شفقناافغانستان- در حالی که دنیا هر سال روز جهانی پایان دادن به «فیستول زایمانی» را گرامی میدارد، در افغانستان هنوز هزاران زن با این عارضه جدی و قابل درمان دست و پنجه نرم میکنند. بر اساس آخرین گزارش صندوق جمعیت ملل متحد (UNFPA) ، حداقل ۴۲ هزار زن افغان از این بیماری رنج میبرند که در بیشتر موارد ناشی از زایمانهای طولانی، بدون دسترسی به مراقبتهای بهداشتی است.
به گزارش شفقناافغانستان؛ فیستول زایمانی، آسیبی جبرانناپذیر که نه تنها سلامت جسمی زنان را تحت تأثیر قرار میدهد، بلکه ضربهای عمیق و ماندگار به هویت، روان و جایگاه اجتماعی آنها وارد میکند. بسیاری از زنان مبتلا به این عارضه در مناطق دورافتاده افغانستان زندگی میکنند و یا با وجود آگاهی از وضعیت خود، به دلیل محدودیتهای اقتصادی، فرهنگی و دسترسی، از دریافت خدمات درمانی محروم هستند.
اندرو سابرتون، معاون اجرایی UNFPA، در بازدیدی اخیر از شفاخانه زنان و زایمان ملالی کابل، یادآور شد که فیستول زایمانی به راحتی و با یک عمل جراحی کوتاه و مقرونبهصرفه قابل درمان است. او گفت: «این عمل نه تنها سلامت جسمی زن را بازمیگرداند، بلکه اجازه میدهد دوباره به عنوان یک فرد مستقل و با عزت نفس زندگی کند.»
اما متخصصان هشدار میدهند که درمان فیزیکی فقط نیمی از راه حل است . تبعات روانی این بیماری شامل افسردگی، انزوای اجتماعی، احساس شرم و حتی تمایل به خودکشی، میتواند سالها بر زندگی زنان تأثیر بگذارد. این در حالی است که بسیاری از زنان مبتلا به دلیل نگرانی از واکنشهای منفی جامعه، ترجیح میدهند مشکل خود را پنهان کنند.
صندوق جمعیت ملل متحد در حال حاضر از سه مرکز تخصصی درمان فیستول زایمانی در ولایتهای کابل، هرات و ننگرهار حمایت میکند. بر اساس گزارشها، شفاخانه ملالی در سال گذشته میلادی بیش از ۲۰۰ مورد درمان موفقیتآمیز از این بیماری را ثبت کرده است.
UNFPA از تمامی زنان مبتلا به این بیماری دعوت کرده است که بدون ترس و تردید به مراکز درمانی مراجعه کنند و از خدمات رایگان و تخصصی موجود استفاده کنند. این سازمان تأکید کرده است که مراکز تحت حمایتش آمادهاند تا در کوتاهترین زمان ممکن، خدمات لازم را به زنان مبتلا ارائه دهند.
این در حالیست که فیستول زایمانی یک شاخص مهم از کیفیت خدمات بهداشتی-درمانی یک کشور بهویژه در حوزه سلامت زنان است. شیوع بالای آن در افغانستان نشانهای از ضعف ساختارهای درمانی و دسترسی محدود زنان به مراقبتهای زایمانی مناسب است.
راهکارهای بلندمدت شامل تقویت شبکه بهداشتی در مناطق روستایی، آموزش مامایان محلی و افزایش آگاهی عمومی درباره قابل درمان بودن این بیماری است — اقداماتی که نیازمند همکاری دولت، سازمانهای بینالمللی و جامعه مدنی است.
