شفقنا افغانستان – وضعیت نابهسامان امنیتی در کشور سبب شده که همه اقشار جامعه از تحولاتی که رخ میدهد، نگران باشند. یکی از مواردی که کمتر به آن توجه میشود، ورزش است. واضح است که در این بخش طی دو دهه اخیر در مقایسه با سایر بخشها، کمترین کار صورت گرفته است. مدیریت فاجعهبار اداره ورزش و نبود توجه لازم برای پیشرفت رشتههای ورزشی، سبب شده است که ورزشکاران افغانستان با کمترین اندوخته تا اینجا برسند. حالا که شرایط نامطلوب است، ایجاب میکند که از اندک داشتههای امروزی در سکتور ورزش به طور جدی و جامع محافظت شود و زیرساختهای ورزشی که برای آینده ورزشکاران مهم تلقی میشود، محفوظ بماند.
به گزارش شفقناافغانستان، طی روزهای گذشته رسانهها خبرهایی را از حوزه شمال نشر کردند مبنی بر اینکه گروه طالبان بر شماری از ورزشکاران محدودیت وضع کرده است؛ محدودیتهایی از قبیل پوشیدن لباس سنتی (پیراهن و تنبان) هنگام بازی فوتبال. طالبان در ادامه آن را رد کردهاند. در ادامه ویدیوهایی نشر شد که بیانگر طرز برخورد طالبان با برخی از امکانات یک باشگاه ورزشی است. به هر ترتیب، این موارد حتا در کمترین حد آن نگرانکننده است و گذشته طالبان میتواند این نگرانی را شدت ببخشد.
با توجه به رویکرد گروه طالبان، طبیعی است که دستاوردهای ورزشی در معرض خطر قرار دارد. هرچند در حال حاضر نمیتوان به طور کامل قضاوت کرد، اما دستکم سابقه طالبان نشان میدهد که این گروه با برخی از ورزشها سر سازش ندارد. طالبان در گذشته برنامهای برای ورزش نداشتند و از برخی مکانهای ورزشی به عنوان محل اعدامشان استفاده میکردند. از جانب دیگر، ورزشکاران دختر نیز نگرانیهای عمیق از این ناحیه دارند؛ زیرا آینده آنان نیز با توجه به وضعیت موجود در کشور و برخی از موقفگیریهای طالبان در قبال آزادیهای زنان، مبهم است.
آنچه واضح است، این است که اداره ورزش در جریان دو دهه اخیر کار قابل توجهی نکرده و برنامهای مدون نداشته است. مکانهایی که برای ورزشکاران در کشور ساخته شده، اندک و در بسیاری مواقع ناقص است. حتا اداره ورزش نتوانسته است از همان زیرساختها نیز به شکل لازم آن محافظت کند. بودجه اداره ورزش نیز همواره کمتر از حد نیاز داده شده و از همان بودجه نیز استفاده لازم نشده است. همین بیتوجهی سبب شده است که بیشتر ورزشکاران به دلیل نبود برنامه مناسب برای سکتور ورزش، برای کسب درآمد و پیشبرد زندهگی آبرومندانه به رشتههای خشن ورزشی روی آورند.
در شرایطی که ورزشکاران باید امکانات لازم برای شگوفایی و کسب افتخار میداشتند، در حاشیه قرار گرفتند و در بسیاری موارد با آنان همانند انگشت ششم برخورد شده است. درصدی از آنان عصرانه دریافت نمیکردند و اگر هم دریافت میکردند، به مراتب کمتر از چیزی بود که نیاز دارند. به هر حال، اکنون که شرایط پیچیدهتر میشود، لازم است دستکم از داشتههای اندک سکتور ورزش، به ویژه آزادیهای ورزشی و زیربناهای آن محافظت شود.
جنگ همواره ویرانگر است و نشر ویدیوهای تخریب زیربناها در روزهای اخیر از سوی جنگجویان گروه طالبان نیز آن را ثابت میسازد. حالا که این شرایط آمده است، نیاز است طرفهای درگیر جنگ افغانستان از زیربناها، به ویژه اندک زیرساختهای ورزشی در سطح کشور، محافظت کنند. امکانات ورزشی در کشور اندک است و ورزشکاران در ولایتها نیز امکانات لازم ندارند. آنان در بیشتر مواقع حتا از همان امکانات اندک برای شگوفایی استعدادهایشان استفاده میکنند.
حالا که در شرایط جنگی موجود، هر احتمالی وجود دارد، نیاز است که طرفهای درگیر، به ویژه گروه طالبان به زیرساختهای ورزشی به عنوان سرمایه ملی نگاه کنند. اداره ورزش در ادامه مسوولیت دارد که هرگونه آسیبهای احتمالی را ریشهیابی و در صورت تخریب مکانهای ورزشی، آن را مستندسازی کند. فعالان ورزشی نیز باید متوجه آسیبهای موجود از این ناحیه باشند و آن را تا حد ممکن برجسته سازند؛ زیرا همه شهروندان در قبال این دستاوردها مسوولیت دارند.
سرانجام اینکه باید متوجه آسیبهای موجود بود، پیش از اینکه اندوختهها در معرض تخریب و انهدام قرار گیرد و اندک دلخوشی مردم از آنان گرفته شود.
