شفقنا افغانستان-مونیخ در جنوب آلمان به دروازه ورودی آوارگان و پناهجویانی تبدیل شده که از اتریش و مجارستان روانه این کشور شده اند. برآوردها نشان می دهد فقط در روز یکشنبه ۱۰ هزار پناهجو وارد مونیخ شده اند.
اما گراهام هریسون در گاردین نوشت: در حالی که روز یکشنبه مونیخ خود را برای ثبت نام هزاران پناهجو آماده می کرد، شهردار این شهر گفت آلمان نمی پرسد چه تعداد آواره را می تواند پناه دهد، تنها چیزی که اهمیت دارد این است که تازه واردها بالاخره احساس امنیت کنند.
بر اساس برآوردهای مسوولان مونیخ، انتظار می رود فقط در همین تعطیلات آخر هفته (شنبه و یکشنبه ای که گذشت) حدود ۱۰ هزار پناهجو وارد شهر شده باشند. زمانی که پناهجویان از قطارها پیاده می شدند و برای معاینات پزشکی مقدماتی به سوی چادرهای از پیش تعبیه شده می رفتند، جمعیت زیادی از مونیخی ها با لبخند و روی خوش به استقبال تازه واردها رفتند و به کودکان آنها شکلات و اسباب بازی دادند.
پناهجویان سپس به وسیله اتوبوس به مراکز کنفرانس، سالن های مدارس و دیگر فضاهای بزرگ منتقل شدند. این فضاها به صورت موقت به عنوان مراکز اسکان پناهجویان استفاده می شود. این اقدام، در واقع بخشی از یک سیستم ترکیبی برای مدیریت اسکان پناهجویان در روزهای ابتدایی ورود به آلمان است.
دیتر ریتر، شهردار مونیخ گفت از این که می بیند شهر به چه شکل موثر و کارآمدی به این بحران پاسخ داده، غافلگیر شده است.
وی گفت: “البته با توجه به فضایی که در مونیخ داریم، برای پاسخگویی به شرایط با محدودیت هایی روبرو هستیم، اما این مساله ای نیست که من الان درگیر آن شوم.”
شهردار مونیخ که خطاب به خبرنگاران در یک کنفرانس خبری صحبت می کرد، افزود: “هر روز از خود می پرسم ما چطور می توانیم این افراد را اسکان دهیم؛ این پناهجویان را؛ و چطور می توانیم این احساس را به آنها القا کنیم که اینجا در مونیخ امنیت دارند؛ اینجا در آلمان. من واقعا به این فکر نمی کنم که از عهده چه تعداد از آنها بر می آییم و چه تعدادشان را می توانیم اینجا در مونیخ اسکان دهیم. مساله ما این نیست.”
فقط در روز شنبه، ۶۷۸۰ نفر از طریق قطار خود را به مونیخ رساندند. بسیاری از آنها جزو گروه بزرگی بودند که بعد از چند روز توقف در یک ایستگاه قطار در پایتخت مجارستان می خواستند پای پیاده از بوداپست به سمت غرب عزیمت کنند و به اتریش و آلمان برسند. بعد از چندین ساعت راهپیمایی، چند دستگاه اتوبوس اغلب آنها را سوار کرد و به سمت مرز آورد. سرانجام وقتی وارد مونیخ شدند، اغلب آنها از نفس افتاده و بی رمق بودند.
استفانی جاکوبز، وزیر بهداشت دولت محلی مونیخ گفت: “شاید وخیم ترین شرایط را نوزادی داشت که روز سه شنبه در یک ایستگاه قطار به دنیا آمده بود.”
به گفته جاکوبز، این نوزاد دختر را در حالی به مونیخ رساندند که بند نافش هنوز متصل بود و به مراقبت های پزشکی فوری نیاز داشت.
وی افزود: “این نوزاد هم اکنون در دستگاه ویژه نوزادان زودرس نگهداری می شود و از شرایط مطلوبی برخوردار است.”
بر اساس برآورد مسوولان مونیخ، روز یکشنبه نیز ۴ هزار پناهجوی دیگر وارد این شهر شدند. گروه نخست که ۱۲۰۰ نفر بودند، در ساعات اولیه صبح یکشنبه وارد مونیخ شدند اما از طریق قطار مستقیما به دیگر شهرهای آلمان، از جمله فرانکفورت انتقال یافتند تا بخشی از فشار از روی دوش مونیخ کاسته شود.
شمار زیادی از ساکنان مونیخ به ایستگاه قطار آمده بودند تا به پناهجویان خوشامد بگویند. تعداد آنها آن قدر زیاد بود که پلیس مجبور شد موانع خود را عقب تر ببرد و جا را برای تازه واردها باز کند. نیروهای داوطلب نیز تلاش می کردند مردمی را که برای اهدای پوشاک و غذا جلو آمده بودند، عقب نگه دارند.
یکی از نیروهای داوطلب که به روند هماهنگی و هدایت پناهجویان کمک می کرد، خطاب به مردم می گفت: “ما در حال حاضر ظرفیت کافی برای رسیدگی و مدیریت این کمک ها و اعانه ها نداریم. لطفا در اینترنت چک کنید که چه اماکنی برای تقسیم بندی اعانه ها در نظر گرفته شده است.”
آنابل پارکر، یکی از این استقبال کنندگان بود که جشن تولد ۱۶ سالگی خود را به تعویق انداخته و به همراه مادر و خواهرانش به ایستگاه قطار آمده بود تا به کودکان پناهجو اسباب بازی بدهد.
وی گفت: “من وضعیت پناهجویان را در اخبار دیدم و خواستم کمک کنم.”
خانواده آنابل، در یک ناحیه روستایی زندگی می کنند که با قطار تا مونیخ حدود ۴۵ دقیقه فاصله دارد. به گفته بسیاری، این حد از ابراز همبستگی و اتحاد در مونیخ، بی سابقه بوده است.
حدود ۸۰ نفر از پناهجویان به طور موقت به یک سالن ورزش در مدرسه ای در روستای همسایه مونیخ منتقل شده اند و افراد محلی، داوطلبانه کمک به آنها را بر عهده گرفته اند؛ از تامین غذا و پوشاک گرفته تا مذاکره با سیستم اداری و انجام کاغذبازی هایی که آلمان به آن شهره است.
جین، مادر آنابل پارکر که یک بریتانیایی است و نزدیک به ۲۰ سال است که در این منطقه زندگی می کند، گفت: “کمک به مردمی که از جنگ فرار کرده اند، یک وظیفه است.”
این زن که یک معلم زبان است، همچنین قصد دارد تا برای آموزش زبان آلمانی به پناهجویانی که در منطقه اسکان داده شده اند، ثبت نام کند.
بسیاری از افرادی که در ایستگاه قطار مونیخ حاضر شده بودند، می گفتند مایه غرور آنهاست که کشورشان به مردمی کمک می کند که مورد بی اعتنایی و غفلت دیگر کشورهای اروپایی قرار گرفته اند.
رابرت بوگنر، یکی دیگر از افرادی که برای استقبال به ایستگاه قطار مونیخ آمده بود، گفت: “فکر می کنم شاید بهتر باشد آلمان به عنوان یک الگو برای دیگر کشورها عمل کند. این مردم چیزهای زیادی را پشت سر خود جا گذاشته اند.”
منبع: گاردین
ترجمه: فرهاد فرجاد- شفقنا
انتهای پیام