شفقنا افغانستان-خرافه ها کمابیش در فرهنگ های مختلف وجود دارد اما در کشوری همچون هند، خرافات جزیی جدایی ناپذیر از زندگی مردم و در عین حال یکی از مسایل اجتماعی مهم بشمار می رود.
به گزارش ایرنا، خرافات در بخش های مختلف زندگی مردم، از تصمیم های فردی و خانوادگی تا مسایل قبیله ای و سیاسی نفوذ کرده است. بعضی از این خرافات در حد حمل نمادها بوده و آسیب رسان نیستند اما برخی دیگر جان انسان ها را به خطر می اندازند.
در فرودگاه های مختلف دنیا گاه می توان به این صحنه برخورد که افسر کنترل فیزیکی چیزی در جیب یک هندی پیدا می کند و از او می خواهد که آن شیء را بیرون بیاورد. چهره افسر هنگامی که یک لیموی له شده و سیاه از جیب فرد بیرون می آید دیدنی است.
اگر رانندگان هندی به سگ های خیابانی هیچ توجهی ندارند و در بسیاری از موارد آنها را زیر می گیرند، وقتی گربه ای، بخصوص به رنگ سیاه، جلوی ماشین ظاهر شود اوضاع متفاوت است. نباید اجازه داد این گربه از مقابل شما عبور کند چون در این صورت بدشانسی در انتظار است.
این خرافات تنها به موارد جزیی همچون حمل کردن لیمو و فلفل برای دور کردن چشم بد یا انتخاب روزها و ساعت های خوش یمن برای معامله یا ازدواج محدود نمی شود. انتخاب میان خوش یمن و بدیمن بودن گاه تا آنجا پیش می رود که می تواند زنی را به اتهام ساحره بودن به آتش بکشاند یا با ریختن خاکستر اجساد و هدایای مختلف، رودخانه های مهم این کشور را آلوده و محیط زیست را تخریب کند.
حدود 400 میلیون نفر، در حاشیه رود مقدس گنگ زندگی می کنند و زندگی دستکم 500 میلیون نفر به این رود بستگی دارد. با این حال در فصل جشنواره مذهبی هر سال حدود 70 میلیون نفر در این رود غسل می کنند. سالانه 32 هزار جسد سوزانده شده و 200 تن اجساد نیم سوز به این رود ریخته می شود.
بر اساس بررسی که در سال 2006 میلادی از سوی هیات کنترل آلودگی زیست محیطی ایالت اتاراکند هند صورت گرفت، سطح باکتری در این آب پنج هزار و 500 واحد است. این رقم بسیار بیش از آن است که بتوان از آب این رود حتی برای کشاورزی استفاده کرد.
هر چند این خرافات ریشه در فرهنگی هزاران ساله دارد، در یکی دو قرن اخیر جنبش های بسیاری برای مبارزه با این خرافات در هند به راه افتاده است. این جنبش ها بیشتر با خرافاتی مبارزه می کنند که آسیب های بزرگی به همراه دارند، اعتقادی همچون رسم ‘ساتی’ که بر اساس آن زنی که شوهرش را از دست داده باید در آتشی که جسد شوهر سوزانده می شود زنده زنده بسوزد از این جمله اند.
مبارزه با این رسم به سال 1811 میلادی بازمی گردد و با نام ‘رام موهان روی’ گره خورده است. این فعال اجتماعی پس از مشاهد سوزاندن زن برادرش در آتش، کمپینی برای مبارزه با این خرافه تشکیل داد. سال 1829 آغاز وضع قوانین علیه این رسم بود و از آن زمان اجرای آن کمتر و کمتر می شود اما با این وجود برخی افراد هنوز آن را به اجرا درمی آورند.
قربانیان انسانی خرافات هند به زنان بیوه محدود نمی شود. در سال 2006، در روستایی در ایالت اتارپرداش، پسری توسط یک زن و دو پسرش ربوده و کشته شد. یکی از ساحران درمانگر به این زن گفته بود که برای رهایی از کابوس و اوهام باید پسری را بکشد. در سال 2009 در ایالت ماهاراشترا به زوجی که بچه دار نمی شدند توصیه شده بود که 11 بچه را قربانی کنند تا بچه دار شوند. این زوج پنج کودک را مسموم کرده و کشتند و شش کودک دیگر جان سالم بدر بردند. در سال 2011 جسد دختری در ایالت چتیسگر پیدا شد که برای دستیابی به محصول بهتر از سوی کشاورزان قربانی شده بود.
