شفقنا افغانستان – متاآنالیز ۶۰۰ هزار زن باردار مصرفکننده داروی ضدافسردگی نشان داد ارتباط قبلی میان این داروها و اختلالات عصبی-رشدی کودک فقط یک خطای آماری بوده و عامل واقعی، ژنتیک و بیماری روانی والدین است.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا، جامعترین مطالعه انجامشده تا به امروز (متاآنالیز ۳۷ مطالعه با دادههای بیش از ۶۰۰ هزار زن باردار مصرفکننده داروهای ضدافسردگی و نزدیک به ۲۵ میلیون بارداری بدون مصرف) نشان میدهد شواهد محکمی مبنی بر ارتباط علی بین استفاده از داروهای ضدافسردگی (به استثنای آمیتریپتیلین و نورتریپتیلین) در دوران بارداری و افزایش خطر اختلالات عصبی-رشدی مانند اوتیسم و ایدیاچدی در کودکان وجود ندارد. افزایش خطر کوچک مشاهدهشده در مطالعات قبلی، پس از کنترل عوامل مداخلهگر (مانند بیماری روانی والدین و عوامل ژنتیکی) از بین میرود.
دکتر وینگ-چونگ چانگ از دانشگاه هنگکنگ، نویسنده این مطالعه که در مجله لنست منتشر شده، میگوید: ما میدانیم بسیاری از والدین آینده نگران تأثیر بالقوه مصرف دارو در دوران بارداری هستند. مطالعه ما شواهد اطمینانبخشی ارائه میدهد که داروهای ضدافسردگی رایج خطر اختلالات عصبی-رشدی مانند اوتیسم و ایدیاچدی را در کودکان افزایش نمیدهند.
«در حالی که همه داروها خطراتی دارند، قطع مصرف داروهای ضدافسردگی در دوران بارداری نیز به دلیل افزایش خطر عود افسردگی خطرناک است. بنابراین برای زنان با افسردگی متوسط تا شدید، پزشکان و بیماران باید با دقت خطرات و مزایای ادامه درمان ضدافسردگی را در مقابل آسیبهای افسردگی درماننشده بسنجند.»
قبل از کنترل عوامل کلیدی (مانند وضعیت سلامت روان)، تجزیه و تحلیل نشان داد مصرف داروهای ضدافسردگی توسط مادر در دوران بارداری با ۳۵ درصد افزایش خطر ایدیاچدی و ۶۹ درصد افزایش خطر اوتیسم همراه بود، اما پس از کنترل عوامل مداخلهگر، این ارتباط به شدت کاهش یافت یا از نظر آماری غیرمعنیدار شد.
نکته کلیدی این بود که مصرف داروهای ضدافسردگی توسط پدر در دوران بارداری نیز با ۴۶ درصد افزایش خطر ایدیاچدی و ۲۸ درصد افزایش خطر اوتیسم همراه بود (در حالی که پدر نه باردار بوده و نه دارو مستقیماً روی جنین تأثیر گذاشته است). این یافته قویاً نشان میدهد که افزایش خطر مشاهدهشده ناشی از داروها نیست، بلکه به دلیل عوامل ژنتیکی و زمینهای (استعداد خانوادگی به بیماریهای روانپزشکی) است.
در میان مطالعاتی که به مادران با اختلالات سلامت روان محدود شده بودند، هیچ یک از داروهای مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین با افزایش خطر اوتیسم یا ایدیاچدی مرتبط نبودند. تنها آمیتریپتیلین و نورتریپتیلین (که گزینههای خط دوم یا سوم درمان افسردگی هستند و اغلب برای افسردگی مقاوم به درمان تجویز میشوند) با افزایش خطر همراه بودند، که احتمالاً به دلیل شدت و مزمن بودن بیماری زمینهای مادران مصرفکننده این داروهاست، نه خود دارو.
دکتر جو کوون-نام چان از دانشگاه هنگکنگ میگوید: شواهد نشان میدهد بین داشتن یک بیماری روانی توسط هر یک از والدین و خطر کمی بالاتر ایدیاچدی یا اوتیسم ارتباط وجود دارد. علاوه بر عوامل ژنتیکی، این ارتباط میتواند توسط محیط خانه و اجتماع (مانند استرس مداوم خانواده، تغییرات در عملکرد خانواده و تفاوت در رفتار والدین با کودکان) توضیح داده شود. لازم است اطمینان حاصل شود هر دو والد به حمایت و درمان برای شرایط سلامت روان دسترسی داشته باشند، هم برای خودشان و هم برای حمایت از رشد عصبی کودکشان.
این خبر را اینجا ببینید.
