شفقنا افغانستان-بی بی سی نوشت: سالانه حدود 14 میلیون دختر نوجوان قبل از رسیدن به سن هیجده سالگی تن به ازدواج های اجباری می دهند.
سه ماه پیش دختری هفده ساله به نام «اگنس» با مردی که هرگز او را ملاقات نکرده بود مجبور به ازدواج شد. اگنس در روستایی که دوساعت از لوساکا پایتخت زامبیا فاصله دارد زندگی می کند. او می گوید: «پدر و مادرم مرا نشاندند و گفتند دیگر حاضر نیستند مسوولیت مرا قبول کنند. آنها از من خواستند از خانه شان بروم و زندگی جدیدی را آغاز کنم». او درحالی که اشک هایش جاریست ادامه می دهد: «همه چیز سریع تر از آنچه انتظارش را داشتم پیش رفت. مرد غریبه ای مقداری پول برای خرید عروس داد. من هیچ حرفی برای گفتن نداشتم. این زندگی را من انتخاب نکرده بودم و از این بابت خوشحال نیستم».
اگنس به این شرط قبول کرد با ما صحبت کند که هویت واقعی اش را افشا نکنیم. خبرنگار بی بی سی زمانی توانست با او صحبت کند که همسرش در خانه نبود. اگنس تی شرتی راه راه به همراه یک سارونگ (لباس محلی) رنگارنگ پوشیده بود. رفتاری مضطرب و غمگین داشت. هنگامی که ما او را ملاقات کردیم درحال انجام کارهای روزمره خانه بود؛ شستن ظرف ها، رفت و روب و روشن کردن آتش برای آماده کردن عصرانه. به راحتی می شد فهمید که زندگی طاقت فرسایی دارد. پاشنه پاهایش ترک خورده و لاک ناخن هایش ریخته اند.
در دام
در زامبیا ازدواج های زودهنگام و پیش از موعد تقریبا امری رایج است. اما چنین عملی تنها در آفریقا نیست که اتفاق می افتد بلکه امروزه به یک مشکل جهانی تبدیل شده است. سالانه حدود 14 میلیون دختر قبل از رسیدن به سن هیجده سالگی مجبور به ازدواج می شوند. این امر موجب می شود دوران کودکی آنها به پایانی ناگهانی و غیر منتظره منتهی شود. «اگنس» از این زندگی بسیار ناامید است و می خواهد از آن فرار کند اما می ترسد پدر و مادرش به خاطر ننگ بودن با او به عنوان یک عروس فراری برخورد و از خانواده طردش کنند. فقر و نیز آداب و رسوم های سنتی خانواده های شبیه به او را مجبور به انجام کارهایی می کند که تقریبا در مناطق روستایی بسیار رایج است. کسانی که با این روش مخالف هستند می گویند: «پدر و مادرها دختران شان را به عنوان یک منبع درآمد و ثروت می نگرند».
از چندی پیش دولت سعی می کند با این پدیده مقابله کند. فرمانده چامونگای ششم یکی از مقامات زامبیاست، می گوید دخترهای جوان باید به مدرسه بروند. او افراد روستایی را به زیر درختی غول پیکر فراخوانده و برای آنها صحبت می کند. روستاییان وقتی می بینند فرمانده شان آمده است برای او آواز خوانده و شعار می دهند. او فرمان ادای احترام می دهد. افرادی که دراین نشست شرکت کرده اند با هیچ یک از حرف های او مخالفتی نمی کنند. فرمانده که یک لباس سنتی فاخر پوشیده درباره خطرات ناشی از ازدواج کودکان توضیح می دهد. او می گوید: «در ناحیه تحت فرماندهی من، هیچ پدر و مادری نباید دختران کمتر از هیجده سال خود را مجبور به ازدواج کند. هر پدر و مادری که این کار را انجام دهد مجازات سختی خواهد شد». فرماندهان قدیمی هنگامی که ازدواج های زودهنگام را ننگین خوانده بودند با نارضایتی برخی مواجه شدند. آنها احساس می کردند چنین برخوردی موجب از بین رفتن سنت های قدیمی و هنجارهایی می شود که نسل به نسل تاکنون ادامه داشته است. اما قاطعیتی که فرمانده چامونگای ششم دارد راهی جز تسلیم برای آنها باقی نمی گذارد. او می گوید: «من احساس می کنم در جامعه رسم و رسوماتی هست که برخی شان خوب و برخی شان بد است. این گونه ازدواج ها باید متوقف شود».
