شفقنا افغانستان/م.ن
در این گیر و دار عالم سیاست امروزی افغانستان که به تاریک خانه ای مشابه است که گاهی چراغی برای آن روشن و سپس به عاجل ترین زمان خاموش می شود و دوباره انتظار روشنایی را باید کشید،بالاخره یکی هم پیدا شد که خارج از این عالم حرفی حق و دلنشین زده باشد.
زننده این حرف حق،نهاد حقوق بشر افغانستان است. در حالیکه سران مملکت امروز چمدان ها را بسته و به اروپا سفر کردند تا پس از نشست ناتو در کنفرانس لندن شرکت کنند و مدتی است که شب ها تا صبح به فکر فرو رفته اند که چگونه جامعه بین الملل را مجاب نمایند تا دلشان بیشتر به رحم آمده و میلیون میلیون دلارهای تا نخورده را تحت عنوان کمک بین المللی به افغانستان سرازیر سازند، نهاد حقوق بشر افغانستان حرف تازه ای زد و خواهان افزایش کمک ها به بخش آموزش و پرورش افغانستان شد.
استدلال این نهاد برای چنین درخواستی این است که آینده افغانستان در همه بخش ها به آموزش و پرورش بستگی دارد و لذا باید بخش عمده کمک ها و بودجه های اختصاص یافته به افغانستان در این قسمت به کار روند.
چه نیکو سخنی و چه استدلال واقع بینانه ای؛ به طور یقین هر جامعه ای که به آموزش و پرورش و با سواد سازی ملت خود توجه داشت،عاقبت بخیر شد چرا که در جامعه آگاه و دارای شاخصه های علمی بالاست که هر کاری میتوان کرد و اکثر مشکلات به خودی خود برطرف خواهد شد.
معارف افغانستان امروز در محرومیت عجیبی به سر می برد؛نگاه به پایتخت و شهرهای کلان نباید کرد؛آنچه در اکثر نقاط کشور به چشم می خورد حکایت از نیازمندی آموزش و پرورش به توجهات بیشتر است. هنوز در بسیاری مناطق کشور شاگردان تعمیری به عنوان مکتب نداشته و در زیر خیمه ها و یا کهنه ویرانه ها در سرما و گرما مشغول به درس خواندن هستند و این در حالی ست که نقاطی که ساختمانی به نام مکتب دارند هم از کمترین امکانات مانند میز،چوکی و … برخوردار نیست؛ مضاف بر این نبود معلم مسلکی و کمبود کتب درسی را هم باید اضافه کرد.
اینها فقط بخشی از مشکلات عدیده آموزش و پرورش افغانستان است؛بنابر این سخنی نیکو و صحیح است که سعی بر آن شود تا نگاهها و چشمان تیزبین جامعه جهانی و صد البته نگاههای داخلی را به این سمت سوق دهیم تا با رفع مشکلات متعدد بخش معارف،بر ارتقاء و پیشرفت آموزش و پرورش در افغانستان سرعت بخشیم.
امید است که حکومت جدید افغانستان بودجه های فراوانی که به عناوین مختلف به کشور سرازیر می شود را به مانند سال های قبل به هدر نداده و فقط جیب حلقه ای خاص را پر نکند بلکه به بخش هایی این چنینی اختصاص دهد که در نهایت جامعه ای مطلوب،حکومت و سازمان هایی پویا و مملکتی مملو از حس روشنفکری و دانش و بینش داشته باشیم.
انتهای پیام