شفقنا افغانستان-نشست های بی نتیجه و بی هدف و بی برنامه ای که با ظاهری آراسته و پیراسته با هیاتی مملو از اقوام و اقارب دولتی و ارگ نشینان تشکیل شده و به سرانجام نرسیده است به پله هشتم خود در سران عضو شانگهای رسید.
هشت کنفرانس و نشست و گردهمایی ملی و منطقه ای و بین المللی با محوریت افغانستان یا حداقل با تکیه بر شاخص های امنیتی و سیاسی و اقتصادی افغانستان مسیر خود را در طول 13 سال گذشته به گونه ای می پیماید که به همان سر منطل مقصود خواهد رسید.
جای پای محکم و رد گام های حامد کرزی در طی تمام فراز و نشیب های سیاست خارجی و مناسبات دیپلماتیک تا آنجا ماندگار شده است که اشرف غنی و عبدالله برای سرسپردگی و طی طریق وی از یکدیگر سبقت می جویند و گام در همان جای پاهای یک دهه ای می نهند.
دیدارهای داکتر عبدالله با سران عضو شانگهای از ایران و روسیه تا قزاقستان و قرقیزستان گرفته با کمی تا قسمت تفاوت نسبت به پوشش رییس اجرایی دولت وحدت ملی در قیاس با حامد کرزی و افرادی کم و زیاد شده، چندان تفاوتی در فحوا و محتوای مذاکرات نداشت.
اگر قرار باشد که همواره همان موضع گیری ها و همان دست نیازها و همان سیاست زاری و بیزاری توامان که در طول سالهای 2001 تا 2013 راه به جایی نبرد در قالب افراد جدید تکرار گردد پس نتیجه عینی و ملموس تحولات و اصلاحاتی که دولت وحدت ملی از ان دم می زند چه می شود؟!
سیل تمنیات قلبی و تشکرهای لسانی و فشردن های دست مقام های هم پایه همسایه و هم منطقه در روابط دیپلماتیک درحالی با محوریت اشرف غنی و عبدالله براه افتاده است که هیچ سدی حتی اتقادات و اعتراضات و راهنمایی های اگاهان امور نیز قادر به جلوگیری از ان نیست.
کشورهای اسیای میانه درحالی جداگانه و یکجا علنی و غیر علنی و صراحتا یا در لفافه آرزوی صلح و ثبات و ترقی و توسعه برای افغانستان کرده اند که منافع داخلی و خارجی آنان و ما در این رابطه تضاد کامل دارد و نمی توان بر پایه وعده های بی تکیه گاه به جلو رفت.
گرچه بی تجربگی عبدالله و اشرف غنی در سمت های روسای جمهور و اجرایی دولت وحدت ملی نیز در این میان بی تاثیر بر مواضع سیاست های منطقه و غرب نبوده است اما همواره باید اذعان کرد و به یاد داشت که از ماست که بر ماست.
منبع شبکه اطلاع رسانی
انتهای پیام