نخست وزیر هند قرار است ظرف هفته آینده سفری دورهای به برخی کشورهای آسیای مرکزی داشته باشد.
به گزارش شفقنا افغانستان،سایت خبری «اوزدیلی.اوز» از سفر آینده نخست وزیر هند به کشورهای آسیای مرکزی خبر داد.
بنا به این گزارش، تاریخ سفر نخست وزیر هندوستان به ازبکستان به طور دقیق مشخص نشده است اما به گزارش رسانههای گروهی، «نارندرا مودی» در تاریخ 7 ژوئیه (16 تیر ماه) از قزاقستان و 11 ژوئیه (20 تیر ماه) از ترکمنستان بازدید خواهد کرد.
پیشتر نیز در تاریخ 25 و 26 آوریل سال 2006 میلادی سفر رسمی «مانموهان سینگ» نخست وزیر سابق هندوستان به ازبکستان انجام گرفت.
در جریان سفر رسمی «اسلام کریم اف» رئیس جمهوری ازبکستان به هندوستان در ماه می سال 2011 میلادی بیانیه مشترک تصویب و قراردادهای بین اداراتی در مورد گسترش همکاریهای دوجانبه در زمینههای مختلف به امضا رسید.
در تاریخ 21 و 24 می سال 2013 میلادی «حامد انصاری» معاون رئیس جمهوری هندوستان به ازبکستان سفر کرد.
امروزه مجموع مبادلات بازرگانی میان هند و کشورهای آسیای مرکزی در حدود 500 میلیون دلار است که با خواسته مقامات هندی، هنوز فاصله بسیاری دارد.
به اعتقاد کارشناسان، مهمترین مشکل برای گسترش همکاریهای اقتصادی، فاصله سرزمینی میان هند با این کشورها است. از آنجا که هندوستان دسترسی مستقیم به منطقه آسیای مرکزی ندارد، هم اکنون بانکهای هندی در تلاشند تا در زمینه گسترش ناوگان هوایی این کشور و برپاداری پل هوایی میان هند و آسیای مرکزی سرمایه گذاری کنند.
آنان بر این باورند، سیاست خارجی هندوستان در آسیای مرکزی نسبت به سالهای گذشته تغییر کرده است و «دهلی نو» سیاست خارجی خود را در این منطقه تغییر داده و از تمام ابزارهای خود اعم از فرهنگی و سیاسی همچون سینمای بالیوود بهره گرفته است.
تا همین سالهای نه چندان دور، سیاست خارجی هند در آسیای مرکزی مورد انتقاد تند و تیز تحلیلگران هندی و غیر هندی بود و در مقایسه با گستره فعالیتهای چین در این منطقه، گامهای برداشته شده از سوی هند برای گسترش روابط با کشورهای منطقه، بسیار دیر، بسیار اندک و بسیار شکننده خوانده میشد.
این در حالی است که هندوستان از دیرباز دارای پیوندهای فرهنگی، مذهبی و اجتماعی با مردمان سرزمینهای آسیای مرکزی بوده و داستان بازرگانی میان ساکنان دشتهای آسیای جنوبی و فلاتها و کوهستانهای آسیای مرکزی، به دوران رونق جاده ابریشم باز میگردد.
بازبینی در رویکرد سیاست خارجی هند در منطقه آسیای مرکزی، رفته رفته از سال 1388 با سفر مقامات سیاسی این کشورها به پایتختهای یکدیگر آغاز شد و دامنه آن با افزایش سرمایه گذاریهای شرکتهای هندی در کشورهای حوزه شرقی دریای مازندران، گسترش یافت. هندیها اما تنها راه اقتصادی را برای گسترش روابط نپیمودند. آنان به خوبی دریافتند که برای هموار سازی این راه، باید از دیپلماسی نرم نیز بهره جست.
افزایش چشمگیر شمار دانشجویان کشورهای آسیای مرکزی در دانشگاههای هند در سراسر شبه قاره در سالهای گذشته، که بسیاری از آنان با دریافت کمک هزینه تحصیلی از سوی نهادهای آموزشی هندی راهی این کشور شدهاند، و نیز افزایش مراودات علمی و نشستهای دانشگاهی میان اندیشمندان 2 کشور و فراهم آوردن زمینه درس دادن استادان هندی در دانشگاههای کشورهای آسیای مرکزی، گامی مهم برای پیگیری منافع بلند مدت هند در این منطقه استراتژیک است.
در این سالها همچنین بر شمار نهادها و موسسات علمی و دانشگاهی در هندوستان که بر انجام مطالعات گسترده در زمینه سیاست و حکومت و ساختار اقتصادی و دیدگاههای فرهنگی و ویژگیهای اجتماعی کشورهای آسیای مرکزی پرداختهاند و معادلات نظامی حاکم بر این مناطق و نیز بازی استراتژیک میان قدرتهای بزرگ پیرامونی و بینالمللی در این منطقه از جهان را از نزدیک پی گرفتهاند، به گونهای چشمگیر افزوده شده است.
برگزاری همایشهای ملی و بینالمللی با حضور صاحبنظران سرشناس در حوزه مسائل گوناگون مربوط به آسیای مرکزی و نیز فراهم آوردن فرصتهای مطالعاتی و انجام پژوهشهای میدانی به دست استادان هندی در کشورهای آسیای مرکزی نیز در بازسازی رویکرد سیاست خارجی این کشور در برابر آسیای مرکزی و بنیان گذاردن سیاستی نوین مبتنی بر گسترش همکاریهای همه جانبه، بسیار تاثیرگذار بوده است.
هندوستان همچنین برای نخستین بار دست به بنیانگذاری دانشگاهی در شهر «بیشکک» پایتخت قرقیزستان زده که در آن رشتههایی مانند فناوری اطلاعات، مدیریت، فلسفه و زبان آموزش داده میشوند و هر 5 کشور منطقه با یک شبکه اینترنتی آموزشی که شرکتهای رایانهای هندی آن را طراحی کردهاند، به یکدیگر پیوند داده شدهاند.
انتهای پیام