شفقنا افغانستان-شبکه اطلاع رسانی به مناسبت روز جهانی مهاجرت نوشت:
در روز جهانی مهاجرت که افغانستان داغدار ترین آن است و مردم اش هر یک به نحوی تبعات و لطمات و صدمات آن را با پوست و گوشت و استخوان خود حس کرده اند؛ قلم فرسایی ها شد و سخن ها در تریبون طنین افکند و باز هم آب از آب تکان نخورد.
مهاجرت از یک منظر معلول فقر و بیکاری و بیماری و ناامنی و بی ثباتی در کشور اصلی و مبدا است که از این منظر تمامی کسانی که جان خود را کف دست خویش گذاشته و گریخته اند نه تنها عایدی تضمین شده و دوامدار از کشور مقصد بدست اورده اند که سرخورده نیز شده اند.
از منظر دیگر مهاجرت علت فقر و بیکاری و بیماری و ناامنی و بی ثباتی در کشور مقصد است که نوعی تداخل در برنامه ریزی ها و بودجه کشور مقصد و میزبان پدید می اورد و در همین اثنا هنوز هم کشور مبدا و اصلی آمادگی و زمینه پذیرش و بازگشت اتباع را ندارد.
این سرگردانی و از اینجا ماندگی و از آنجا راندگی اتباع و شهروندان نه تنها مختص به کشورهای پرجمعیت و فاقد چرخه توسعه یافته اقتصادی است که در کشورهای جنگ زده و بحران زده و مستعمره بیشتر به چشم می خورد اما اینجا سخن از مهاجران افغانستانی است.
این قشر در روز جهانی مختص به خود متحمل بیشترین بی اعتنایی و بی توجهی و بی برنامگی از سوی مسوولان، داعیه داران حقوق بشر و نهادهای به اصطلاح مدنی شدند.
گرچه ابراز همدردی ها و اظهار غم شریکی با انواع و اقسام لطمات و فشارهای وارده بر مهاجران دور از وطن و شهروندان درجه سوم کشور میزبان سودی نبخشیده و نخواهد بخشید اما گریز از این واقعیات که بخشی از هم وطنان در بدترین شرایط اجتماعی و اقتصادی بسر می برند نیز بدور از انسانیت است.
محمد محقق معاون رییس اجرایی دولت وحدت ملی پس از سفر به تهران و رایزنی درخصوص بیش از سه میلیون مهاجر قانونی و غیرقانونی افغانستانی در ایران، تنها راه چاره قطعی و عملی را مهیا کردن زمینه بازگشت به وطن خواند اما کدام زمینه با کدام امکانات؟
اندکی همذات پنداری اشرف غنی با طالبان و برادرخواندگی حامد کرزی با مخالفان مسلح اگر درخصوص مهاجران افغانستانی در ایران و پاکستان و ترکیه و اروپا خرج می شد اینک معضلی بزرگ و حل ناشدنی بعنوان بازگشت یا اخراج میلیونی از ان کشورها نداشتیم.
انتهای پیام