شفقنا افغانستان-شبکه اطلاع رسانی نوشت:
امنیت از آن دست واژگانی است که هرگز در افغانستان صرف نشد و صرفا در کتب و مجلات و کنفرانس های پر تب و تاب داخلی و خارجی محبوس ماند؛ از این رو است که نیروهای نا آماده و مسوولان نا آگاه نمی دانند و نمی توانند که امنیت را در شهر پیاده کنند.
107 مرکز تروریستی در پایتخت برای کشوری که هزاران سرباز بیش از 57 کشور جهان بر خاکش رژه می روند و مارش نظامی شان چشم مردم ملکی را خیره می کند جای تاسف است نه تعجب نه انفعال امنیت ملی و نه وادادگی مفرط پولیس محلی.
تقسیم کار مغرضانه ای که زین پس در آموزش و تعلیم نیروهای اردوی ملی توسط نظامیان ناتو برای مقابله با شبه نظامیان طالبان صورت می گیرد بر این معادله چند مجهولی بیشتر می افزاید و در مقابل آمار کشته شدگان نظامی و غیرنظامی افغانستانی رشد می کند.
در این چند روز اخیر فقط و فقط مردم ملکی و باشندگان کابل، بغلان، هلمند، جلال آباد و پل خمری نبوده اند که متحمل آسیب های جسمی و مالی و ملکی از حملات بنیادگرایان افراطی شده اند بلکه پمپاژ تبلیغاتی و باران موج ناامنی به مراتب تاثیرات بدتری بر دیگر مردم دارد.
استجواب بی معنا و حتی عمدتا مضحکی که همچون نمایش خیمه شب بازی از سوی نمایندگان مجلس و سنا برای زنگ تفریح در میان انواع قانونگذاری های کج و معوج شان اعمال و انجام می شود اینبار هم نتیجه عینی و عملی و عاجل برای امنیت پایتخت نداشت.
برای بکار گیری حداکثر حس مسوولیت پذیری و وجدان کاری و نوع دوستی و خدمت به خلق از سربازان اردوی ملی و پلیس محلی و امنیه ولایات و تمام کارمندان مرتبط با جان و مال و ناموس مردم ملکی، این بادهای هرزه راه بجایی نمی برد طوفانی باید!
22 دروازه بدون کنترل و نظارت در کابل که مقر و مرکز انواع و اقسام نیروهای خارجی و داخلی است براحتی و سهولت هرچه تمام تر کم کاری و ضعف و بی کفایتی والیان و امنیه و پولیس محلی ولسوالی های دورتر را توجیه می کند چه بسا آنان نسبت به عملکرد نظامیان پایتخت نشین سزاوار تحسین نیز باشند.
انتهای پیام