باتلاق افغانستان چه زمانی پایان می‌یابد؟

شفقنا افغانستان-جنگ را جرج بوش آغاز کرد،‌ اما 75 درصد سربازان امریکایی در افغانستان در زمان اوباما کشته شده‌اند.

اگر شما دنبال سپاس‌گزاری از طرف مردم افغانستان هستید، رییس جمهور غنی مرد این کار است. در روز چهارشنبه، هنگامی که در پیش کانگرس ظاهر شد، او از سربازان امریکایی، خانواده‌های شان، کانگرس، بارک اوباما و «امریکایی‌های عادی که مالیات شان دوستی» بین افغانستان و ایالات متحده را مستحکم ساخته، سپاس‌گزاری کرد.

او‌ [غنی] بیش‌تر از این نمی‌توانست در برابر امریکایی‌ها خوش‌زبانی کند. او گواهی داد کرد که سربازان امریکایی «کوه‌های پوشیده از برف، دره‌های سرسبز، دشت‌های طوفانی، کشتزارهای آفتاب‌سوخته، رودخانه‌های خروشان و گندمزارهای ما را شناخته اند.» او گفت: «از سربازان پیشین جنگ ]امریکا در افغانستان[ همواره استقبال خواهد شد.»

هنوز خیلی زود است که او بتواند کشورش را به مقصدی برای جهان‌گردان و سیاحان تبدیل کند. و من تصور می‌کنم که هر گاهی که سربازان جنگ در باره‌ی دوران حضور شان در افغانستان فکر کنند، نخستین چیزی که به ذهن آنان بیاید،‌ کشتزارهای حبوبات آن نخواهد بود.

اما باز هم بعد از مصرف‌شدن تقریبا یک تریلیون دالر امریکایی در این جنگ،‌ شنیدن صدای کسی که از آن سوی پایپ‌لاین پول از قربانی‌های ما سپاس‌گزاری می‌کند، خوش‌آیند است و این آشکارا تفاوت غنی با کرزی است.

با آنکه حکومتش فقط توسط کمک‌های مالی غرب سر پا ایستاده بود، حامد کرزی هرگز خوشرویی نشان نداد. او ایالات متحده را متهم به انجام حمله‌های تروریستی می‌کرد، حمله‌های که ایالات متحده دشمن را به خاطر آن مقصر می‌دانست. او شکایت داشت که ما برای حکومت او اسلحه‌ی مدرن فراهم نکرده‌ایم. او توافق‌نامه‌ی دوجانبه‌ی امنیتی را که خودش درباره‌ی آن مذاکره کرده بود، امضا نکرد. او حتا تهدید کرد که به طالبان خواهد پیوست.

کرزی همواره دولت‌مرد اتریشی قرن نوزدهم، فلیکس شوارزنبرگ را به یاد می‌آورد. بر اساس روایت‌ها، زمانی که به او از خطرهای مقروض بودن به تزار روس هشدار داده شد، او گفت که کشورش «جهان را در حیرت باشکوه ناسپاسی‌اش فرو خواهد برد.»

این بدان معنا نبود که رییس جمهور افغانستان به طور مادرزادی توانایی ابراز سپاس را نداشت. او در سال 2010 با گستاخی گفت:«بلی، بلی، آن‌ها به ما خریطه‌های پول را می‌دهند. چنین کاری اتفاق افتاده، به این خاطر ما سپاس‌گزار ایران هستیم.»

او به دریافت بسته‌های پول از طرف سازمان استخبارات ایالات متحده (CIA) نیز اعتراف کرد. این‌که پول ایران و پول ما در کجا مصرف شد، پرسشی‌ست که همه جواب آن را می‌دانند. واضح است که کرزی و خانواده‌اش از پول ما ثروت‌مند شدند. سال گذشته، سازمان بین‌المللی شفافیت، افغانستان را چهارمین کشور فاسد دنیا رده‌بندی کرد.

شاید موضع غنی برای همکاری متقابل یکی از دلایلی بوده باشد که سبب شد رییس جمهور اوباما تصمیم گرفت خروج 4000 سرباز را به تعویق اندازد. قرار بود این سربازان تا پایان سال جاری از این کشور بیرون شوند.

اما دلایل قوی‌تر دیگر نیز وجود دارند. هیچ‌کسی باور نمی‌کند که مردم افغانستان آماده‌ی گرفتن مسئولیت کامل برای تأمین امنیت شان باشند. اوضاع بد عراق پس از خروج سربازان امریکایی بدتر شد. با آگاهی از این وضعیت، اوباما نمی‌خواهد که چنان اتفاقی در افغانستان تکرار شود. او در کنفرانس خبری با غنی گفت:«ما می‌خواهیم اطمینان دهیم که برای موفقیت نیروهای امنیتی افغانستان هر کاری انجام می‌دهیم تا به عقب بر نگردیم.»

به تعویق‌انداختن خروج سربازان،‌ احتمالا،‌ پیامد نهایی را تغییر نخواهد داد. اما اگر با بیرون شدن ما افغانستان به بحران و خشونت بیش‌تری سقوط کند،‌ اوباما ترجیح خواهد داد که مسئولیت این شکست متوجه جانشین او شود نه خودش.

او در رابطه به تغییر پالیسی‌ها با احتیاط گام بر می‌دارد. وال استریت ژورنال گزارش داد: «برنامه‌ی او برای کاهش حضور سربازان امریکایی در افغانستان  به 1000 تن تا پایان دوره‌ی ریاستش در سال 2017 تغییر نکرده است.» اگر شما آن را باور کنید،‌ من خانه‌های رو به دریاچه‌ در قندهار برای فروش دارم.

ایالات متحده خیلی فراتر از آنچه به طور منطقی از آن انتظار می‌رفت گام برداشته است. اوباما در ماه‌های اول ریاست جمهوری‌اش شمار سربازان امریکایی را در افغانستان از سه برابر بیش‌تر کرد.

هدف افزایش شمار سربازان شکستن کمر طالبان و فرصت دادن به حکومت افغانستان برای ایستادن سر پای خود بود تا آهسته آهسته زمینه‌ی بیرون‌شدن ما مساعد شود. اما بعد از گذشت پنج سال، ما هنوز منتظر رسیدن آن روز هستیم.

وزیر دفاع اوباما، رابرت گیتس،‌ در خاطراتش می‌نویسد که او طرفدار افزایش شمار سربازان بود و برنامه‌ی بیرون کردن سربازان از این کشور تا سال 2014 همزمان با آن طراحی شده بود. «من به این باور رسیده بودم که طالبان را به شکل دراماتیکی ضعیف سازیم و در جریان این مدت اردوی افغانستان را قوی بسازیم- و اگر نشد، آنگاه ما شاید هرگز نتوانیم.» رییس جمهور کدام بخش این «هرگز» را نمی‌فهمد؟

جنگ در زمان رییس جمهور بوش آغاز شد، اما 75 درصد سربازان امریکایی در افغانستان در زمان اوباما کشته شده‌اند. این رقم پیش از پایان مأموریت ما بالا خواهد رفت. اما سوال این است که اگر این مأموریت پایانی داشته باشد…

نویسنده: استیو چپمن
ترجمه:جواد زاولستانی-اطلاعات روز
منبع: reason.com

انتهای پیام

www.afghanistan.shafaqna.com