یا دَهْرُ اُفٍّ لَکَ مِنْ خَلِیل ٍ*** کَمْ لَکَ بِالاِشراقِ و الاَصیلِ
مِنْ صاحِبٍ اَوْ طالِبٍ قَتِیلٍ *** وَالدَّهْرُ لا یَقْنَعُ بِالبَدیلِ
وَ اِنَّما الاَمْرُ اِلَی الْجَلیلٍ *** وَ کُلُّ حَیٍّ سالِکٌ سَبِیلیِ
: اف بر تو ای روزگار یار ستمگر *** چند به صبح و پسین چو گرگ تناور
بر کنی از یار و دوست، افسر و همسر *** نیست قناعت ورا به اندک و کمتر
کار همانا است سوی حضرت داور *** هر که بود زنده راه من رود آخر
و در بعضی از روایات، شعر آخر، این گونه آمده:
ما اَقْرَبُ الْوَعْدُ مِنَ الرَّحِیلِ *** وَ اِنَّما الاَمْرُ اِلَی الْجَلیلِ
: اکنون که نزدیک است وقت کوچ کردن *** جز بار گاه عزّتش نبود پناهی (۱)
امام حسین این اشعار را دو بار یا سه بار خواند، من آن اشعار را شنیدم و مقصود امام را دریافتم، گریه گلویم را گرفت، اما خود را نگه داشتم و خاموش شدم و دانستم بلا فرود آمده است.
۱- ترجمه ارشاد مفید ج۲ ص۹۶- ترجمه لهوف ص۸۱/انتخاب شفقنا از کتاب سوگنامه
انتهای پیام
www.af.shafaqna.com