مراسم ازدواج دو گاو نرو ماده نیز چندی پیش در یکی از روستاهای هند باحضور پنج هزار نفر از افرادی که شغل اصلی شان کشاورزی بود برگزار شد و این مراسم حدود 15 هزار دلار هزینه در برداشت و هدف آن این بود که با این ازدواج از بلایای طبیعی در فصل کاشت و برداشت پیشگیری شود.
بعضی از افراد در هند، صبح زود بر لب دریا یا لب جوی آب رفته، هنگام طلوع آفتاب، مقداری آب برداشته به چهار طرف خود می پاشند، و این کار برای آنان یک نوع عبادت است. هر وقت آب کم می شود، آب پرستان می پندارند که خدای آب با آنان قهر کرده، برای جلب نظر او، دختری زیبا با زینت تمام به نام عروس آب با تجلیل زیاد بر لب دریا می برند و او را در دریا می اندازند تا قهر تبدیل به آشتی شود.
برخی در هند میلیون ها ( این رقم را بعضی تا 33 میلیارد تخمین زده اند) الهه و خدا دارند و اگر سؤال کنید که چگونه آنها را می شمارید؟! می گویند: روزی که توانستید آنها را بشمارید، پایان دنیاست!!
گروهی دیگر هستند که گاو برایشان بسیار مقدس است و این افراد معتقدند که نسل همه چهارپایان از گاو است. این افراد فضولات گاو را برای تبرک به دیوارهای خانه های خود می مالند. اگر دو سه گاو در شاهراهی بخوابند و جاده را ببندند، محال است یکی از رانندگان از وسیله نقلیه خود پایین آمده و آنها را براند، هیچ ماشینی حق بوق زدن ندارد، ترافیک عجیبی می شود.
در مراسم تدفین گاو، همان تشریفات را به کار می برند که برای به خاک سپردن یک رجل سیاسی به کار می برند؛ دعای فراوان خوانده و اشک بسیار ریخته می شود و همراه حیوان مقداری نارگیل چال می کنند تا حیوان توشه داشته باشد و گرسنه نماند. هنوز هم این تقدیس باقی است.
در سال های اخیر بسیای از کنشگران اجتماعی تلاش کرده اند تا قربانی های حیوانی یا تمثالی از انسان را جایگزین قربانیان انسانی کنند. یکی از حیواناتی که برای از بین بردن جادوی سیاه قربانی می شود جغد است.
معمولا خرافه گرایی به بی سوادی و ضعف فرهنگی نسبت داده می شود اما در هند این موضوع متفاوت است. بسیاری از افراد تحصیلکرده، حتی آنها که تحصیلات خود را در خارج از کشور گذرانده اند چنین اعتقاداتی دارند.
بسیاری از مردم هند بر اساس گفته های پیشگویی که هر سال نزدش می روند زندگی خود را برنامه ریزی می کنند. حتی برخی سیاستمداران نیز از پیشگوها مشورت می گیرند.
جواهرلعل نهرو، اولین نخست وزیر هند یکی از مخالفان اصلی خرافات بود. او در موارد متعدد از جمله پیشگویی یک روزنامه درباره جنگ هند و پاکستان در سپتامبر 1951 و پیشگویی فاجعه ای طبیعی در جهان در 1962، این اعتقادات را خنده دار توصیف کرد و خواستار وضع قوانینی علیه خرافات شد.
اما طالع بینی/نجوم از سوی بخش دیگری از جامعه هند به عنوان یک علم نگریسته می شود. در سال 2001 کمیسیون کمک هزینه های تحصیلی که یکی از مهمترین منابع تامین هزینه تحصیلی دانشجویان محسوب می شود کمک هزینه 30 هزار دلاری را برای دانشگاه هایی که طالع بینی راه اندازی کنند اختصاص داد. با وجود مخالفت های بسیار از سوی دانشگاهیان هند، دانشگاه دهلی در سال 2006 درس طالع بینی را به عنوان یکی از دروس اجباری سال سوم رشته های هنر اعلام کرد.
در انتخابات سراسری سال 2009، یک فعال عقل گرا تصمیم گرفت خرافات را در سیاست هند به چالش بکشد. او جایزه ای یکصد هزار روپیه ای (معادل حدود 1500 دلار) برای پاسخگویی به 25 پرسش درباره نتیجه انتخابات وضع کرد. حدود 450 پاسخ برای وی ارسال شد که هیچکدام صحیح نبود.
البته تشخیص اینکه چه چیزی خرافه محسوب می شود و مرز آن با واقع بینی کجاست آسان نیست. چنانکه بسیاری از خرافات مربوط به مذهب در این کشور از بقایای ادیان بدوی انسان ها هستند. به همین دلیل جامعه شناسان توصیه می کنند که با احترام به اعتقادات مردم این کشور، برخی موارد زیان بار از جامعه زدوده شود.
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com