در این مقاله مطالبی ذکر شده که مورد تایید شفقنا نیست و صرفا در راستای آشنایی مخاطبان و پژوهشگران با نوع نگاه غرب به مسایل خاورمیانه و جنگ های چریکی منتشر می شود.
«من یک هفت تیر به کمر داشتم. یک نارنجک در جیبم بود و مقداری TNTدر کیف. زنی بودم که لباس شیک و مد روزی پوشیده بود. کیفم را برای ماموران باز کردم اما مردی که مسوول کنترل بود به آرایشم خیره شده بود و گذاشت داخل شوم».
به گزارش شفقنا، بی بی سی نوشت: این بخشی از اظهارات لیلا خالد، چریک مشهور فلسطینی است. او را می توان به احتمال زیاد یکی از معروف ترین زنان چریک در جهان بخصوص دراواخر سال 1960 به حساب آورد. زنی زیبا، خطرناک و سیاسی که حاضر بود برای پیشبرد مساله فلسطین دست به هرکاری بزند. تصاویری که از او در همه جاپخش شده او را با چشمانی آتشین و کلاشینکفی در دست نشان می دهد. با یک روسری فلسطینی که با مهارت سرش را پوشانده است. او حتی چند بار تن به جراحی پلاستیک داد تا چهره ای را که در جریان یک هواپیما ربایی شناسایی شده بود تغییر دهد. با این حال باید او را جزو نخستین زنانی دانست که به خاطر استفاده از خشونت برای رسیدن به اهداف سیاسی در صدر خبرهای جهان قرار گرفت. یکی از الگوهای او در این راه « زهره دریف » زنی بمب گذار بود که در جریان جنگ استقلال الجزایر از فرانسه در سال 1950فعالیت می کرد. در سپتامبر سال 1956، دریف برنامه بمب گذاری در یک کافه در الجزیره را به اجرا در آورد. در میان قربانیان این حادثه پیرزنی بود که کشته شد. او نوه ای داشت که پاهایش را در آن حادثه از دست داد.
تاریخ ارتباط زنان با ترور البته به زمانی پیش از اینها باز می گردد. در انقلاب روسیه در قرن 19 زنان نقش داشتند و فعالیت آنها را می توان نشانه ای از شروع جریان تروریسم در قرون معاصر دانست. تعدادی از این زنان بودند که نقشه کشتن الکساندر دوم تزار روسیه را به اجرا گذاشتند. فعالیت زنان در دوره های بعد نیز استمرار پیدا کرد و توسعه بیشتری یافت. برای مثال در جریان باندهای معروف به بایدر مانهوف در آلمان یا بریگادهای سرخ ایتالیا یا مردم ایرلند و به طور شاخص در جریان فعالیت ببرهای تامیل در سریلانکا که تخمین زده می شود یک سوم نیروهای آنان را زنان تشکیل می دادند و زنان یک سوم از گردان های مخصوص بمب گذاری ها بودند.
انگیزه ها
اما چه چیزی موجب کشیده شدن زنان به فعالیت های تروریستی می شود؟ طبق گواهی خودشان، مانند همقطاران مردشان، آنها نیز از طریق برداشت هایی احساسی و سیاسی به خشونت کشیده می شدند. امروزه لیلا خالد و زهره دریف وقتی به گذشته شان نگاه می کنند بدان افتخار می کنند. آنها قبول ندارند که افرادی تروریست بوده اند. بلکه همچنان می گویند برای عدالت بوده که مبارزه می کرده اند. خالد می گوید: «نقش من این بود که سلاح بردارم و برای مردم کشورم بجنگم». دریف هم می گوید: «آری. ما به شهروندان بیگناه حمله کردیم. اما در یک جنگ چه کسی بیگناه است؟ اروپایی ها آمده و کشور ما را اشغال کرده بودند و ما داشتیم با آنها مبارزه می کردیم. ما در جنگ بودیم».
لیلا خالد متولد سال 1944 در شهر حیفا بود که هم اکنون در اسراییل است. در سال 1948و در جریان کوچاندن فلسطینی ها، خانواده اش به لبنان گریخت و بعدها پدرش در آنجا فوت کرد. وقتی 15سال داشت به حرکت ناسیونالیست های عرب پیوست. در سال 1969به همراه یک تیم فلسطینی اقدام به ربودن هواپیمای TWAکرد که در حال پرواز از رم به آتن بود. آنها هواپیمای بوئینگ 707 را مجبور کردند با تغییر مسیر در دمشق فرود آید. در جریان این حادثه به کسی آسیبی نرسید. خالد یک بار دیگر در سال 1970 به همراه یک چریک نیکاراگویه ای – آمریکایی به پرواز 219 هواپیمایی ال آل اسراییل حمله کردند که داشت از آمستردام به سمت نیویورک می رفت. این بار اما عملیات آنها شکست خورد و هواپیماهای نظامی اسراییل هواپیما را مجبور کردند در انگلستان فرود آید. لیلا خالد نیز درهمین رابطه دستگیر شد. او البته یک ماه بعد در جریان مبادله زندانیان آزاد گردید. او بر این نکته تاکید دارد که به آنها آموزش داده شده بود به کسی آسیب نرسانند.با این حال اعترافات او نشان می دهد در آستانه ارتکاب جنایت بوده است. وقتی او هواپیمای آمریکایی TWAرا سال 1969ربود مسافران را تهدید کرد و گفت نارنجکی را که دردست دارد منفجر خواهد کرد. خودش می گوید: «من شش ساعت تمام ضامن نارنجک را در دست داشتم و سوزن آن را خارج کرده بودم». برای بخشی از این زنان می تواند قدرت نداشتن دلیل حضورشان در چنین فعالیت هایی باشد.
