شفقناافغانستان- یک مطالعه اخیر که توسط دو ستارهشناس انجام شده است، سناریوی جدیدی را برای پایان جهان را ترسیم کرده است که تمام گمانهزنیهای فعلی در تخیل انسان را به چالش میکشد.
به گزارش شفقنا به نقل از الجزیره، نیویورک تایمز گزارش داد که این مطالعه که نتایج آن ماه گذشته در مجله ایکاریوس منتشر شد، در مورد این احتمال هشدار میدهد که ستارگانی که از نزدیکی خورشید می گذرند می توانند باعث برخورد یا پرتاب سیارات منظومه شمسی از آن شوند و آنها را به سیارههای سرگردان در کهکشان بدل سازد.
این یافتهها شامل سناریویی است که در آن حیات با بلعیدن زمین توسط خورشید پایان نمییابد، بلکه با برخوردی ناشی از یک حرکت گرانشی به پایان میرسد.
کهکشان راه شیری شامل صدها میلیارد ستاره – از جمله زمین و منظومه شمسی ما – است که در مدارهای ثابت و دقیقی به دور مرکز کهکشان میچرخند.
با توجه به اینکه این ستارهها در دورههای زمانی طولانی از نزدیکی منظومه شمسی عبور میکنند، همانطور که نتایج نشان میدهد، اجتنابناپذیر است که ستاره دیگری از پروکسیما قنطورس که در حال حاضر نزدیکترین ستاره به منظومه شمسی است و تنها ۴.۲۴ سال نوری با آن فاصله دارد، به خورشید نزدیکتر شود.
شبیهسازی کامپیوتری
این مقاله علمی از سوی ناتان کیپ پژوهشگر موسسه علوم سیارهای در آیووا و شان ریموند از دانشگاه بوردو در فرانسه به طور مشترک نوشته شده است. آنها در این پژوهش از هزاران شبیهسازی کامپیوتری و مدلهای سادهشده برای تعیین چگونگی تأثیر ستارههای در حال عبور بر پایداری هشت سیاره منظومه شمسی و پلوتو، نهمین جرم بزرگ شناختهشده که مستقیماً به دور خورشید میچرخد، استفاده کردند.
این تیم ستارههایی با جرم، سرعت و مداری معادل با ستارههای موجود در همسایگی منظومه شمسی را در نظر گرفتند.
نیویورک تایمز خاطرنشان کرد که هر شبیهسازی نشاندهنده گذر ۵ میلیارد سال است. از دکتر کیپ نقل شده است که چنین چشمانداز بلندمدتی ضروری است زیرا اغلب دهها میلیون سال یا بیشتر طول میکشد تا مدار یک سیاره توسط یک ستاره در حال عبور مختل شود.
محاسبات مبتنی بر مدار ستارگان که توسط فضاپیمای گایا فهرستبندی شدهاند، نشان میدهند که ۳۳ ستاره – کم و بیش – هر میلیون سال دقیقاً همین کار را انجام میدهند.
به گفته کیپ، برای اینکه گرانش ستاره دیگری تأثیر قابل توجهی بر منظومه شمسی ما داشته باشد، باید از فاصله بسیار نزدیکتری به این منظومه عبور کند.
محققان کشف کردند که ۰.۵٪ از شبیهسازیهایی که آنها انجام دادند منجر به برخورد سیارهای یا بیرون راندن یک سیاره از منظومه شمسی شده است.
فاجعه برخورد
اما کدام سیاره در برابر چنین برخورد فاجعهباری آسیبپذیرتر است؟ دکتر ریموند پاسخ میدهد و میگوید که عطارد سیارهای است که به احتمال زیاد تحت تأثیر این تهدید قریبالوقوع قرار میگیرد زیرا در یک مسیر ناپایدار حرکت میکند.
مطالعات قبلی نشان دادهاند که عطارد حتی اگر هیچ ستارهای از نزدیکی آن عبور نکند، در آینده حدود ۱٪ احتمال برخورد با زهره یا خورشید را دارد.
اگر رفتار عطارد قابل پیشبینی نباشد، منظومه شمسی داخلی – که شامل منطقهای است که سیارات خاکی عطارد، زهره، زمین، مریخ و کمربند سیارکی را در بر میگیرد – غیرقابل سکونت خواهد شد.
به گزارش نیویورک تایمز، یکی از شبیهسازیهای انجام شده توسط کیپ و ریموند، برخورد عطارد با زهره و برخورد سیارک حاصل به زمین را نشان داد. دکتر کیپ اظهار داشت که این امر برای حیات روی زمین بسیار بد خواهد بود.
همچنین، حدود ۴٪ از شبیهسازیهای انجام شده توسط محققان نشان داد که پلوتو روزی از منظومه شمسی اخراج خواهد شد.
ژاک لاسکار، ستارهشناس رصدخانه پاریس که در این مطالعه جدید مشارکتی نداشت، گفت که منطقی است که یک سیاره کوتوله کوچک در نزدیکی مرزهای بیرونی منظومه شمسی، تأثیر یک ستاره در حال عبور را احساس کند.
با این حال، کیپ انتظار ندارد که یک ستاره عظیم و با حرکت آهسته نزدیک به زمین، واقعاً ویرانی در منظومه شمسی ایجاد کند. او معتقد است که چنین رویدادی باعث اختلال بیشتری در مرزهای بیرونی یخی منظومه شمسی نسبت به آنچه مشاهده شده است، شده است. این روزنامه گزارش داد که برخی از سیارات در این منظومهها ممکن است قبلاً با یکدیگر برخورد کرده یا به بیرون پرتاب شده باشند و امروز به عنوان سیارات سرگردان در کهکشان پرسه میزنند.
منبع: الجزیره
