شفقنا افغانستان- ورزش حرفه ای و قهرمانی در افغانستان، با داشتن ستاره های ناشناخته خود می تواند در میادین جهانی پیروز شود.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، با کمک استاد هنرهای رزمی، قهرمان جهان حسین صادقی، با یکی از اعجوبه های ورزشهای رزمی افغانستان آشنا شدیم، ورزشکاری که هیچ کس از او یادی نمی کند و در گوشه ای به زندگی در عالم مهاجرت عادت کرده است.
سیدمصطفی حسینی، قهرمان سومین دوره مسابقات بین المللی پای هوت(پاهویوت) و بهترین فایتر این دوره مسابقات همان ورزشکاری است که توانسته است در مدت کمتر از سه سال بیش از ده مدال طلا و نقره در سطح کشوری و بین المللی کسب کند، همچنین در سطح ولایت های ایران بیش از سی و پنج مدال طلا و نقره کسب کرده است.
او در شغل سنگکاری مشغول است و می گوید : در اولین روزی که وارد رینگ شدم و مسابقه دادم، توانستم مقام سوم را کسب کنم و بعد از این ماجرا به ورزش علاقمند شدم و سعی کردم ورزش را بصورت حرفه ای یاد بگیرم.
حسینی می گوید : تقریبا سه سال می شود که بصورت حرفه ای وارد ورزش شده ام، از سال 90 برای اولین بار وارد رینگ شدم و توانستم رقبای خودم را کنار بزنم و مدال برنز بگیرم.
این قهرمان ناشناخته می افزاید : برادرانم سید مرتضی و سیدمجتبی حسینی هم ورزشکار بودند و این مسئله تاثیر زیادی روی روحیات بنده داشت، می توانم بگویم برادرانم اساتید من در ورزش های رزمی بوده اند، همچنین پدر خدا بیامرز و مادر عزیزم مشوقین اصلی من در ورزش حرفه ای بودند، پدرم همیشه می گفت اگر ورزشکار شدی باید حتما اخلاق پهلوانی داشته باشی، ورزشکار بدون اخلاق نمی تواند یک ورزشکار آرمانی باشد.
حسینی می افزاید : هدفم از ورزش حرفه ای این است که بتوانم پرچم کشورم را در میدانهای بزرگ جهانی به اهتزاز درآورم و بعنوان یک ورزشکار حرفه ای حرفی برای گفتن داشته باشم.
حضور درخشان سید مصطفی حسینی در سومین دوره مسابقات بین المللی پاهویوت با شرکت دوازده کشور جهان و کسب مدال طلای این مسابقات و همچنین دریافت مدال بهترین فایتر این دوره از مسابقات در حالی اتفاق می افتد که این ورزشکار تنها سه سال است که وارد ورزش حرفه ای شده و قبل از آن بعنوان یک کارگر ساده مشغول کار بوده است.
سیدمصطفی حسینی رقبای بزرگی در مسابقات را شکست داد که قهرمان المپیک ایران از آنجمله بود که در یک جدال نفس گیر، در برابر تعجب حاضران رینگ را به مصطفی واگذار کرد.
سید مصطفی حسینی می گوید اگر امکانات کافی در اختیار داشته باشد و بتواند در مسابقات بین المللی بیشتری شرکت کند، مدال طلای جهانی را به گردن می آویزد، او آنقدر مطمئن این حرف را می زند که آدم احساس می کند حریف های خود را اصلا در حدی نمی بیند که در برابرش ایستادگی کنند.
وی درباره نقش ائمه در زندگی خود می گوید : در لحظات حساس زندگی و در زمانی که می خواهم وارد رینگ شوم، یاد ائمه را در دلم زنده می کنم و نام مبارکشان را بر لب جاری می سازم و مطمئن هستم که آنها همیشه در تمام لحظات زندگی چه در ورزش و چه در زندگی شخصی همراهم هستند.
حسینی تصریح می کند : ائمه در زندگی من نقش زیادی دارند، همچنین باب الحوائج حضرت اباالفضل(ع) مشکل گشای زندگی من است و در جدالهای نفس گیر زندگی همواره نام ایشان را بر زبان می آورم؛ تکیه بر ائمه و در پناه قرآن بودن، رمز موفقیت های من است.
این قهرمان بین المللی افغانستان می گوید : وقتی توانستم در مسابقات بین المللی پاهویوت(پای هود) طلا بگیرم و پرچم کشورم را به اهتزاز درآورم احساس کردم توانسته ام برای مردم کشورم افتخار بیافرینم و آنجا بود که برای افغانستانی بودن خودم احساس غرور و افتخار کردم.
وی می گوید : همین که در سطح بین المللی نام افغانستان را بر سر زبانها جاری کردیم برای همه ملت ما افتخار است.
حسینی حدودا ده سال است که سنگکاری را بعنوان شغل انتخاب کرده و در این سه سالی که وارد کارزار ورزش شده است، توانسته در کنار کار و شغل مقامهای خوبی را کسب کند و امیدوار است بتواند این رویه را ادامه بدهد.
وی درباره مدالهای خود می گوید : اولین طلایی که گرفتم در مسابقات کشوری ایران بود که رقبای سرسختی داشتم و در وزن 60 کیلوگرم توانستم دیگر رقبای خود را شکست بدهم.
حسینی در ادامه می افزاید : دومین مدال طلایی که گرفتم در برابر ورزشکار لیگ برتر ایرانی بود که توانستم با اختلاف زیاد او را شکست بدهم و مدال طلا را برای کشورم به ارمغان بیاورم.
وی اذعان می کند : در این سه سال که ورزش کردم، در پنج رشته ووشو، موی تای، کیک بوکسینگ، کام بوکسینگ و پاهویوت مدالهای طلا و نقره زیاد دارم، آنقدر هست که نمی دانم کدامش را برای شما مثال بزنم.
این قهرمان نوظهور می گوید : از استاد حسین صادقی که حق زیادی بر گردن همه ما ورزشکاران دارد تشکر می کنم، ایشان بودند که ما در کنارشان توانستیم به قهرمانی برسیم و راهنمایی ها و کمک های همه جانبه ایشان بود که ما توانستیم قهرمان شویم.
این ستاره های بی فروغ افغانستان و این استعدادهای شگرف جوانان ما باید مورد توجه قرار بگیرد، سیدمصطفی حسینی 22 ساله است، او می تواند برای افغانستان افتخار بیافریند، اما آیا دولت و حکومت و فدراسیون توجهی به این استعدادهای جوان دارد؟
امیدواریم این اعجوبه های ورزشی کشورمان بتوانند در عرصه های بین المللی خوش بدرخشند و پرچم زیبای افغانستان را به اهتزاز در آورند.
انتهای پیام