شفقنا افغانستان(خبرگزاری شیعیان افغانستان) – “با وجود آنکه انقلاب های بهار عربی در سال 2011 میلادی، سرنگونی ديكتاتورهای حاکم در کشورهای همسایه الجزایر از قبیل ليبی، تونس و همچنین مصر را در پی داشت، اما خود الجزایر در این زمینه یک استثناء به شمار می آید، چرا که گرایش محافظه کارانه همچنان بر شهروندان الجزایری حکمفرما بوده و نتايج انتخابات ریاست جمهوری اخیر در این کشور نیز نشان داد که دموکراسی واقعی برای تثبیت جایگاه خود در الجزایر، راهی طولانی پیش رو دارد.”
به گزارش سرویس ترجمه “شفقنا”، “نبيله رمضانی”، روزنامه نگار، مقاله نويس و تحليلگر سیاسی الجزايری تبار مقیم بریتانیا در مقاله ای تحلیلی که تحت عنوان “راه رسیدن به دموکراسی واقعی در الجزایر همچنان طولانی است” روی پایگاه اینترنتی روزنامه فرا منطقه ای “العرب” قرار گرفته، با اشاره به اعلام نتایج اولیه انتخابات ریاست جمهوری الجزایر و کسب بیش از 81 درصد آرای رای دهندگان از سوی “عبدالعزیز بوتفلیقه”، رئیس جمهوری 77 ساله این کشور که به دلیل بیماری نتوانست در مبارزات انتخاباتی شرکت کند و روی صندلی چرخدار برگه رای خود را در صندوق اخذ رای انداخت، تاکید کرده که الجزایر برای رسیدن به دموکراسی واقعی راهی طولانی پیش رو دارد، جایی که در مقاله خود آورده است:
«كلمه “بركات” که به معنای “کافی است” بوده و از روز پنج شنبه هفته گذشته در سراسر مناطق الجزایر سر داده می شد، نتوانست “عبدالعزيز بوتفليقه”، رئیس جمهوری این کشور را متوقف سازد، جایی که بر اساس نتایج اولیه انتخابات ریاست جمهوری الجزایر، رئيس جمهوری 77 ساله و بیمار این کشور، با کسب 81.53 درصد آرای رای دهندگان، توانست برای چهارمین بار پیاپی به پیروزی برسد.
این در حالی است که “عبدالعزیز بوتفليقه” به دلیل وضعیت جسمانی نامناسب در نتیجه سکته مغزی سال گذشته میلادی، نتوانست در مبارزات انتخاباتی که سه هفته به طول انجامید، شرکت کند، جایی که هفت تن از شخصیت های سیاسی الجزایر به نمایندگی از وی در نشست ها و تجمع های انتخاباتی سراسر کشور شرکت کرده و برخی از آنها نیز رئیس جمهوری نشسته روی صندلی چرخدار را هنگام حضور در مدرسه “شيخ بشير الابراهيمی” در منطقه “الابيار” در پایتخت این کشور جهت انداختن برگه رای خود در صندوق اخذ آرا، همراهی کردند.
در همین حال، شمار زیادی از نیروهای امنیتی، رئیس جمهوری نشسته روی صندلی چرخدار الجزایر را هنگام رای دادن در بر گرفته بودند تا نشان دهند “عبدالعزیز بوتفلیقه” تنها یک رئيس جمهوری پوشالی و دست نشانده نبوده که افراد دیگری با نفوذ و قدرت بیشتری در پشت وی پنهان شده اند، افرادی از قبیل افسران نظامی دارای تجربه گسترده و سرمایه دارانی که از زمان روی کار آمدن رئیس جمهوری کنونی الجزایر در سال 1999 میلادی تاکنون میلیون ها دلار از درآمدهای هنگفت نفت و گاز این کشور را از آن خود کرده اند.
از سوی دیگر، با وجود آنکه الجزایر در اصل یک کشور جوان به شمار می آید و 70 درصد ساكنان آن کمتر از 30 سال، سن دارند، اما شمار اندکی از شهروندان این کشور روز پنج شنبه گذشته پای صندوق های اخذ رای رفتند، جایی که بر اساس گزارش وزارت کشور الجزایر، میزان مشارکت در انتخابات اخیر 51.7 درصد بوده، اما مخالفان این کشور تاکید می کنند که میزان مشارکت از 30 درصد فراتر نرفته است، درصدی که بازتاب دهنده مسخره کردن کل فرآیند انتخابات از سوی شهروندان الجزایری می باشد.
لازم به ذكر است که “عبدالعزیز بوتفليقه” در حالی در انتخابات ریاست جمهوری سال 2009 میلادی الجزایر بیش از 90 درصد آرای رای دهندگان را به دست آورد و برای سومین دوره متوالی به عنوان رئیس جمهوری این کشور انتخاب شد که انتخابات مذکور یک سال پس از لغو قانون محدودیت دوره های متوالی ریاست جمهوری در الجزایر، برگزار شد.
