شفقنا افغانستان- مفسران و محدثان شیعه و اهل سنت تصریح کردهاند که آیه مباهله در حق اهل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله نازل شده است، و آن حضرت تنها فرزندانش حسن و حسین و دخترش فاطمه و علی (علیهمالسّلام) را همراه خود به میعادگاه برد.
بنا بر این منظور از «ابنائنا» در آیه منحصرا حسن و حسین ( علیهما السّلام) و «نسائنا» فاطمه (علیها السّلام) و منظور از «انفسنا» تنها علی (علیه السّلام) بوده است. احادیث فراوانی در این زمینه نقل شده است.
جریان مباهله پیامبر (ص) با مسیحیان نجران نه تنها نشانگر حقانیت اصل دعوت رسول گرامی اسلام (ص) می باشد، بلکه این واقعه مهم بر فضیلت همراهان او (حضرت علی، فاطمه و حسنین) دلالت میکند. بر این اساس، شیعیان معتقدند امام علی(علیه السلام) بر اساس آیه مباهله، به منزلۀ نَفْس و جان پیامبر است.
اهمیت واقعه تاریخی روز مباهله
در کتاب فصول المختاره روایتی آمده است با این مضمون که روزی مأمون از امام رضا علیه السلام پرسید: بزرگترین فضیلت امام علی (علیه السلام) که قرآن بر آن دلالت دارد چیست؟
امام رضا علیه السلام فرمود: فضیلت او در مباهله. سپس آیه مباهله (آل عمران آیه ۶۱) را قرائت کرد و فرمود: در این آیه امام حسن و امام حسین به عنوان پسران و حضرت فاطمه در این آیه مصداق کلمه زنان است و حضرت علی به حکم خداوند نفس و جان پیامبر صلی الله علیه و آله است که هیچ مخلوقی برتر از پیامبر نیست… و حضرت علی (علیه السلام) نفسی است که مقصود خداوند در این آیه است.
ماجرای مباهله
هنگامی که مسیحیان از مباهله ترسیدند و پیامبر اکرم (ص) و اهلبیت (ع) با همراهی مردم از جایگاه مباهله به مسجد رسیدند، جبرئیل بر پیامبر (ص) نازل شد و این پیام آسمانی را آورد: «ای احمد، به عزت و جلالم سوگند اگر تو با کسانی از اهلبیتت که در زیر کساء بودند با همه اهل آسمان و زمین و مخلوقات مباهله میکردی، آسمان تکهتکه میشد و کوهها قطعهقطعه میگشت و زمین از هم گسیخته میشد و هرگز آرام نمیگرفت مگر آنکه من اراده میکردم.»
پیامبر اکرم (ص) با شنیدن این پیام الهی در حالی که آثار سرور بر چهره مبارکش ظاهر شده بود به سجده درآمد و چهره بر خاک سایید. سپس دستانش را بلند کرد و سه بار فرمود: «شُکراً لِلْمُنْعِم؛ شکر خدایی را که نعمت میدهد.»
سپس فرمود:
«عَلَى مَنْ ظَلَمَكُمْ حَقَّكُمْ وَ بَخَسَنِيَ الْأَجْرَ الَّذِي افْتَرَضَهُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ فِيكُمْ بُهْلَةُ اللَّهِ تَتَابَعُ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ؛
لعنت ابدی خداوند تا روز قیامت بر کسانی باد که در حقِ شما ستم روا دارند و در آن پاداشی که خداوند [به عنوان حق رسالت] بر عهدهٔ آنان نهاده (مودت ذیالقربی)، نسبت به من جفا کنند و از ادای آن حق کوتاهی ورزند.»(بحارالأنوار، ج۲۱، ص ۳۲۴ و ۳۵۵)
