شفقنا افغانستان-پس از فراز و نشیب ها و روند روبه سقوط روابط دیپلماتیک افغانستان و پاکستان در دوران 13 ساله حکومت حامد کرزی که با میدان دادن به هند و به تبع آن افروختن جنگ نیابتی دهلی نو و اسلام آباد در کابل همراه بود اینک اوضاع دیگرگونه می نماید.
رییس ستاد ارتش مشترک نظامیان پاکستانی که همراه با مقامات دیگر این کشور در چهار ماه گذشته از زمان تحلیف ریاست جمهوری اشرف غنی در ارگ بارها و در فواصل زمانی مدون پای بر خاک افغانستان گذارده اند بار دیگر چراغ سبز خود را به کابل آوردند.
درحالی سفر اخیر جنرال راحیل شریف همراه با هیات بلندپایه نظامی و امنیتی پاکستان به افغانستان و دیدارهای جداگانه با روسای جمهور و اجرایی مثبت ارزیابی شده است که تاکنون اقدام عینی و عمل عاجل و قاطعی مبنی بر پایبندی به تعهدات از جانب طرف دوست و برادر و همسایه صورت نپذیرفته است.
بدبینی مفرط حامد کرزی که افزون بر 20 سفر بی نتیجه و ناتمام به اسلام آباد و سیاست زاری و بیزاری توامان را به دنبال داشت چندان که باید و شاید ثمربخش نبود و اینک نیز خوشبینی مفرط اشرف غنی و عبدالله در پی سفرهای اسلام آباد به کابل چندان که باید و شاید منطقی و معقول نمی نماید.
دیدارهای نامنظم و پراکنده پیشین نمایندگان ارشد دو کشور که با وساطت و نظارت و دخالت تهران، آنکارا، لندن و واشنگتن همراه بود به علت عدم درک مشترک و تفسیر مشترک از اوضاع منطقه و اهمیت امنیت و ثبات قلب آسیا به جایی نرسید با این حال…
با این حال آیا می توان سفرهای دوجانبه و مستقیم و بی واسطه و بی مداخله کشورهای دیگر را در کابل یا اسلام آباد که با هماهنگی خود آنها صورت می پذیرد دست یابی به زبان مشترک تفسیر کرد؟ آیا نقطه عطفی که از دیرباز دیده نمی شد اینک ملموس گشته است؟
گرچه کلید خوردن تحول در سیاست خارجی از پاکستان به خودی خود به فال نیک گرفته می شود اما نه تحول نه تداوم نه اصلاحات و نه همگرایی بدون تعادل ثمربخش نخواهد بود. حذف هند از میدان حامیان افغانستان حتی با حسن ظن و حسن حضور پاکستان نیز جبران نخواهد شد.
چه اگر پیش از این پاکستان با عدم پایبندی خود به تعهدات توافق شده چندجانبه خط مشی افغانستان در منطقه را مشخص می کرد اینک نیز با چراغ سبز خود به قصد تاراج دستاوردهای کابل و دهلی نو آمده است که این مساله غیر قابل اغماض و فراواقع گرایانه است.
منبع:شبکه اطلاع رسانی
انتهای پیام