شفقنا افغانستان- در کابل دخترانی که کتاب در دست دارند به چشم «مجرم» دیده میشوند. در لندن همان دختران اگر بتوانند از سرکوب فرار کنند دیگر نمیتوانند حتی درخواست تحصیل بدهند. دانشگاههای بریتانیایی که روزگاری بهعنوان فضاهای آزاد فکر و پناهگاه جوانان تحت سرکوب شناخته میشدند امروز بهدلیل فشارهای سیاست مهاجرتی دولت یکی پس از دیگری دروازههایشان را در برابر دانشجویان افغانستانی میبندند.
به گزارش شفقنا افغانستان؛ این بار نه با دلیل عدم شایستگی بلکه با بهانهای بوروکراتیک: ترس از جریمه، لغو مجوز و آمارهایی که انسانها را به ریسک پردازشی تبدیل کرده است. در این شکاف مرگبار میان سیاست داخلی بریتانیا و جنایت فرهنگی طالبان، آینده هزاران جوان افغان بهویژه زنان و دختران در حال سوختن است.
پذیرش متوقف شد؛ افغانها از سیستم آموزش عالی بریتانیا کنار گذاشته شدند
چندین دانشگاه بریتانیایی از جمله بورنموث و باکینگهام، پذیرش دانشجویان افغانستانی را بهطور رسمی متوقف کردهاند. این تصمیمات در پاسخ به فشارهای فزاینده وزارت داخله بریتانیا بر مؤسسات آموزش عالی اتخاذ شده است؛ فشاری که هدفش کاهش مهاجرت اما پیامدش قطع راه نجات برای جوانانی است که از سرکوب سیستماتیک در افغانستان فرار کردهاند.
سخنگوی دانشگاه بورنموث در بیانیهای تأکید کرد: این تصمیم صرفاً برای رعایت الزامات اسپانسری ویزای دانشجویی و جلوگیری از خطر لغو مجوز ما توسط وزارت داخله است. این مجوز که به دانشگاهها اجازه میدهد دانشجویان بینالمللی بگیرند امروزه با معیارهایی سختگیرانه ارزیابی میشود تا حدی که هر درخواست از یک شهروند افغان بهچشم «ریسک بالقوه» دیده میشود.
سیاست طالبان؛ تحصیل برای زنان، جرمی قابل تعقیب
این بسته شدن دروازهها در شرایطی رخ میدهد که طالبان از سپتامبر ۲۰۲۲ ممنوعیت کامل تحصیل دختران و زنان در سطح دانشگاهی را اعمال کرده است. این سیاست که بسیاری آن را جنایت علیه آینده یک ملت خواندهاند میلیونها جوان افغان را از حق اساسی آموزش محروم کرده و تنها راه امید را به خارج از کشور محدود کرده است.
اما امروز حتی همان راه نجات هم در حال مسدود شدن است.
سیستم ویزای دانشجویی سختگیرانه؛ دانشگاهها را به نگهبان مرز تبدیل کرده است
بر اساس سیستم نظارتی جدید وزارت داخله بریتانیا، دانشگاهها موظفند نرخ «تبعیت» (compliance) خود را بالا نگه دارند. هرگونه افزایش در موارد: رد ویزا، عدم حضور بهموقع دانشجو، انصراف میاندورهای یا تبدیل ویزای دانشجویی به درخواست پناهندگی میتواند منجر به جریمههای سنگین یا لغو دائمی مجوز اسپانسری شود. در نتیجه بسیاری از دانشگاهها ترجیح میدهند از پذیرش متقاضیان «پرریسک» از جمله افغانها خودداری کنند.
حتی دانشگاههایی مانند ناتینگهام ترنت که هنوز درخواستها را میپذیرند ضربالاجلهای بسیار سختگیرانهای برای تکمیل فرآیند ویزا تعیین کردهاند در حالی که میانگین زمان پردازش ویزای افغانها بهطور متوسط دو تا سه برابر بیشتر از سایر ملیتهاست.
آماری که فریاد میزند؛ ۸ هزار افغان در یک سال پناه خواستهاند
دادههای رسمی نشان میدهد که در دوازده ماه منتهی به ژوئن ۲۰۲۵، بیش از ۸,۰۰۰ شهروند افغانستان در بریتانیا درخواست پناهندگی دادهاند. بخش عمدهای از این درخواستها متعلق به زنان و جوانانی است که بازگشت به افغانستان را معادل بازگشت به سکوت اجباری، محرومیت و خطر امنیتی میدانند.
و در آخر
این سیاستها نشان میدهد که دولت بریتانیا در تقابل بین تعهدات اخلاقی-انسانی و اولویتهای سیاسی مهاجرتی گزینه دوم را برگزیده است؛ در نتیجه دانشگاهها که قرار بود پلی برای نجات فکری و تحصیلی جوانان افغان باشند به نگهبانان مرزهای اداری تبدیل شدهاند. این رویکرد نهتنها امیدهای فردی را سرکوب میکند بلکه تناقضی آشکار ایجاد میکند با ادعاهای لندن در صحنه بینالمللی مبنی بر حمایت از حقوق زنان افغان.
