شفقناافغانستان-امروز ۱۷ اسد، دقیقاً ۲۰ سال از وارد شدن طالبان به شهر مزارشریف در ۱۷ اسد سال ۱۳۷۷ میگذرد؛ روزی که مردم مزار توسط طالبان قتل عام شدند و هولوکاست خونین مزار رقم خورد.
هرچند اکنون دو دهه از آن روزگار میگذرد، ولی هنوز زخم دل مادران، پدران، برادران، زنان، فرزندان و خواهرانی که عزیزان شان در این روز توسط طالبان قتل عام شد، تازه است و همه ساله در سوک آنان گریه سر میدهند.
آمار دقیقی از شمار افرادی که در چند روز نخست اشغال مزارشریف توسط طالبان کشته شد، در دست نیست ولی آمار تقریبی و تخمینی از ۱۶۰ نفر در خوشبینانهترین حالت و ۱۰۰۰۰ نفر در بدبینانه ترین حالت متغیر است.
با آن که از آن جنایت سالهای درازی گذشته، ولی تبعات آن تاکنون در جامعه ما جاری بوده و کمترین نتیجه آن کشتار خونین، نفاق، تفرقه و بدبینی اقوام نسبت به همدیگر است که کشور ما همه روزه تاوان آن را میپردازد.
گروه طالبان در بدو ورود به مزارشریف، با برنامه و طرح مشخص سراغ کتله قومی هزاره و کتله مذهبی اهل تشیع رفته و هولوکاست مزار را با کشتن افراد این طیف رقم زد.
بدون شک، اگر طالبان ماهیت داخلی داشتند و یک عده طالب مدرسه بودند، در قندهار، هلمند و دیگر مناطق با مردم شیعه و قومیت هزاره آشنا بوده و این چنین با قساوت تام دست به کشتار نمیزدند.
این مسئله نشان میدهد که ماهیت و نوعیت گروه طالبان در خارج طرح ریزی شده و با یک برنامه مشخص که در آن تشیع هدف گرفته شده بود، برای تضعیف روحیه وحدت ملی، همزیستی مسالمتآمیز اقوام و ایجاد جنگ فرقهای میان اهل سنت و اهل تشیع دست به کشتار گسترده زدند.
اکنون اما، سوال اساسی و گسترده این است که حکومت در مذاکره و صلح با این گروه چه پارامترهای اجتماعی، سیاسی و فرهنگی را دنبال میکند که هم خون شهدا و هم دستاوردهای مردم افغانستان در طول ۱۷ سال گذشته معامله نشود.
مردم افغانستان به درستی دریافتهاند که جز دمکراسی، وحدت ملی و رفتن به سوی انتخابات دمکراتیک، هیچ نوع مدل حکومتی دیگر پاسخگوی، نیازهای امروز جامعه ما نیست.
پس دولت در مذاکره و صلح با این گروه، با در نظرداشت قربانیان، جنایتهای هولناک فرهنگی و انسانی این گروه و دستاوردهای اخیر مردم افغانستان پیش رفته و نگذارد که تفکر طالبانی و وهابی بار دیگر از این مردم قربانی بگیرد.
هولوکاست مزار شریف فراموش نمی شود گریه ها دارم هنوز!
