شفقنا افغانستان – دفتر معاونت اقتصادی نخستوزیر طالبان اعلام کرده است که تا کنون ۷۴ هزار و ۹۶۸ گدا از شهر کابل جمعآوری شدهاند؛ رقمی که نشاندهنده گستردگی پدیده گدایی در پایتخت افغانستان است.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، بر اساس اعلامیه این دفتر، از مجموع افراد جمعآوریشده، ۳۷ هزار و ۹۴۷ نفر «گدای مستحق» و ۳۷ هزار و ۲۱ نفر دیگر «گدای حرفهای» تشخیص داده شدهاند.
این دفتر گفته است که گداهای مستحق به اداره «سره میاشت» معرفی شدهاند و کمکهای نقدی بهگونه ماهانه از طریق حسابهای بانکی به آنان پرداخت میشود.
در اعلامیه همچنین آمده است که شماری از این افراد برای تداوی به وزارت صحت عامه معرفی شدهاند و گروهی دیگر به شهرداری کابل سپرده شدهاند تا برای آنان زمینه کار فراهم شود.
عبدالغنی برادر، معاون اقتصادی نخستوزیر طالبان، ضمن تأکید بر اجرای طرزالعمل کاری کمیسیون جمعآوری گداها، گفته است که پس از کاهش اولیه، شمار گداها در کابل دوباره رو به افزایش گذاشته و خواستار گزارشدهی منظم این کمیسیون شده است.
«افزایش گدایی در افغانستان»
افزایش گدایی در افغانستان طی سالهای اخیر به یکی از نمودهای آشکار بحران اقتصادی و اجتماعی بدل شده است؛ بحرانی که پس از تحولات سیاسی ۱۴۰۰ خورشیدی و تسلط دوبارهی طالبان بر افغانستان شدت گرفت.
بسته شدن بسیاری از نهادهای کاری، کاهش کمکهای بینالمللی و فروپاشی بخشهایی از اقتصاد، هزاران خانواده را به فقر مطلق کشانده و گدایی را به آخرین راه بقا تبدیل کرده است.
در شهرهای بزرگ، بهویژه کابل، حضور گسترده کودکان، زنان و سالمندان در خیابانها نشان میدهد که گدایی دیگر پدیدهای حاشیهای نیست، بلکه به بخشی از زندگی روزمره شهری تبدیل شده است.
مهاجرتهای داخلی ناشی از بیکاری و ناامنی غذایی، فشار مضاعفی بر شهرها وارد کرده و شبکههای حمایتی سنتی را تضعیف کرده است.
همزمان، محدودیتهای اجتماعی و شغلی بر زنان باعث شده است که بسیاری از خانوادههای زنسرپرست، بدون دسترسی به کار، به گدایی روی آورند.
کارشناسان اجتماعی هشدار میدهند که تفکیک «گدای مستحق» و «گدای حرفهای» بدون پرداختن به ریشههای فقر، نمیتواند روند رو به رشد گدایی را متوقف کند.
«تشدید فقر و ناکارآمدی راهکارهای طالبان»
طالبان در سال ۱۴۰۱ با امضای «قانون جمعآوری گداها و جلوگیری از گدایی» تلاش کردند این پدیده را مهار کنند، اما آمارهای رسمی خود این گروه از ناکامی این سیاستها حکایت دارد.
جرمانگاری گدایی حرفهای، بدون ایجاد فرصتهای شغلی پایدار، بیشتر به جابهجایی گداها انجامیده تا حل مشکل فقر.
پرداخت کمکهای ماهانه به بخشی از گداهای مستحق، هرچند مسکّن کوتاهمدت است، اما در برابر تورم، بیکاری گسترده و کاهش درآمد خانوارها کارایی محدودی دارد.
نبود شفافیت در سازوکارهای حمایتی، دسترسی محدود به خدمات بانکی و ضعف نهادهای اجرایی، اجرای مؤثر این برنامهها را با چالش جدی روبهرو کرده است.
افزون بر این، تمرکز بر جمعآوری ظاهری گداها، بدون سیاستهای کلان اقتصادی و اجتماعی، به تشدید آسیبپذیری اقشار فقیر انجامیده است.
در مجموع، افزایش دوباره گدایی در کابل نشان میدهد که راهکارهای طالبان نهتنها نتوانستهاند فقر را مهار کنند، بلکه بحران معیشتی در افغانستان همچنان رو به تعمیق است و نیازمند پاسخهای ساختاری و فراگیر است.