اثرات منفی ماندگار
کسانی که وادار به ازدواج های اجباری در دوران کودکی می شوند اثرات نامطلوب آن را تا آخر زندگی باید تحمل کنند. بئاتریس چیکوکوه، وقتی پانزده ساله بود مجبور به ازدواج شد. او هم اکنون سی و دو سال دارد. می گوید: «من روز عروسی ام وحشت زده بودم. به طوری که حتی نمی دانستم چه کار باید بکنم. همان سال بود که حامله شدم. هنگام زایمان بیمار شدم. تقریبا به حالت مرگ افتاده بودم». او که اکنون سال آخرش را در دانشگاه محلی کشاورزی می گذراند سعی می کند زمانی را که از دست رفته است به گونه ای احیا کند. گرچه برای بسیاری مثل او چنین کاری غیر ممکن است.
گفته می شود حدود 40 درصد از دختران زامبیایی در سن هیجده سالگی یا کمتر ازدواج کرده اند. این میزان در جهان بیشترین به شمار می رود. حدود 9 درصد از این دختران در سن پانزده سالگی ازدواج کرده اند. دخترانی که تحصیل نکرده باشند امکان ازدواج زودهنگام شان بیشتر است. دختران خانواده های فقیر حدود 5 برابر خانواده های ثروتمند مجبور به این ازدواج ها می شوند. این گونه ازدواج ها بیشتر در مناطق روستایی اتفاق می افتد.
یک گروه فعال اجتماعی با شعار «دخترها! نه عروس ها» تلاش می کند با گسترش این گونه ازدواج ها مبارزه کند. آنها می گویند: «این گونه ازدواج ها خانواده ها را در چرخه ای از فقر» نگه میدارد. به گفته آنان: «دخترانی که زود هنگام ازدواج می کنند فرصت های فرهنگی و اقتصادی را از دست می دهند». گراچا میچل، بیوه نلسون ماندلا یکی از حامیان اصلی این گروه است. او به بی بی سی می گوید: رسم و رسومات قابل تغییراند. آداب و رسوم دست ساخته بشر است. در این میان سنت هایی که آسیب می رسانند باید تغییر پیدا کنند. ما به عنوان پدر و مادرها حق نداریم تصمیماتی بگیریم که علیه فرزندان مان باشد یا آنها را به کارهای نخواسته مجبور کنیم. ما باید طرز نگرش خانواده ها و جامعه را به دختران عوض کنیم. یک دختر بچه نیاز دارد مثل یک انسان با تمام رویاها، آرزوها و توانمندی هایش دیده شود. نه اینکه مثل فرد بزرگسالی که تمام استعدادهایش را بروز داده است».
تخمین زده می شود دخترانی که قبل از سن 14سالگی ازدواج می کنند به هنگام زایمان دچار مشکل شوند. آمارها نشان می دهد بیشترین مرگ و میرها در بین این گروه ها بوده است. اگنس با صدای لرزانی درخانه اش می گوید: «گاهی اوقات سخت است که با پدر و مادرها در افتی یا با آنها بحث و جدل کنی. چون این کار در عرف ما نشانه بی احترامی است. با این حال نمی شود به آنها اجازه داد که برای دختران شان تصمیم های بد بگیرند. آرزوی من این بود که مدرسه ام را تمام می کردم و در آینده پرستار می شدم. هرگز فکر نمی کردم چنین اتفاقی بیفتد. درحال حاضر همسرم به من اجازه ادامه تحصیل را نمی دهد».
منبع: بی بی سی
ترجمه: شفقنا
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com