شفقنا افغانستان – پنج سال پیش در چنین روزی، گروهی از تروریستان زایشگاه شفاخانه صد بستر دشتبرچی در غرب کابل حمله کردند و به قتل عام نوزادان و مادرانشان پرداختند.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، حوالی ساعت ۱۰:۰۰ قبل از ظهر روز ۲۳ ثور سال ۱۳۹۹ مهاجمان حمله به شفاخانه صدبستر در ساحه «تانک تیل» دشت برچی را آغاز کردند.
مهاجمان مشخصاً وارد بخش زایشگاه این شفاخانه شدند که و نوزادان و مادرانشان و قابلهها را تیرباران کردند.
نیروهای ویژه حکومت پیشین افغانستان پس از چند ساعت درگیری مهاجمان را از پا درآوردند و اجساد قربانیان را بیرون کشیدند.
بر اساس اعلام وزارت داخله حکومت پیشین افغانستان، در این حمله ۲۴ نفر شامل نوزدان، مادران و قابلهها کشته و ۱۶ نفر دیگر زخمی شدند. قربانیان همه از شیعیان هزاره بودند.
پزشکان بدون مرز بعداً اعلام کرد که پنج نوزاد تازه متولد شده و دو کودک زیر ده سال و ۱۵ زن، شامل کشتهشدگان این حمله هستند.
مسئولیت این حمله را هیچ گروهی به عهده نگرفت، اما حکومت افغانستان طالبان، به ویژه شبکه حقانی را مسئول این حمله دانست.
«نوزدان امسال پنج ساله میشدند»
امروز به مناسبت پنجمین سالروز حمله وحشتناک به زایشگاه دشت برچی، کاربران شبکههای اجتماعی افغانستان به صورت گستردهاند، از قربانیان این حمله یاد بود به عمل آوردهاند.
بسیاری از کاربران نوشتهاند که این نوزادان اگر زنده بودند، امروز باید تولد پنج سالگی شان را جشن میگرفتند و مادران و پدران شان محو شیطنتهای کودکانه شان میشدند.
یک کاربر به اسم جمیله عالمی نوشته است: «نوزدانی که در دشت برچی قتل عام شدند، اگر زنده میبودند، امروز پنج ساله میشدند، میتوانستند شیرین زبانی کنند، شیطنت کنند و لبخند با لبان پدر و مادر خود بنشانند، اما اینجا افغانستان است و حتا نوزاد هزاره باید به جرم هزاره بودن کشته شود.»
شماری از کاربران نیز به پنج سالگی یک نوزاد زخمی شده در این حمله به اسم «آمنه» اشاره کردهاند.
آمنه که در این حمله زخمی شده بود، زنده ماند، اما مادرش در این حمله کشته شد و او هیچگاه نتوانست چشمش را به روی مادر بگشاید.
رحمتالله شریعتی، یکی از فعالان اجتماعی افغانستان نوشته است: «آمنه، نغمه خاموشی از دیار درد، یکی از هزاران گل پژمردهای که در دشت خونین برچی پرپر شد. پنجسال پیش، در ۱۲همین روز ماه می، در سپیدهدمی که بوی باروت بر هوای کابل سنگینی میکرد، دیده بهجهان گشود. اما پیش از آنکه چشمان معصومش بهسیمای مادر روشن شود، پیش از آنکه طعم مهر مادر را بچشد، مادرش را در غوغای گلوله و آتش تروریستان در شفاخانه صدبسترِ برچی، از دست داد.»
او افزوده است: «آمنه با اشکهای نادیده و لبخندهای ناشکفته، در همان نخستین روزهای حیات، بیمادر ماند. نوزادی که هنوز بندِدلش بهمادر گره نخورده بود، ناگزیر وداعی ابدی را تجربه کرد؛ وداعی بیصدا، بینفس، و بیبازگشت. دستانِ کوچک آمنه دیگر هرگز لابلای انگشتان مادر گره نخواهد خورد.»
آمنه کوچک پس از درمان، در سال ۲۰۲۲ میلادی با حمایت شماری از فعالان زن افغانستان، همراه با خانوادهاش به اروپا منتقل شد.
«قتل عام هدفمند و سیستماتیک»
زایشگاه شفاخانه صد بستر دشتبرچی توسط پزشکان بدون مرز حمایت میشد؛ حمایتی که پس از این حمله مرگبار برای همیشه پایان یافت.
یکی از مسئولان پزشکان بدون وقتی یک روز بعد از حمله به شفاخانه رفت، چشم دید خود را چنین بیان کرد: «هر آنچه را که دیدم حاکی از یک حمله هدفمند به مادران بود. آنها وارد اتاقهای زایشگاه شده و به مادران شلیک کرده بودند. روش آنها اینگونه بود. به دیوارها خون پاشیده بود، روی زمین خون بود، وسایل نقلیه دچار آتشسوزی شده بودند و از همین رو شیشهی پنجرهها شکسته بود. این واقعاً شوکه کننده بود. ما میدانیم که این منطقه قبلاً هدف این حملات قرار گرفته بود اما هیچ کسی نمیتوانست باور کند که آنها بتوانند به زایشگاه حمله کنند. آنها آمده بودند که مادران را بکشند.»
پزشکان بدون مرز در گزارش نهایی خود نیز این حمله را «هدفمند» توصیف کرد و گفت که مهاجمان بهگونهی هدفمند و سیستماتیک از یک اتاق به دیگر زایشگاه رفتند و مادران را هدف قرار دادند.
این حمله یکی از بدترین حملات علیه شیعیان هزاره در کابل بود، اما پس از آن نیز کودکان هزاره بارها هدف حملات مرگبار تروریستی قرار گرفتند.
حملات هدفمند علیه کودکان هزاره با وجود تسلط دوباره طالبان بر افغانستان ادامه یافت؛ از جمله تروریستها مکتب سیدالشهدا و مرکز آموزشی کاج را هدف قرار دادند که دهها دانشآموز زیر ۱۸ سال دختر و پسر هزاره کشته شدند.
کاربران شبکههای اجتماعی در پنجمین سالروز این حمله، آن را مصداق «نسلکشی هزارهها» دانستهاند و خواستار تأمین عدالت برای قربانیان شدهاند.
آنان یادآوری کردهاند که چنین حملاتی نمونه بارز و واضح «نسلکشی هزارهها» در افغانستان و سازمان ملل متحد و کشورهای جهان با توجه به چنین حملات باید نسلکشی هزارهها را به رسمیت بشناسد و اقدامات حفاظتی ویژه برای آنان در افغانستان روی دست گیرد.
