آنجا که اسماء الحسنی راهنمای بهار اعمال می شود

شفقنا افغانستان-هستی موهبت: امام صادق (ع) آغاز سال (حساب اعمال) را شب قدر معرفی می نمایند و می فرمایند: «در آن شب، برنامه سال آینده نوشته می شود».

مدت ها بود که فلسفه ی خلقت آدمی تبدیل به سوال بزرگی در ذهنم شده بود؛ اینکه اصلا چرا آدمی می بایست به “وجود” بیاید، هستی بیابد، در این دنیایی که سختی و مشقت از قانون آن جدایی ناپذیر است زندگی کند و بعد طعمی به سنگینی “مرگ” بچشد و به دنیای جاودانه ای پا بگذارد، در حالیکه لاجرم بدون گناه و معصیت از این دنیا نخواهد رفت. این سوال را در گوشه ی ذهن خود داشتم تا به کتاب «هدف حیات زمینی آدم؛ ملک، شیطان، هبوط» نوشته اصغر طاهرزاده برخوردم. شیرین ترین نکته در پاسخ به سوال ذهنیم را در این کتاب یافتم و آن این مهم بود که هدف از خلقت آدمی تجلی اسماء الهی در وجود انسان است و این ظرفیت است که انسان را مستعد آن می کند که خلیفه خدا بر روی زمین باشد.

اسماء الهی همان نام هایی است که خداوند در بدو خلقت حضرت آدم(ع) به او آموخت. در این میان دعای جوشن کبیر که تلاوت آن از اعمال مشترکه شب های قدر است دربردارنده و معرفی کننده این اسماء و دیگر صفات خداوندی است. لذا شب های قدر که سال حساب اعمال نو می شود و سرنوشت سالانه آدمی رقم می خورد، بهترین زمان برای تکرار و تفکر در اسماء الهی و طلب توفیق برای رسیدن به هر یک از این صفات است.

امام صادق از قول رسول الله می فرمایند: «حق تعالی را نَود و نُه اسم می‌باشد که اگر کسی آنها را بر شمارد، وارد بهشت می‌شود و آن اسامی از این قرار است: الله، الإله، الواحد، الأحد، الصّمد، الأوّل، الآخر، السّمیع، البصیر، القدیر، القاهر، العلی، الأعلی، الباقی، البدیع، الباریء، الأکرم، الظّاهر، الباطن، الحی، الحکیم، العلیم، الحلیم، الحفیظ، الحقّ، الحسیب، الحمید، الحَفِی، الرّبّ، الرّحمن، الرّحیم، الذّاری، الرّازق، الرّقیب، الرّؤوف، الرّائی، السّلام، المؤمن، المهیمن، العزیز، الجبّار، المتکبّر، السید، السبوح، الشهید، الصّادق، الصانع، الطّاهر، العدل، العَفُوّ، الغفور، الغنی، الغیاث، الفاطر، الفرد، الفتّاح، الفالق، القدیم، الملک، القدّوس، القوی، القریب، القیوم، القابض، الباسط، قاضی الحاجات، المجید، المولی، المنّان، المحیط، المبین، المقیت، المصوّر، الکریم، الکبیر، الکافی، کاشف الضّر، الوتر، النّور، الوهاب، النّاصر، الواسع، الودود، الهادی، الوفی، الوکیل، الوارث، البرّ، الباعث، التّواب، الجلیل، الجواد، الخبیر، الخالق، خیر النّاصرین، الدّیان، الشکور، العظیم، اللطیف، الشافی».

مهری که در رحمانیت خداوند نهفته است، رحیمیتی که تعریفی خاص و ویژه از مهربانی به دست می دهد، کرامت، عظمت، دانایی، صبر، حکمت، بخشایندگی، گشایندگی، پاکیزگی، هدایتگری، خلق، نعمت بخشی، غنی بودن و دیگر صفات خداوند هریک مظهری از نیکی ها بر زمین هستند که تفکر و تدبیر، تلاش برای مزین شدن به آنها و متجلی گرداندن این صفات در اعمال و رفتار، آدمی را به مسیری راستین در زندگی رهنمون خواهد کرد.

انتهای پیام

www.afghanistan.shafaqna.com