶ نفر از پاکستان وارد افغانستان شدهاند.
این آمارها نشان میدهد که میزان مهاجرت شهروندان افغانستان به ایران و پاکستان نسبت به بازگشت از آن کشورها، بیشتر است و همه روز افراد زیادی در تلاش هستند تا از افغانستان خارج و دستکم به یکی از این دو کشور بروند.
اما چه عواملی باعث میشود که با گذشت سه سال از تسلط طالبان بر افغانستان، مهاجرت شهروندان این کشور همچنان به صورت گسترده ادامه داشته باشد؟ چرا شهروندان این کشور نمیتوانند در داخل کشورشان زندگی کنند؟
«فقر و بیکاری»
بر اساس آماری که سازمان بینالمللی مهاجرت ارائه کرده است، اغلب شهروندان افغانستان گفتهاند که به دلایل اقتصادی به ایران سفر میکنند.
در گزارش این نهاد آمده است که ۳۵ درصد از افرادی که از مرزهای اسلامقلعه و نیمروز وارد ایران شدند و ۴۹ درصد از افرادی که از سایر نقاط مرزی وارد این کشور شدند، دلیل سفر خود را مشکلات اقتصادی گفتند.
اما دلایل سفر شهروندان افغانستان به پاکستان عمدتاً مسائل درمانی و بازدید از خانوادهها گفته شده است.
امیرخان متقی، سرپرست وزارت خارجهی طالبان نیز در دیدار با کارمندان کنسولگری این گروه در استانبول به مهاجرت گسترده شهروندان از افغانستان اشاره کرده است.
او افزوده است که شهروندان افغانستان از روی «مجبوریت» و به دلایل «فقر» و «بیکاری» این کشور را ترک میکنند.
پس از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان میزان فقر و بیکاری در این کشور به صورت گسترده افزایش یافت و اکنون سازمان ملل متحد این کشور را یکی از بدترین بحرانهای جهان محسوب میکند.
بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، بیش از ۲۳.۷ میلیون نفر در افغانستان نیازمند کمکهای بشردوستانه هستند و ۱۵ میلیون نفر نمیدانند وعده بعدی غذایی شان از کجا تأمین میشود.
کاهش کمکهای بشردوستانه در سال جاری میلادی نیز باعث شده است که میلیونها بیشتر تلخکامی و فقر را تجربه کنند و چارهای نبینند جز این که این کشور را ترک کنند.
«ناامیدی نسبت به آینده»
از زمان تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، ناامیدی نسبت به آینده نیز در میان شهروندان این کشور افزایش یافته است.
این ناامیدی باعث شده است که بسیاری از شهروندان، مسیر مهاجرت را در پیش گیرند و خود را به دست سرنوشت نامعلومی بسپارند.
با گذشت سه سال، بر اساس آمار سازمان ملل متحد بیش از ۸ میلیون نفر افغانستان را ترک کردهاند که عمدتاً به ایران و پاکستان رفتهاند.
هزاران نفر از فعالان سیاسی، مدنی، حقوق بشری و روزنامهنگاران نیز به کشورهای غربی پناهنده شدهاند.
بر اساس گزارشهای منتشر، علاوه بر فقر و بیکاری، بسیاری دیگر از شهروندان افغانستان نیز به دلایلی چون عدم دسترسی دختران به آموزش، این کشور را ترک کردهاند.
بر اساس یک گزارش، بسیاری از شهروندان افغانستان که به ایران رفتهاند، یکی از دلایل سفر خود را عدم دسترسی دختران شان به آموزش گفتهاند.
محدودیتهای مذهبی، به ویژه علیه شیعیان نیز باعث شده است که بسیاری از شهروندان از زندگی در زیر سلطه طالبان بیشتر ناامید شوند و ترجیح بدهند که افغانستان را ترک کنند.
این مسائل، دلایل اصلی مهاجرت گسترده شهروندان افغانستان به ویژه به کشورهای همسایه است و به نظر میرسد که حل آن نیز به این زودی ممکن نیست و دستکم طالبان توانایی حل این مشکلات را ندارند.
