شفقنا افغانستان-خبر بازنشستگی استیون جرارد از مسابقات ملی، اگرچه قابل پیش بینی بود اما با این حال از بار تاثر و تاسف نکاست؛ تاسف برای استیون جرارد پر تلاش و دوست داشتنی که بدون اینکه هیچ گونه افتخار و قهرمانی در عرصه ملی به دست بیاورد، تیم ملی انگلیس را وداع گفت.
قطعا کمتر کسی به این زودی ها فداکاری ها، استقامت و روحیه جنگندگی خاص جرارد را در میانه میدان سه شیر فراموش می کند.البته وقتی کاپیتان تیمی مانند انگلیس باشی و پس از بیش از یک دهه حضور در تیم ملی نماد همه امیدهای یک ملت به حساب بیایی، بار مسئولیت بیش از هرچیز بر شانه هایت سنگینی می کند و هر اشتباهی کوچکی عذاب و تاسفی جبران ناپذیر را به دنبال خواهد داشت. یعنی درست همان اتفاقی که برای “استیوی” افتاد.
در جام جهانی برزیل چشم امید همه طرفداران انگلیس به جرارد بود و بیش از هرچیز دلشان را به استحکام، مسئولیت پذیری، تاکتیک ناب، قدرت رهبری و تعصب خاص جرارد در میدان خوش کرده بودند تا کاپیتان موتور موفقیت انگلیس در جام بیستم را پس از مدت ها استارت بزند. هر اشتباهی در چنین شرایطی کشنده می نماید. و باز هم بدترین ها نصیب جرارد بد شانس شد. بازی انگلیس مقابل اروگوئه یکی از سخت ترین بازی های دوران زندگی جرارد بود، دو اشتباه او، باعث شد لویئز سوارز برای اروگوئه ای ها دو گل بزند و گواهی حذف سه شیر از گردونه رقابت ها در مرحله گروهی را امضا کند. شاید بیش از هر چیز از بد اقبالی جرارد بود که ضربه سر رو به عقبش جلوی پای بازیکن فرصت طلبی مانند سوارز فرود آمد یا قبلتر از آن لو دادن یک توپ شرایط گلزنی آبی پوشان را فراهم کرد. همه چیز دست به دست هم داده بود که جرارد وداعی تلخ با صحنۀ رقابت های ملی داشته باشد. فصل جانکاه جرارد در لیگ برتر انگلیس، در جام جهانی برزیل به اوج و انتهای خود رسید.
مدتی نه چندان قبلتر از شروع جام جهانی هم جرارد ناکامی بزرگی را در عرصۀ باشگاهی تجربه کرده بود. لغزش او در بازی مقابل چلسی، باعث شد جام قهرمانی لیگ جزیره که پس از 24 سال بیش از همیشه به آنفیلد نزدیک شده بود، دوباره پر بکشد و از چنگال سرخپوشان بگریزد. چه فاجعه ای بدتر از این برای یک فوتبالیست، که یک عمر برای قهرمانی یک باشگاه تلاش کند و بالاترین فداکاری ها را به خرج دهد اما درست سربزنگاه با یک اشتباه خود جام قهرمانی را از دست باشگاه محبوبش دور کند.
با این حال، استیون جرارد آنقدر برای انگلیس و لیورپول بزرگ بود و هست که هیچ کس جرات سرزنش کاپیتان فداکار را به خود نداد.
به هر حال این ناکامی ها جز لاینفک فوتبال است اما کارنامه جرارد باید ورای این بدشانسی ها و ناکامی ها سنجیده شود. او در تیم ملی انگلیس همواره یک ستاره بود. حتی بدون اینکه با این تیم موفق به کسب جامی شود.
سال 2000 که جرارد اولین بازی ملی اش در تیم بزرگسالان انگلیس را مقابل اوکراین انجام داد، کمتر کسی پیش بینی می کرد که او تا سال ها به عنوان ستارۀ تیم ملی انگلیس بدرخشد و تا سال 2014 و در سن 34 سالگی آنچنان حضور موثری برای انگلیسی ها داشته باشد، که حتی بعد از این همه سال وقتی تصمیمش را برای خداحافظی از تیم ملی اعلام کند، هیچ کس خوشحال نشود و همه احساس تاسف کنند. قطعا پر کردن جای خالی کاپیتان باتجربه و پرابهت انگلیسی ها و بازیکنی که به عنوان یکی از بهترین هافبک های تاریخ فوتبال شناخته می شود، کار ساده ای برای روی هادسون و کادر فنی انگلیس نخواهد بود.
شاید زمانی که زین الدین زیدان گفت که به نظر او استیون جرارد بهترین بازیکن جهان است، پر بیراه نگفته بود. سبک بازی خاصش و کنترل میانه میدان، تلاش خستگی ناپذیرش، مسئولیت پذیری و رهبری کامل هم تیمی هایش، جرارد را به بازیکنی تبدیل کرده است که نه تنها در میان نسل خودش، بلکه حتی در تاریخ قوتبال برای خود نامی دست و پا خواهد کرد.
جرارد قطعا در میان بازیکنانی که به “نسل طلایی” فوتبال انگلیس معروف شده اند، یک جایگاه خاص داشته و دارد. وداع او از فوتبال ملی انگلیس را در واقع می توان تجسم کامل ناکامی این “نسل طلایی” در عرصه ملی به شمار آورد.
البته گذشته از همه این حرف ها، می توان نیمه پر لیوان را هم دید و خداحافظی جرارد را به فال نیک گرفت. شاید این فصل او با خداحافظی از بازی های ملی، دربست تمام تلاش و هم و غم خود را صرف لیورپول کند و این بار مجال این را بیابد که با سرخپوشان آنفیلد جام قهرمانی را بالای سر ببرد.
شفقنا ورزشی
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com