شفقنا افغانستان – یک مطالعه جدید نشان داده است که افزایش دمای جهانی ناشی از سوزاندن سوخت‌های فسیلی، جنگل‌ها، تالاب‌ها و توندراهای جهان را تا حدی دگرگون می‌کند که این مناطق خود به انتشار گازهای گلخانه‌ای روی می‌آورند؛ انتشارهایی که می‌تواند گرمایش جهانی را تا ۳۰ درصد دیگر تشدید کند.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا، این مقاله می‌گوید با گرم‌تر شدن جهان، خاک منجمد دائمی یا «پرمافراست» در عرض‌های جغرافیایی بالا در حال ذوب شدن است، آتش‌سوزی‌های شدیدتر در جنگل‌های خشک‌شده رخ می‌دهد و تالاب‌ها و دریاچه‌ها گرم‌تر می‌شوند. تمام این تغییرات خود باعث آزاد شدن متان و دی‌اکسیدکربنِ حبس‌شده در درختان و خاک‌ها می‌شوند؛ گازهایی که سیاره را گرم می‌کنند و در نتیجه بحران اقلیمی را تشدید می‌کنند.
دانشمندان مدت‌هاست از این «حلقه‌های بازخوردی» که اثر آلودگی مستقیم ناشی از سوزاندن زغال‌سنگ، نفت و گاز را تشدید می‌کنند، آگاه بوده‌اند؛ اما انتشار گازهای گلخانه‌ای از منابع طبیعی تا حد زیادی در پیش‌بینی‌های اقلیمی محاسبه نشده است.
با این حال، پژوهشگران دریافتند که این گرمایش اضافی قابل‌توجه است. بر اساس یافته‌های آنها، انتشار گازهای گلخانه‌ای از منابع طبیعی تا پایان قرن جاری می‌تواند گرمایش جهانی را ۲۰ تا ۳۰ درصد تشدید کند. این امر، بسته به میزان اقدامات کلی کشورها برای مقابله با بحران اقلیمی، می‌تواند تا آن زمان بین ۰.۲ تا ۰.۴ درجه سانتی‌گراد به میانگین دمای جهانی اضافه کند.
حتی تغییرات بسیار اندک در دمای اقلیم جهانی می‌تواند خطر موج‌های گرمایی شدید و مرگبار، سیل، خشکسالی و سایر پیامدها را به‌شدت تغییر دهد.
سازمان ملل متحد هفته گذشته اذعان کرد که پیمان بین‌المللی برای محدود کردن افزایش دمای جهان به ۱.۵ درجه سانتی‌گراد بالاتر از سطح پیشاصنعتی، طی چند سال آینده نقض خواهد شد؛ مسئله‌ای که باعث خواهد شد پیامدهای اقلیمی، مانند موج‌های گرمایی بی‌سابقه و آتش‌سوزی‌های جنگلی رکوردشکن تابستان امسال، «سریع‌تر از راه برسند، شدیدتر باشند و مدت طولانی‌تری ادامه پیدا کنند.»
با این حال، پژوهش جدید هشدار می‌دهد که افزایش تبِ زمین احتمالاً حتی بیشتر از آن چیزی خواهد بود که بیشتر پیش‌بینی‌های کنونی در نظر گرفته‌اند؛ زیرا این مدل‌ها متان و دی‌اکسیدکربنی را که از پرمافراست، تالاب‌ها، آب‌های شیرین و آتش‌سوزی‌های جنگلی منتشر خواهد شد ــ چهار حوزه‌ای که این مقاله بررسی کرده است ــ در محاسبات خود لحاظ نمی‌کنند.
سام ابرنثی، دانشمند مؤسسه پژوهشی اسپارک کلایمت سولوشنز که سرپرستی این پژوهش را بر عهده داشته است، گفت: این ضریب پنهان در مدل‌هایی که سیاست‌های اقلیمی را هدایت می‌کنند، وجود ندارد؛ بنابراین این مدل‌ها احتمالاً میزان گرمایشی را که در راه است کمتر از واقعیت برآورد می‌کنند و در مقابل، میزان کربنی را که هنوز می‌توانیم با خیال راحت منتشر کنیم، بیش از حد برآورد می‌کنند.
