شفقنا افغانستان- ازدواج اجباری دختران در افغانستان یکی از عمیقترین بحرانهای اجتماعی و انسانی کشور به شمار میرود؛ بحرانی که پس از بازگشت طالبان به قدرت، ابعاد گستردهتر و نگرانکنندهتری یافته است. ترکیب فقر شدید اقتصادی، محدودیتهای گسترده علیه زنان، بیکاری و فروپاشی ساختارهای حمایتی هزاران خانواده را به سمت تصمیمهایی سوق داده که قربانی اصلی آن دختران هستند.
به گزارش شفقنا افغانستان؛ امروز در بسیاری از مناطق افغانستان، دختران نه بهعنوان انسانهایی دارای حق انتخاب بلکه بهعنوان ابزاری برای کاهش فشار اقتصادی خانوادهها دیده میشوند. بسیاری از خانوادهها به دلیل فقر، بدهی و فشارهای اجتماعی، دختران خود را در سنین پایین و بدون رضایتشان مجبور به ازدواج میکنند.
افزایش ازدواجهای اجباری پس از بازگشت طالبان
پس از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان در سال ۲۰۲۱، وضعیت زنان و دختران به شکل چشمگیری وخیم شد. ممنوعیت آموزش دختران، محدودیت اشتغال زنان و بحران اقتصادی، زمینه افزایش کودکهمسری و ازدواجهای اجباری را فراهم کرده است.
در بسیاری از مناطق، خانوادهها دخترانشان را در بدل پول، مهریه یا برای حل مشکلات اقتصادی به ازدواج مردانی درمیآورند که گاه چندین برابر از آنان بزرگتر هستند. فعالان حقوق زن هشدار میدهند که حذف دختران از آموزش و جامعه، آنان را بیش از پیش در معرض خشونت و اجبار قرار داده است.
فقر؛ عامل اصلی ازدواج اجباری
افغانستان یکی از فقیرترین کشورهای جهان است و بحران اقتصادی پس از بازگشت طالبان، میلیونها خانواده را با گرسنگی و بیکاری روبرو کرده است.
در چنین شرایطی:
بسیاری از دختران از ادامه تحصیل محروم میشوند، کودکان مجبور به کار میشوند و برخی خانوادهها ازدواج دختران را تنها راه کاهش فشار اقتصادی میدانند.
کارشناسان معتقدند فقر، نبود فرصتهای آموزشی و محدودیتهای اجتماعی، دختران را به قربانیان خاموش این بحران تبدیل کرده است.
روایت قربانیان
«سحر» (نام مستعار)، یکی از قربانیان ازدواج اجباری میگوید پس از آنکه خانوادهاش از تماس تلفنی او با پسری از اقوامشان آگاه شدند او را به شدت شکنجه و زندانی کردند.
او میگوید: «فقط با پسری که قصد ازدواج با من را داشت صحبت میکردم اما خانوادهام مرا لتوکوب کردند و بدون رضایت، به عقد مردی بسیار بزرگتر از خودم درآوردند.»
سحر میافزاید فشارهای روحی و خشونتهای خانوادگی باعث شده هنوز با مشکلات شدید روانی و جسمی دستوپنجه نرم کند.
در همین حال، «رویا» (نام مستعار)، یکی دیگر از قربانیان ازدواج اجباری، میگوید هنگام ازدواج هنوز کودک بود و هیچ درکی از زندگی مشترک نداشت.
او میگوید: «بدون رضایت و در سنی کم مجبور به ازدواج شدم. بعد از بازگشت طالبان، محرومیت دختران از آموزش و افزایش فقر باعث شده ازدواجهای اجباری بیشتر شود.»
رویا تاکید میکند که بسیاری از دختران افغان حق انتخاب درباره آیندهشان را ندارند و قربانی سنت، فقر و فشارهای اجتماعی میشوند.
محرومیت آموزشی و افزایش خشونت
بسته شدن مکاتب و دانشگاهها به روی دختران، یکی از مهمترین عوامل تشدید ازدواجهای اجباری دانسته میشود. بسیاری از خانوادهها پس از محروم شدن دختران از آموزش، آنان را مجبور به ازدواج میکنند.
فعالان حقوق بشر میگویند محرومیت زنان از آموزش و کار نه تنها آینده میلیونها دختر را نابود کرده بلکه زمینه افزایش خشونت خانوادگی، افسردگی و خودکشی را نیز فراهم ساخته است.
آیندهای در تاریکی
ادامه ازدواجهای اجباری، پیامدهای سنگینی برای جامعه افغانستان خواهد داشت؛ از افزایش بیسوادی و فقر گرفته تا گسترش خشونت و حذف زنان از عرصه اجتماعی.
کارشناسان هشدار میدهند کشوری که دخترانش از حق آموزش، آزادی و انتخاب محروم باشند، بخش بزرگی از ظرفیت انسانی و آینده خود را از دست خواهد داد.
ازدواج اجباری در افغانستان امروز تنها یک سنت یا مشکل خانوادگی نیست؛ بلکه بخشی از بحران گستردهای است که زنان و دختران را در سایه فقر، خشونت و سیاستهای محدودکننده طالبان، از ابتداییترین حقوق انسانیشان محروم کرده است.