به یاد مادران
مایرد فارول، یکی از زنان معروف در حرکت جمهوری خواهان ایرلند بود که در سال1988 به وسیله نیروهای ویژه انگلستان از پای در آمد. یک سال پیش از مرگ او در یک گفت وگو از زنان خواسته بود دست به «اعتراضات بی پروا »بزنند. او در آن زمان به خاطر شرکت در یک عملیات بمبگذاری به زندان افتاده بود. او گفته بود باید هدف اصلی حمایت از مردان زندانی باشد و زنان نیز با اعتراض خود می توانند به این روند کمک کنند. آنها به مردان و فرزندان شان می آموزند که مقاومت کنند.او می گوید رمز ما «به یاد مادران» باید باشد. چون مادر واقعی همه ما ایرلند است که از ما پشتیبانی می کند.
در سریلانکا، میابلوم نویسنده کتابی تحقیقی به نام «صدف بمب» است که درباره زنان تروریست نوشته شده. او می گوید از فداکاری و ایثارگری زنان در بین شبه نظامیان ببرهای تامیل حیرت زده شده است. او می افزاید قبلا فکر می کرده که آنها به لحاظ شخصی دچار یک سرخوردگی هستند اما هرچه بیشتر مطالعه کرده ریشه های عمیق گرایش زنان به فعالیت های تروریستی را کشف کرده است. به گفته او زنان می خواهند خود را هم تراز مردان کنند و در زمینه های بمب گذاری نیز با آنان رقابت می کنند. در این تردیدی وجود ندارد که زنان تروریست به نسبت مردان از آنان فعال تر بوده و آسان تر در ایستگاه های دیده بانی حضور پیدا می کنند و بیش از مردان به خطر نزدیک می شوند. آنها همچنین قادر هستند سلاح ها یا کمربندهای انفجاری خود را به راحتی زیر لباس های شان مخفی کنند.
روبنده ممنوع
در برخی کشورهای غرب آفریقا مانند چاد، گابن و بخشی از کامرون تدابیر امنیتی جدیدی را برای زنان وضع کرده اند. اخیرا پوشیدن روبنده برای آنان بخصوص در انظار عمومی ممنوع شده است. زیرا گفته می شود بمب گذاران انتحاری برقع می پوشند. کارشناسان می گویند وقتی گروهی زنان را در خط مقدم جبهه خود قرار می دهد نشان می دهد که یا ضعیف شده است یا اینکه مردانش تحت پیگرد قراردارد. به هرحال زنان تاکنون در عملیات تروریستی مهمی مشارکت داشته اند. در روسیه وقتی از سال 1999 ولادیمیر پوتین رییس جمهور این کشور برنامه ای را علیه تروریست های چچنی به راه انداخت، فعالیت زنان بمب گذار نیز بیشتر شد. آنان به « بیوه های سیاه » شهرت پیدا کردند. زیرا لباس سیاه می پوشیدند یا مردان و پسران شان را در درگیری ها از دست داده بودند. نمونه چچن تناقض های خاص خودش را دارد. این زنان نه فقط برای گرفتن انتقام بلکه برای نومیدی از زندگی واینکه دیگرچیزی برای از دست دادن نداشتند به این گونه فعالیت ها روی می آوردند. درجریان حمله به تئاتر مسکو در سال 2002درحالی که مردان تروریست اقدام به انجام عملیات کرده بودند، زنان نیز با پوشیدن جلیقه های انفجاری آنان راهمراهی می کردند.
در سریلانکا مشاهده می شود برخی از این زنان بعد از آن دست به اقدامات تروریستی می زنند که پیش تر در معرض یک تجاوز جنسی قرار گرفته اند. آنها در واقع می خواستند به این وسیله لکه ای ننگ را از چهره خود و خانواده شان پاک کنند.
اما درباره زنان و دختران جوانی که اخیرا به سوریه و عراق رفته تا «عروس جهادی» شوند چه می توان گفت؟ هنوز هیچ نشانه ای وجود نداردکه آنها خود دست به اقداماتی تروریستی زده باشند. اما برخی پست هایی که از خود در فضای مجازی گذاشته اند خونین و خطرناک است.
ایرن سالتمن، کسی که چندین نفر از این زنان را از طریق فضای مجازی انتقال داده است و هم اکنون در موسسه استراتژیک گفت وگو فعالیت می کند می گوید: دلیل پیوستن این زنان به داعش پیچیده و چند وجهی است. بعضی به دلیل خواهرخواندگی، تعلق خاطر، عشق و رمانتیک، در جستجوی اتوپیا و بیرون رفتن از فضای اجتماعی پیرامون خودشان که به آنها اجازه خیلی از کارها را نمی دهد، موجب می شود تا کسی عزم سفر کرده و به این گروه بپیوندد. کسانی که این پدیده را مطالعه کرده اند می گویند به هیچ وجه نباید این مساله را ساده گرفت. مانند تروریست های مرد، دلایلی که موجب می شود تا زنان به فعالیت های تروریستی روی آورند پیچیده و تو در تو بوده و همین مساله درک آن را دشوار می کند.
منبع : بی بی سی
ترجمه: شفقنا
انتهای پیام