راب جکسون، دانشمند دانشگاه استنفورد و یکی از نویسندگان این مطالعه، گفت اختلال در چرخه‌های کربن جهان اکنون «در زمان واقعی» قابل مشاهده است.
«این نتایج یک زنگ بیدارباش هستند و ضروری است که این یافته‌ها در نسل بعدی سیاست‌های اقلیمی گنجانده شوند. انجام ندادن این کار، دستیابی به اهداف اقلیمی جهان را هر روز دشوارتر و نامحتمل‌تر خواهد کرد.»
مدت‌هاست نگرانی‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه اگر گرمایش جهانی باعث ذوب شدن بخش کافی از یخسارهای گرینلند و جنوبگان، آب شدن میزان کافی از پرمافراست، مختل شدن جریان‌های حیاتی اقیانوسی و تبدیل شدن جنگل‌های بارانی آمازون به ساوانا شود، جهان از مجموعه‌ای از نقاط عطف فاجعه‌بار اقلیمی عبور خواهد کرد؛ نقاطی که در آنها سامانه اقلیمی به‌سرعت از هرگونه امکان مهار و کنترل توسط انسان خارج می‌شود.
یک مطالعه جداگانه که اوایل امسال منتشر شد هشدار داد که سیاره زمین در حال نزدیک‌تر شدن به چنین «نقطه بی‌بازگشتی» است؛ نقطه‌ای که در آن گرمایش جهانیِ خارج از کنترل به واقعیت تبدیل خواهد شد.
این مقاله جدید به‌روشنی نشان می‌دهد که اقدامات کشورها برای کاهش آلودگی ناشی از سوخت‌های فسیلی همچنان می‌تواند میزان انتشار اضافی ناشی از اکوسیستم‌ها و چشم‌اندازهای طبیعی را کاهش دهد. بر اساس یافته‌های این مقاله، در خوش‌بینانه‌ترین سناریوی اقلیمی، که در آن انتشار گازهای گلخانه‌ای به‌سرعت کاهش می‌یابد، منابع طبیعی ۰.۲ درجه سانتی‌گراد دیگر به گرمایش اضافه خواهند کرد. در سناریوی بدتر و مبتنی بر انتشار بالاتر، احتمالاً ۰.۴ درجه سانتی‌گراد به گرمایش افزوده خواهد شد.
بر اساس گزارش کلایمت اکشن ترَکِر، سیاست‌های کنونی دولت‌ها احتمالاً باعث خواهند شد دمای جهانی نسبت به دوران پیشاصنعتی ۲.۶ درجه سانتی‌گراد افزایش یابد. این میزان گرمایش احتمالاً از طریق افزایش سطح دریاها، کاهش تولید محصولات کشاورزی و پیامدهای دیگر، اختلال و دشواری شدیدی برای میلیاردها نفر ایجاد خواهد کرد.
بیل ریپل، بوم‌شناس دانشگاه ایالتی اورگن که اوایل امسال در نگارش پژوهشی درباره گرمایش خارج از کنترل مشارکت داشت، گفت: یکی از نگران‌کننده‌ترین جنبه‌های تغییرات اقلیمی این است که گرمایش می‌تواند فرایندهای طبیعی‌ای را فعال کند که به گرمایش بیشتر منجر می‌شوند.
او که در مقاله جدید مشارکت نداشت، این پژوهش را «مهم» توصیف کرد.
وی افزود: این به آن معنا نیست که حرکت به سمت یک زمین گلخانه‌ای اجتناب‌ناپذیر است، اما هشدار دیگری درباره احتمال شکل‌گیری بازخوردهای تقویت‌کننده‌ای ارائه می‌کند که می‌توانند گرمایشی را که انسان آغاز کرده است، تشدید کنند.
«این مقاله همچنین به ما یادآوری می‌کند که چرا هر کسری از یک درجه اهمیت دارد. هرچه سیاره را بیشتر گرم کنیم، بیشتر در معرض خطر فعال شدن فرایندهای طبیعی‌ای قرار می‌گیریم که گازهای گلخانه‌ای بیشتری را وارد جو می‌کنند. به همین دلیل، کاهش سریع انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از سوخت‌های فسیلی بیش از پیش ضروری است.»
این خبر را اینجا ببینید
