شفقنا افغانستان-چندی پیش خبر مرگ ملاعمر تیتر یک اکثر خبرگزاری ها و بنگاههای خبری داخلی و خارجی شد.
هر چند خبر مرگ وی با دوسال تاخیر و در هاله ای از ابهام به افکار عمومی تزریق شد اما اینکه طالبان بطور رسمی خبر از مرگ رهبرشان می دادند برای اکثر تحلیل گران قابل قبول بود.
سوالاتی درباره مرگ ملاعمر هرگز پاسخ داده نشد، اینکه ملا بر اثر چه چیزی و در کجا مرده و بعد در کجا به خاک سپرده شده است هنوز در هاله ای از ابهام قرار دارد.
بهرترتیب طالبان پسا ملاعمر در ابتدا با تشتت هایی در جبهات مختلف طالبان روبرو شد.
از یکسو تعداد زیادی از سنگرهای طالبان در نقاط مختلف افغانستان به صفوف گروهک تروریستی داعش پیوستند، از سوی دیگر گروهی از طالبان مستقر در قطر به رهبری طیب آغا رهبری ملامحمداخترمنصور را غیرمشروع دانسته و اینگونه وانمود کرد که خواهان جدایی است.
این مسایل باعث شده بود تا اکثر تحلیل گران تصورشان این باشد که طالبان رو به افول هستند و عملا از صحنه خارج می شوند تا جای خودشان را به گروه نوظهور داعش بدهند.
نظیر این اتفاق وقتی افتاد که کماندوهای آمریکایی طی عملیات سری شبانه خود، ادعا کردند که اسامه بن لادن رهبر کاریزماتیک گروهک تروریستی القاعده را در ابیت آباد پاکستان کشته و جنازه اش را در دریا افکنده اند.
القاعده پسا بن لادن به رهبری ایمن الظواهری هرگز نتوانست آنطور که در گذشته بود کمر راست کند و می توان گفت القاعده بعد از بن لادن افول کرد و همراه جنازه بن لادن به قعر دریا رفت.
آیا سرنوشت طالبان نیز به این شکل رقم خواهد خورد؟
قبل از انتشار خبر مرگ ملاعمر در پیامی که به مناسبت عید فطر از سوی وی و به نام وی منتشر شد آمده بود که ملاعمر تمایل دارد اگر گفتگوهای صلح به نفع مردم باشد به این پروسه نزدیک شود. این در حالی بود که ملاعمر دوسال پیش از این نامه مرده بود و این نامه از سوی کس دیگری بجای نوشته شده بود.
این بخوبی نشان می دهد که گفتگوهای صلح در دوسال گذشته در حالی انجام می شده که گروه طالبان رهبرش را زیر خروارها خاک دفن کرده بوده و عملا کسی آنسوی میز وجود خارجی نداشته است و کسانی که خود را نمایندگان ملاعمر معرفی می کرده اند تنها حکومت و شورای صلح را به بازی گرفته بوده اند.
خوش بینی هایی در میان برخی اعضای شورای عالی صلح(روند جدید) دیده می شد که بتوانند با طالبان پسا ملاعمر به نتیجه برسند اما حوادث اخیر کابل و پیام ملااختر بخوبی خلاف این مسئله را نشان داد.
ملا اختر در اولین پیام خود تصریح کرد که جهاد ادامه دارد و طالبان مسیر خود را همچون گذشته ادامه خواهد داد.
چهار عملیات انتحاری در کمتر از دو روز
طی حملاتی که در دو روز گذشته در پایتخت روی داده است، دهها تن کشته و صدها تن دیگر زخمی شده اند و حال بسیاری از زخمیها وخیم گزارش شده است.
همچنین بر اثر انفجار در شاه شهید تعداد زیادی از خانه ها ویران شده اند و انفجار باعث شده تا چاه عمیقی در خیابان ایجاد شود.
این حملات طالبان برای سران حکومت وحدت ملی و شورای عالی صلح تنها می تواند یک پیام داشته باشد و آن این است که طالبان به هیچ وجه من الوجوه حاضر نیستند با دولت بر سر میز مذاکره بنشینند و قدرت را تقسیم کنند.
طالبان افغانستان را تمام و کمال می خواهند تا امارت اسلامی شان را بنا کنند، مردم را گردن بزنند، حدود را اجرا کنند و احتمالا به کشورهای دیگر تجاوز کنند.
از سوی دیگر طالبان با این حملات تروریستی می خواهند نشان دهند که اگر ملاعمر مرده است، طالبان زنده است و زنده خواهد ماند.
حملات طالبان علاوه بر حکومت وحدت ملی، پیامی است به گروهک تروریستی داعش که در زمزمه های حضورشان در افغانستان شنیده می شود.
طالبان به زبان کشتار و انتحار به رقیب احتمالی خود در افغانستان نشان می دهد که از بین نرفته است و به این راحتی ها میدان را خالی نخواهد گذاشت.
اما نکته قابل توجه درباره حملات اخیر ترویستی در پایتخت این است که نهادهای امنیتی و نظامی کشور چطور نمی توانند از بروز چنین اتفاقاتی جلوگیری کنند؟
در حادثه شاه شهید گفته می شود که یک کامیون پر از مواد انفجاری در شهر می گشته است و خود را در نقطه مورد نظرش منفجر می کند، این مسئله نشان می دهد که یا نیروهای امنیتی و نظامی کابل واقعا بی مسئولیت و بی کفایت هستند یا اینکه دستهایی در کار است تا جلوی اینگونه حملات باز گذاشته شود.
اگر کسانی که در راس نهادهای امنیتی قرار دارند بی کفایتند تنها راه چاره سبک دوش کردن آنها و تزریق نیروهای خدوم و مخلص به بدنه نهادهای امنیتی است و اگر چنانچه محرز شود این افراد با طالبان دستشان در یک کاسه است، آنها بعنوان خائن ملی باید به دادگاه کشانده شوند.
چه کسی پاسخگوست؟ چه کسی باید پیگیر این مسایل باشد؟ آیا رییس جمهور به این قضایا رسیدگی می کند؟ معاونین ایشان چطور؟
با این حال بیشترین فشار را مردم تحمل می کنند، کشته می شوند بی آنکه بدانند و یک شب که در خواب هستند همه چیزشان در چشم بر هم زدنی به تلی از خاکستر مبدل می شود.
اگر دولتمردان حکومت وحدت ملی فکری به حال امنیت مردم که جزء اولین حقوق شهروندی است نکنند، بزودی شاهد بروز فجایعی وسیع تر در کل افغانستان خواهیم بود.
انتهای پیام