در واقع با وجود حضور نزدیک به 6000 ناظر بین المللی از اتحادیه آفريقا و اتحادیه عرب جهت نظارت بر انتخابات ریاست جمهوری اخیر در الجزایر، اما مسئله مربوط به لغو قانون محدودیت دوره های ریاست جمهوری یک سال پیش از انتخابات دوره پیشین، وجود بدبینی و تردید نسبت به انجام تقلب در انتخابات روز پنج شنبه گذشته را نیز توجیه و تفسیر می کند.
در همین حال، با توجه به افزایش نرخ بیکاری جوانان به 75 درصد در بسیاری از مناطق الجزایر، بديهی است که واژه “بركات” به فریاد یکپارچه میليون ها تن از شهروندان شرکت نکننده در انتخابات ریاست جمهوری اخیر این کشور تبدیل شود.
با این حال، شرکت نکردن این تعداد زیاد از شهروندان الجزایر در انتخابات ریاست جمهوری اخیر لزوما به معنای تنفر آنها از شخص “عبدالعزیز بوتفليقه” نمی باشد، چرا که وی همچنان یک شخصیت میهن پرست به شمار می آید که زندگی خود را صرف خدمت به این کشور کرده است، بلکه عدم شرکت افراد مذکور به دلیل فرسودگی نظامی است که رئیس جمهوری کنونی الجزایر آن را نمایندگی می کند.
یادآور می شود که به دنبال پیروزی الجزایر در جنگ استقلال از فرانسه، “عبدالعزيز بوتفليقه” در سن 25 سالگی به عنوان وزير امور خارجه این کشور تعیین شده و هنگام رسیدن به قدرت در سال 1999 میلادی نیز، با ماموریتی سخت و رعب آور روبرو بود، جایی که باید به جنگ خونین داخلی که جان نزدیک به 250 هزار تن را گرفت، پایان می داد.
“عبدالعزيز بوتفليقه” در نتیجه نقش تاثیرگذارش در بازگرداندن صلح و ثبات به الجزایر پس از چندین سال درگیری و خشونت، طرفداران زیادی کشب کرد، جایی که برخی از آنها همچنان وی را عامل ثبات این کشور می دانند.
از سوی دیگر، انقلاب های بهار عربی در سال 2011 میلادی توانستند ديكتاتورهای حاکم در کشورهای عرب شمال قاره آفریقا از قبیل ليبی، تونس و مصر را سرنگون کنند، اما الجزایر در این زمینه یک استثناء بود هر چند که میليون ها تن از شهروندان این کشور از طریق شبکه های خبری ماهواره ای، شبکه اینترنت و سایر وسایل ارتباطی و فن آوری های جدید که هنگام روی کار آمدن “عبدالعزیز بوتفلیقه” در مراحل ابتدایی خود به سر می بردند، تحولات انقلاب های دموکراتیک در کشورهای همسایه الجزایر را شنیدند و مشاهده کردند.
با وجود تحولات رخ داده، این گرایش محافظه کارانه بوده که همچنان بر ملت الجزایر حکمفرما است، جایی که بیشتر شهروندان این کشور برای دریافت اخبار و کسب اطلاعات، همچنان به شبکه های تلویزیونی و روزنامه های رسمی و دولتی تکیه می کنند.
از سوی دیگر، نزدیک به 185 هزار نیروی پلیس اضافی جهت تامین امنیت مراكز اخذ رای در انتخابات ریاست جمهوری اخیر الجزایر به کار گرفته شدند و این مسئله در اطمینان خاطر بیشتر شهروندان این کشور سهیم بود، شهروندانی که بسیاری از آنها همچنان دوران موسوم به “دهه سیاه” در اواخر قرن گذشته میلادی را به یاد می آورند و برخی از آنها نیز همچنان خاطرات جنگ استقلال از فرانسه را در ذهن خود مرور می کنند.
در واقع تروریسم گروه های اسلامی افراط گرا همچنان مشكل اصلی الجزایر به شمار می آید، مشکلی که “عبدالعزیز بوتفليقه” به شدت با آن برخورد کرد.
این در حالی است که نیاز شدید به هوشیاری مداوم در الجزایر طی بحران گروگان گیری در میدان گازی “عین امیناس” در جنوب شرق این کشور در اوایل سال گذشته میلادی، کاملا به چشم می خورد، جایی که در آن هنگام نیروهای نظامی و امنیتی الجزایر به این میدان گازی که تروریست ها در آن بیش از 800 شهروند الجزایری و خارجی را به گروگان گرفته بودند، حمله کردند.
هر چند که حمله نیروهای نظامی و امنیتی الجزایر به میدان گازی “عین امیناس” بیش از 70 کشته در میان گروگان ها و شبه نظامیان گروگان گیر بر جای گذاشت، اما برای حفاظت از فروش انرژی که 200 میلیارد دلار از ذخایر ارزی این کشور را تشکیل می دهد، راه حلی جایگزین و قاطع وجود نداشت.
در پایان باید گفت که به هر حال، این نمایانگر رای اکثریت شهروندان الجزایر نیست، چرا که نتيجه انتخابات ریاست جمهوری اخیر در این کشور نشان می دهد که دموکراسی واقعی برای تثبیت جایگاه خود در الجزایر، همچنان راهی طولانی پیش رو دارد.»
ترجمه از “شفقنا”
انتهای پیام