شفقنا افغانستان- رسانه ها در افغانستان پس از سالها سکوت دوباره جریان افتادند، در دوره حکومت طالبان اکثر رسانه ها به صورت نیمه فعال در آمدند و بسیاری نیز خاموش شدند اما پس از سقوط طالبان رسانه ها فرصت بیشتری برای تبارز پیدا کردند.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، شاحسین مرتضوی معاون سخنگوی رییس جمهور اشرف غنی در ارتباط با وضعیت کنونی رسانه های کشور نوشته است :
سنگرهای قومی و فقر محتوایی!
آزادی بیان و فعالیت آزاد رسانهها از دستآوردهای فصل جدید میباشد. رسانههای کشور در یک مقطع از اعتبار و جایگاه ویژهای برخوردار بود، بگونهای که مردم به جای مراجعه به محاکم به رسانهها برای دادخواهی شکایت میکردند.
خبرنگاران و رسانههای جمعی برای نهادینه کردن فرهنگ اطلاع رسانی و آزادی بیان قربانیها و هزینههای زیادی دادند.
اما اکنون بعد از ۱۷ سال سوال اساسی این است که رسانههای کشور تا چه پیمانه مسلکی، ملی و در مطابقت با قانون عمل میکنند؟
یکی از چالشهای عمده برای رسانههای کشور تداوم منابع تمویل است. قطع و یا کاهش در منابع سبب شده است، تا شماری زیادی از رسانهها شکار منافع و اهداف رهبران قومی شوند، هرچند که این رهبران خود سنگرهای رسانهای ایجاد کرده اند. تاثیر پذیری برخی رسانهها از منابع تمویل سبب شده است، تا در محتوا نیز در بسترهای قومی قلم زده و مطابق اجندای آنان برنامههای نشراتی خود را تنظیم کنند. این موضوع میتواند برای کارحرفهای و آزاد رسانهها به یک چالش جدی بدل شود.
فقر محتوایی از چالشهای دیگر برای رسانهها است. متاسفانه که گزارشهای تحقیقی، مقالههای تحلیلی دقیق و خبرهای مبتنی بر معلومات دقیق کمتر دیده میشود. این همه سبب میشود تا رسانهها از یک سو اعتبار خود را از دست داده و از سوی دیگر نقش اثرگذاری آنها در معرض سوال قرار گیرد.
مانیتور ۲۴ ساعته رسانهها به خوبی نشان میدهد که خبر، تحلیل و گزارشهای بسیاری از رسانهها یا مبتنی بر یافتههای یک رسانه خارجی و یا هم براساس شایعات نشر شده در فضای مجازی میباشد. بعد از هفده سال انتظار میرود که خلاقیت و نوآوری بیشتر شود و رسانههای کشور خود به سرخط خبر برای رسانههای کشورهای دیگر بدل شود. بطور مثال عناوین، خبرها، سوژهها و سوالها در کنفرانسها عمدتا تکراری و شبیه هم اند.
رسانههای جمعی حتا در گزارشهای تحقیقی نیز گزینشی برخورد کرده است و با نگاه سیاسی و قومی به آن میپردازند.
کارمندان شماری از رسانهها در فضای مجازی به صورت دوامدار در نقش خبرنگار، سارنوال، قاضی، پولیس و ارباب محل عمل کرده و سبب تشویش اذهان عمومی میشوند.
امروز بیش از هر وقت دیگر ضرورت به بحث ملی، عمیق و مسلكي در رابطه به کارنامه رسانههای جمعی است. نقد منصفانه از خود رسانهها کمک میکند تا مسیری را که رفته ایم مورد بازنگری قرار دهیم.
نهادهای خبرنگاری، استادان علوم ارتباطات، خبرنگاران مسلکی، وزارت فرهنگ و همه دستگاهها میتوانند در زمینهسازی یک بحث همه جانبه روی رسانههای افغانستان سهم داشته باشند.
متاسفانه هنوز بعد از هفده سال قرار دادهای رسانههای کشور باخبرنگاران و کارمندانش غیرمعیاری بوده و هیچ نوع حمایت و تضمین شغلی برای خبرنگاران وجود ندارد. نگاه تجارتی به رسانه سبب شده است که برخی رسانهها از خبرنگاران نیز استفاده ابزاری داشته باشند.
