شفقنا افغانستان – طالبان از زمان تسلط دوباره بر افغانستان محدودیتهای گسترده بر فعالیت و حضور زنان در جامعه وضع کرده و بیش از ۷۰ فرمان و دستور صادر کردهاند که حقوق اساسی زنان و دختران را نقض کرده است.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، این محدودیتها باعث شده است که زنان و دختران از جامعه «حذف» و در معرض آسیبپذیری روانی، جسمی و اقتصادی قرار گیرند.
سیاستهای طالبان علیه زنان و دختران افغانستان با انتقادات گسترده مواجه شده است و در رابطه به پیامدهای آن هشدارهای متعددی صادر شده است.
طالبان میگویند که این دستورات و فرامین را در راستای «اجرای شریعت» صادر کردهاند، اما حتا کشورهای اسلامی جهان و سازمان همکاری اسلامی، از این دستورات انتقاد کردهاند و آن را «غیراسلامی» دانستهاند.
تداوم اجرای این سیاستها و دستورات پیامدهای جبران ناپذیری بر زندگی زنان و دختران افغانستان در بخشهای مختلف، از جمله تأمین معیشت و مخارج زندگی داشته است.
«آسیبپذیر در برابر کاهش کمکها»
شورای پناهندگان ناروی به تازگی درباره کاهش کمکهای بشردوستانه به افغانستان هشدار داده است و گفته است که زندگی میلیونها نفر را با خطر مواجه میکند.
این نهاد در اعلامیهی خود گفته است که بیشترین آسیب کاهش کمکها را زنان و کودکان متحمل خواهند شد.
سوز ون میگن، مسئول شورای پناهندگان ناروی در افغانستان گفته است در زمانی که مردان، زنان و کودکان در این کشور بهشدت به حمایتهای مالی و بینالمللی نیاز دارند، نهادهای کمکرسان با کاهش شدید بودجه از سوی اهداکنندگان و کمککنندگان مواجه هستند.
او افزوده است که شورای پناهندگان ناروی (انآرسی) مانند بسیاری از نهادهای بشردوستانه، مجبور شده است دو دفتر خود را ببندد و بسیاری از کارمندان خود را اخراج کند.
این شورا اشاره کرده است که افزون بر امریکا که کمکهایش را متوقف کرده، دولتهای دیگری از جمله بلجیم، فرانسه، آلمان، هالند، سویدن و بریتانیا نیز اعلام کردهاند که بودجهی کمکهای جهانی خود را در سالهای آینده کاهش خواهند داد.
سوز ون میگن افزوده است: «این چالشبرانگیزترین وضعیت است که انآرسی در ۲۲ سال فعالیت خود در افغانستان با آن روبهرو شده است. بااینحال، میخواهم تأکید کنم که انآرسی در افغانستان فعالیت خود را تعطیل نخواهد کرد. ما همچنان به ماندن در افغانستان متعهد هستیم تا از زنان، مردان و کودکان بیجاشده حمایت کنیم و اطمینان حاصل کنیم جوامعی که از دههها جنگ آسیب دیدهاند، رها نخواهند شد.»
این نهاد اضافه کرده است که از ماه جنوری مجبور شده است دو مرکز منابع محلی خود را بسته کند و اگر در ماههای آینده بودجهی مناسب تأمین نشود، دو مرکز دیگر نیز در خطر بستهشدن قرار دارند.
پیش از این دفتر هماهنگ کنندهی کمکهای بشردوستانهی سازمان ملل متحد (اوچا) نیز گفته بود که تداوم کمکها به افراد نیازمند در افغانستان منوط به دریافت بودجه است و هشدار بود که توقف کمکها بیش از همه زنان و کودکان، از جمله زنانی را که سرپرست خانواده خود هستند، تحت تاثیر قرار می دهد.
«محروم از آموزش و کار»
آسیبپذیری زنان و دختران افغانستان در برابر بحران بشردوستانه و کاهش کمکها در حالی رو به افزایش است که آنان از آموزش و کار محروم هستند.
فعالان زنان میگویند که محرومیت زنان و دختران از آموزش، فرصت «توانمندشدن» در عرصههای مختلف، از جمله عرصهی اقتصادی را از آنان گرفته است.
به گفتهی آنان زنانی با دانش و مهارت میتوانند در بازار کار به شدت رقابتی امروز با مردان رقابت کنند، اما زمانی که زنان و دختران نتوانند به آموزش دسترسی داشته باشند، به صورت خودکار از میدان رقابت حذف میشوند.
فعالان زن همچنین میگویند، زمانی زنان کار نتوانند، نمیتوانند استقلال مالی و اقتصادی داشته باشند و در نتیجه بیشتر متکی به درآمدهای مردان میشوند و این امر آنان را در معرض آسیبپذیری و حتا خشونت قرار میدهد.
بر اساس آمار سازمان ملل متحد، تنها در سال جاری خورشیدی بیش از ۴۰۰ هزار دختر در افغانستان از آموزش محروم شدهاند و شمار مجموعی دختران محروم از آموزش به ۲.۲ میلیون نفر رسیده است.
سازمان ملل پیشبینی کرده است که اگر تا سال ۲۰۳۰ میلادی ممنوعیت آموزش دختران از سوی طالبان لغو نشود، شمار دختران محروم از آموزش به چهار میلیون دختر خواهد رسید.
محرومیت این تعداد دختر از آموزش باعث میشود جامعه افغانستان به همین اندازه نیروی انسانی را از دست بدهد و در نتیجه کاروان توسعه و پیشرفت جامعه نیز آسیب جدی از محرومیت دختران از آموزش میبینند.
امسال چهارمین سال بود که مکاتب بدون حضور دانشآموزان دختر بالاتر از صنف ششم در افغانستان باز شد، اما روشن نیست که چند سال دیگر این روز بدون حضور دختران تکرار خواهد شد و چند میلیون دختر دیگر در افغانستان آرزوی رفتن به مکتب و دانشگاه را به دل شان دفن خواهند کرد.
