شفقنا افغانستان – با وجود افزایش حملات اسرائیل به مناطق جنوب لبنان، شماری از ساکنان این مناطق همچنان بر ماندن در خانهها و روستاهای خود تأکید دارند.
به گزارش شفقنا به نقل از «العربی الجدید»، در هفتههای اخیر حملات به مناطقی در جنوب لبنان، از جمله اطراف النبطیه، ساحل الزهرانی و شرق صیدا شدت گرفته است. با این حال، بسیاری از ساکنان اعلام کردهاند که با وجود خطرات امنیتی و دشواریهای معیشتی، ترک محل زندگی برایشان گزینهای دشوار است.
هادی، یکی از ساکنان شهرک دیرالزهرانی، میگوید به دلیل بیماری خواهرش، کهولت سن پدر و نبود وسیله نقلیه، امکان ترک منطقه برای خانوادهاش فراهم نشده است. او همچنین به مشکلات زندگی در شرایط جنگی اشاره کرده و از کمبود منابع مالی، قطع برق و کمبود سوخت برای ژنراتورها خبر میدهد.
در همین حال، سوزان فقیه، ۶۲ ساله از النبطیه التحتا، تأکید میکند که هزینههای بالای جابهجایی و دشواری زندگی در مراکز موقت مانند مدارس یا چادرها، مانع ترک خانه شده است. به گفته او، کمکهای محدود برخی نهادهای محلی در تأمین مواد غذایی باعث شده شماری از خانوادهها همچنان در مناطق خود باقی بمانند.
در مقابل، برخی دیگر از ساکنان همچنان در وضعیت آوارگی به سر میبرند. نادر ابوساری از شهر الضهیره میگوید که از زمان درگیریهای قبلی، همراه خانوادهاش در یک مدرسه در شهر صور پناه گرفته و شمار خانوادههای مستقر در این مرکز بهطور قابل توجهی افزایش یافته است.
او از افزایش قیمت مواد غذایی و کمبود کمکهای مالی انتقاد کرده و میگوید هزینه اقلام اساسی، از جمله گاز و مواد خوراکی، بهطور چشمگیری بالا رفته است. با این حال، دسترسی محدود به اینترنت تا حدی به کاهش فشار روانی کودکان کمک کرده است.
پیش از اعلام آتشبس، حملات به روستاهایی در ساحل الزهرانی و منطقه صیدا از جمله البابلية، الزراریه، تفاحتا و السکسکیه شدت گرفت که به کشته و زخمی شدن شماری از ساکنان انجامید. در یکی از این حملات در تفاحتا در ۱۱ آوریل، ۹ نفر کشته و ۱۳ نفر زخمی شدند.
با وجود هشدارها برای تخلیه، برخی ساکنان مانند رُبا علول از السکسکیه و فاطمه الأخضر از الزراریه میگویند به دلیل هزینههای بالا و دشواری یافتن محل سکونت جدید، ترجیح دادهاند در خانههای خود باقی بمانند.
در برخی مناطق، جوانان محلی با انتقال مواد غذایی از شهر صیدا و توزیع آن میان ساکنان، تلاش کردهاند بخشی از نیازهای خانوادهها را تأمین کنند. همچنین شهرداریها و گروههای داوطلب با تشکیل تیمهای مدیریت بحران، در توزیع کمکها و هماهنگی خدمات نقش دارند.
با وجود همه چالشها، بسیاری از ساکنان تأکید میکنند که ماندن در روستاها تنها یک تصمیم اقتصادی نیست، بلکه به احساس تعلق به خانه و سرزمینشان بازمیگردد.
