شفقناافغانستان-وقتی پای مسایل مهم امنیتی در لایه های بالای سازمانی و حکومتی به میان بیاید براحتی می توان با دادن رشوت، اعطای تسهیلا دراز مدت، برخورد متقابل نظامی و یا زورگویی و انتخاب موضع قوی همه چیز را حداقل در ظاهر حل و فصل کرد.
اما در این سوی گود، اگر یک اختلاف نظر قبیله ای یا اصطکاک سطحی سلیقه ای بین یک قوم یا آن قوم با قوم دیگر رخ دهد و یا حتی مساله ای مذهبی و هم طراز تعصبات مسلکی مردم ملکی به میان بیاید دیگر از دست هیچ کشورگشای کارکشته ای کاری ساخته نیست.
از همین رو قضیه اختطاف و ربوده شدن 31 تن از هم وطنان هزاره تبار در جاده غزنی کابل که هفته ها قبل به وقوع پیوسته بود و حتی ماه ها را نیز سپری کرد همچنان در هاله ای از ابهام و سرگردانی قرار دارد.
ابتدا این رفتار ضد قانونی ضد بشری و ضد اسلامی به گروهک تروریستی داعش سپس طالبان و پس از آن به مخالفان مسلح تغذیه شونده از کشورهای همسایه نسبت داده شد اما سرانجام به خانه اول بازگشتیم که از ماست که بر ماست!
این روزها اخبار نیمه تایید شده و نیمه تایید ناشده ای به گوش می رسد مبنی بر این که یک سرباز ارتش ملی که خواستار اطلاع از سرنوشت خواهر متواری خود در خانه های امن است و قصد بازپس گیری وی را دارد این فاجعه تاریخی را رقم زده است و مسافران اتوبوس را با خود به ناکجا آباد برده است.
در همین راستا گفته می شود که ولسوالی قره باغ غزنی که در تبانی با طالبان 31 مسافر هزاره و پس از آن 10 مسافر هزاره دیگر را به گروگان گرفته اند خواهان بدل این بخت برگشتگان از همه جا بی خبر با دختر قوم و قبیله متواری شده شان هستند که تحت حفاظت حکومت است.
لذا تاکنون نه اشرف غنی، نه عبدالله عبدالله، نه محمد محقق، نه عبدالرشید دوستم، نه احمدضیا مسعود، نه سرور دانش و نه دیگر مسوولان ذی ربط یا هم نژاد با این مسافران، گامی عملی و عینی به پیش ننهاده اند و در مقابل ریش سفیدان غزنی تبار ضعف نشان داده اند.
در نتیجه ناموس پرستی ولسوالی قره باغ غزنی که درصورت پیدا کردن دختر مورد نظرشان وی را یک روز هم زنده نخواهند گذاشت به قیمت جان هزاره ها تمام شده است و در این کشاکش نه از دست ارگ نشینان کاری برمی آید و نه از دندان مسوولان هزاره تبار!
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com