شفقناافغانستان-پنجاه روز از ربودن ۳۱ مسافر افغان در شاهراه کابل-قندهار میگذرد و هنوز از سرنوشت گروگانها، محل نگهداری آنها و هویت گروگانگیرها جزئیاتی به دست نیامده است. مقامهای حکومت افغانستان برای رهایی این گروگانها هم از طریق وساطت بزرگان محل و هم از راه عملیات نظامی پیش رفتهاند که به نتیجهای نرسیده و هیچ نوع تماسی با گروگانگیرها و گروگانها در این مدت برقرار نشده است. در پنجاهمین روز این آدمربایی فعالان مدنی، شهروندان کابل و بستگان ربودهشدهها در پارک زرنگار کابل، به خاطر جلب توجه حکومت حدود هزار بادکنک/پوقانه را به آسمان فرستادند.
معصومه: “پسرانم، سید رضا ۱۵ و سید گوهر ۳۰ ساله و یکی از نزدیکانم در جمع گروگانها اند. رفته بودند ایران برای کار که رد مرز شدند و میخواستند کابل بیایند. از قندهار زنگ زدند که ما به طرف کابل حرکت میکنیم و بعد گوشیشان قطع شد، حالا پنجاه روز میشود که خبری از آنها ندارم. خواهش میکنم که حتما حتما باید رها شوند، تا رها نشوند در همین خیمه هستیم، یا اسیران ما را بدهند یا ۳۱ خانواده را بکشند.
” سرور: “دو برادرزاده و پسرکاکایم در جمع ربوده شدهها اند. ساعت دو روز دوشنبه از ایران آمده بودند و زنگ زدند که ما عصر کابل میرسیم، ساعت ۳ تلفن شان خاموش شد و تا فردا خاموش بود، فردایش هم تا شام منتظر بودیم ولی هیچ خبری نشد تا این که تلویزیون و رادیو اعلان کرد که ۳۱ نفر در راه زابل اختطاف شده اند. از آن وقت تا حالا هیچ نمیدانیم که چه کسی آنها را برده، چرا برده و کجا برده است.”
“مادر یوسف هستم، یوسف ۲۳ ساله است و در دانشگاه هرات مهندسی میخواند و سال اول را تمام کرده بود و برای امتحانات رفته بود و امتحان را سپری کرد و وقت برگشت در راه ناپدید شد و دیگر ندیدم. همکلاسی هایش زنگ میزنند که یوسف قبول شده و باید سر درس خود بیاید، اما نیست که سر درس خود برود. تا پسرم بیاید اینجا به تحصن ادامه خواهم داد. تا نیاید جایی نمی روم. ریش سفیدان و بزرگان محل و فعالان مدنی زیاد تلاش کردند اما دولت هیچ کاری نکرده است و ما هم راضی نیستیم.
” علی محمد: “برادرم خدابخش ۳۲ ساله، در جمع ربوده شده ها است. رفته بود هرات برای کاری وقت برگشت به دست آدمرباها افتاد. بعد از آن دیگر هیچ خبری از او ندارم. مسئولان دولتی کاری نکردهاند. چند روز پیش عبدالله عبدالله آمد و یک حرفی زد و رفت و حرفی نزد که قناعت کنیم. تا وقتی که مسافران ما به همین خیمه نیایند ما به تحصن خود ادامه میدهیم. هر قدر که دوام کند.
” احسان: “پدرم محمد حسین، در جمع ربوده شده ها است. ساعت یازده چهارم حوت آخرین باری بود که با او صحبت کردم و حالا پنجاه روز گذشته برنگشته است. عصر روزی که از هرات حرکت کرد ساعت چهار و نیم در کابل من سر راهش رفته بودم ولی هشت و نیم خبر شدم که این اتفاق افتاده است، از همان شرکت مسافری بلیط گرفته بود که آدمرباها مسافران آن را ربودند. مسئولان گفتند که ما را در مورد پیشرفتها در جریان می گذارند اما ما هنوز بی خبریم و دیگر تحمل به سر رسیده است.
” عبدالقادر: “داماد من در جمع گروگانها است، رفته بود قندهار و میخواست پاسپورت و ویزا بگیرد و برای کار برود ایران، موفق نشده بود که ویزا بگیرد و میخواست خانه برگردد. آن روز زنگ زد و گفت که میآیم کابل، بعد هرچه زنگ زدم تلفنش خاموش شده بود. در این مدت تلاش زیاد کردیم ولی هیچ خبری از دامادم نیست. سه روز پیش نمایندههای زابل برای ما خبر دادند که گروگانها زنده اند و امیدواریم که رها شوند.”
به رغم سکوت دولت در مورد سرنوشت ۳۱ مسافر ربوده شده، فعالان مدنی و شهروندان افغان در داخل و خارج از کشور تجمعاتی برگزار کردهاند. در کابل پایتخت افغانستان دو خیمه تحصن از ۹ روز پیش به این سو برپا شده است. باری سلام فعال مدنی افغان میگوید در این مدت برنامههای مختلفی سازماندهی شده است که رها کردن حدود ۱۰۰۰ پوقانه در آسمان کابل هم جزئی از برنامهها برای “اطلاع رسانی، دادخواهی و جلب توجه مردم و مسئولان حکومتی برای رهایی اسیران است.”
منبع: بی بی سی
انتهای پیام