شفقنا افغانستان – شهرنشینی در افغانستان دردو دههی اخیر افزایش چشمگیر یافته است؛ اما همزمان با چالشهای گسترده و مشکلات فراوان نیز همراه بوده است.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، سازمان ملل متحد پیشبینی کرده است که تا سال ۲۰۶۰ میلادی، ۵۰ درصد جمعیت افغانستان در شهرها ساکن خواهند.
دفتر اسکان بشر سازمان ملل متحد گفته است که از هر دو نفر از ساکنان افغانستان، یک نفر آن تا سال ۲۰۶۰ میلادی در شهر زندگی خواهد کرد.
این آمار نشان میدهد که هجوم مردم افغانستان به سمت شهرهای این کشور همچنان ادامه خواهد داشت و جمعیت شهری در رو به افزایش خواهد بود.
آمار دقیقی از جمعیت افغانستان وجود ندارد، اما بر اساس آمار اداره احصائیه طالبان، جمعیت افغانستان در سال جاری خورشیدی ۳۵.۷ میلیون نفر برآورد کرده است.
در صورتی که نرخ رشد جمعیت در افغانستان را دو درصد بگیریم جمعیت این کشور تا ۲۰۶۰ میلادی از ۶۰ میلیون نفر فراتر خواهد رفت و به این ترتیب دستکم ۳۰ میلیون نفر در شهرها زندگی خواهند کرد.
«میزان رشد جمعیت شهری»
بر اساس آمار سازمان ملل متحد، نرخ رشد سالانه جمعیت شهری در افغانستان، ۴.۵ درصد است.
دفتر اسکان بشر سازمان ملل متحد گفته است که در حال حاضر ۲۵.۲۵ درصد جمعیت افغانستان در شهرها زندگی میکنند.
اما بر اساس آماری که اداره احصائیه و معلومات افغانستان که تحت کنترل طالبان است منتشر کرده، جمعیت شهرنشین افغانستان ۹.۲ میلیون نفر است.
این گزارش همچنین نشان میدهد که ۱۵ میلیون نفر از جمعیت افغانستان در روستاها زندگی میکنند و ۱.۵ نفر دیگر «کوچی» هستند.
این گزارشها نشان میدهد که در حال حاضر توازن جمعیت افغانستان به نفع روستاها است و بیشتر افراد در روستاها زندگی میکنند.
بر اساس پیشبینی سازمان ملل متحد، دستکم ۳۶ سال دیگر طول میکشد تا میزان جمعیت شهرنشین و روستایی افغانستان مساوی شود.
افزایش میزان شهرنشینی در افغانستان میتواند یک خبر مثبت باشد، اما در افغانستان این امر بیشتر ناشی از بحرانهای اقتصادی و محیط زیستی است و چالشهای جدیدی را به همراه دارد.
«چالشهای شهرنشینی در افغانستان»
هجوم مردم در افغانستان در حالی انجام شده است شهرهای این کشور توسعه نیافته است و بافت و ساختار قدیمی شهرها تا حدودی حفظ شده است.
عدم توسعه شهرها همزمان با هجوم جمعیت از روستاها، باعث حاشیهنشینی گسترده در خارج از ساختار و ماسترپلان شهری شده است.
بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، ۸۰ درصد از جمعیت شهری افغانستان در ساحات غیرپلانی زندگی میکنند.
حاشیهنشینی در شهرها باعث شده است که افراد از امنیت کافی برخوردار نباشند و به خدمات اولیهی چون آب و کانالیزاسیون شهری دسترسی نداشته باشند.
حاشیهنشینی در شهر کابل، پایتخت افغانستان بسیار بیشتر از سایر شهرهای این کشور مشهود است و میتوان گفت که بیشتر جمعیت این شهر شش میلیونی حاشیهنشین هستند.
باشندگان مناطق غرب و شمال کابل، اکثراً در ساحات غیرپلانی زندگی میکنند و از خدمات اولیهی شهری و امکانات رفاهی اولیه یک شهروند شهرنشین برخودار نیست.
حاشیه گسترده باعث شده است که تفاوت طبقاتی در شهرهای مختلف افغانستان نیز روز به روز بیشتر شود و جامعهی شهری این کشور به سمت قبطی شدن شدید پیش برود.
