شفقنا افغانستان/فراخبر- با درود به ارواح طیبه شهدای انقلاب اسلامی افغانستان و آنها که در مسیر انقلاب اسلامی و شهدا گام می زنند.
یکی از تفاوت های عمده شهید مزاری و دیگران رهبران جهادی افغانستان اندیشه نوگرایی و جوان محوری و پذیرش اندیشه های روشن و هم اندیشی با روشنفکران می باشد.
آنان که با خلق و خوی رهبر شهید آشنا هستند می دانند که او همیشه گوشی شنوا برای صدای تنها بود و صدای تمام کسانی که حرفی برای گفتن داشتند را می شنید و بعد اگر احساس می کرد این سخن بجا و شایسته است از آن حمایت می کرد.
از سوی دیگر شهید مزاری به جوانان اهمیت ویژه می داد، آنها را تامین می کرد، به آنها جهت فکری می داد و تحصیل را بر تفنگ ارجح می دانست.
بسیاری از کسانی که امروز لباس دکتری به تن دارند، همان جوانانی هستند که در طی سالهای دهه شصت و هفتاد از آدرس حزب وحدت و شخص شهید مزاری برای تحصیل بورسیه شدند.
شهید مزاری بخوبی می دانست روزی می رسد که دوره تفنگ و توپ و کلاش و داشکه به پایان می رسد و این مردم نیاز به روشنفکر و معلم و قلمدار دارند، ازین روی تلاش می کرد تا پایه های انقلاب فرهنگی را بنیاد گذارد.
در این راستا فعالیت های زیادی هم انجام داد که بر همگان آفتابی است، زمانی که کسی نمی دانست روشنفکر کیست و روشنفکری چیست، شهیدمزاری و یارانش از انقلاب فرهنگی و جنبش روشنفکری سخن می گفتند.
اندیشه روشن و ضمیر آگاه و تفکر بلند شهیدمزاری موجب شده بود تا بیش از پیش جوانان از او حمایت کنند و چه بسا جوانانی که در کنار او تبارز کردند و استعدادهایشان متبلور شد.
سیدعلی علوی، بصیراحمد دولت آبادی، حاجی علی میرزایی، عبدالله غفاری، احد بهادری و بسیاری دیگر از جوانان آن روزگار از جمله کسانی بودند که روابط صمیمانه ای با رهبر شهید داشتند.
مزاری رهبری بود که به تخصص و تعهد بها می داد، جوانان را ارج می نهاد و برایشان جایگاه قائل بود، شاید متفکر شهید سجادی نمونه خوبی برای این مثال باشد.
رهبر شهید، سجادی جوان 30 ساله را بسوی خود فرا می خواند و او را بعنوان امین ترین و نزدیک ترین کادرهای خود بر می گزیند.
هرچند سجادی جوان آنقدر وزن دارد که به تنهایی علمدار یک انقلاب است، اما اینکه او در کنار رهبر شهید قرار می گیرد و همواره طرف مشوره های ایشان است امری بدیع و جدید است.
در آن روزگار کسی برای سخن جوانان ارزش قایل نیست، اما می بینیم که یک جوان سی ساله بالاترین سطوح سیاسی را تجربه می کند و بعنوان یک عضو تاثیر گذار در شورای عالی نظارت نقش آفرینی می کند.
آنچه از شواهد و قرائن پیداست، سجادی تنها کسی است که به خلوت های شبانه و درد دل های رهبرش راه پیدا می کند، این مساله بخوبی بیانگر این واقعیت است که رهبر شهید بیش از آنکه به افکار مندرس قدیمی قائل باشد، اندیشه نو و جوانگرایی را می پسندد.
سجادی یک نابغه بود، نابغه ای که دیگر تکرار نمی شود، اما مطمئن باشید که اگر در کنار رهبر شهید نبود، تا این حد متبلور نمی شد.
صلابت گفتار، صداقت کردار و روشنی پندار سجادی او را تا بالاترین سطوح بالا کشید؛ اما او بدون رهبر شهید و رهبر شهید بدون او تفسیر پذیر نیستند.
سجادی یکی از مثالهایی است که می توان در رابطه با اندیشه جوانگرایی رهبر شهید عنوان کرد و چه بسا جوانان دیگری که در آن روزگاران و در کنار رهبری خردمندانه شهید مزاری معنا شدند و تبلور یافتند.
افسوس که امروز مزاری و خط مزاری به دکانی سیاسی بدل شده تا هر کس از آن تمسک بجوید و برای منافع خود عکس مزاری را بلند کند و از احساسات مردم سوء استفاده کند.
مزاری رفت و امروز جوانان ما نمی توانند وزیر شوند!
وقتی دیروز جوانان متخصص و مدبر و مدیر ما در پارلمان رای نیاوردند، اولین چیزی که به ذهنم خطور کرد کمکاری و کم مهری رهبران سیاسی به جوانان بود، شخصا تصور می کنم اگر مزاری زنده بود، بهر ترتیب آنقدر مصمم بود که می توانست کاندیدهای خود را جابجا کند.
مشکل ما فاشیزم قومی درون پارلمان نیست، مشکل ما نداشتن رهبری متمرکز است و تا زمانی که خود را از اندیشه مزاری دور نگه داریم وضعیت تغییری نخواهد کرد.
ای کاش مزاری می بود تا این گفته ها را اثبات کند.
انتهای پیام