خبرگزاری شیعیان افغانستان(شفقنا افغانستان)
حجت الاسلام و المسلمین سید رضا حجت، کارشناس مسائل دینی و امام جمعه چنداول کابل، در گفتگوی اختصاصی با شفقنا، سوم حوت سالروز قیام مردم افغانستان به خصوص اهالی کابل دربرابر شوروی سابق را یک روز تاریخی، ملی و روز همبستگی اقوام دانسته اما از عدم بزرگداشت چنین روزی در رسانه ها و ارگانهای دولتی به سختی انتقاد کرد.
*ابتدا درمورد شکل گیری قیام سوم حوت که خیزش اصلی آن از محله چنداول شهر کابل صورت گرفت، توضیحاتی ارائه دهید.
حجت: قشری که از نظرعقیدتی ماتریالیست و از نظر دینی و مذهبی به کمونیزم معروف بود، در زمان هیتلر شروع به فعالیت کرده و در پی آن آسیای میانه و نصف اروپای شرقی تحت سیطره آنان در آمد. آنها به ظن اینکه می توانند به راحتی افغانستان را مانند قزاقستان، ترکمنستان و… اشغال کنند، وارد افغانستان شدند.
درسال 1357 وقتی سردارمحمد داود خان کشته شد، افغانستان توسط عمال روس که درآن زمان اتحاد جماهیر شوروی تعبیرمیشد، با یک کودتای نظامی اشغال شد. اما طولی نکشید که اولین جرقه در تمام افغانستان ازشهر کابل و ازمحله ی چنداول علیه آنان شکل گرفت. من در آن زمان هفده یا هجده ساله بودم و در همین محله چنداول زندگی می کردم.
چند ماه قبل ازواقعه ای 3 حوت 1358 خیزش دیگری از محله چنداول با این شعار که انسانهای ملحد و دشمن دین خدا را نمیپذیریم ، صورت گرفت که سبب شد حوزه ای اول که درآن زمان به حوزه ی شش هم مسمی بود به اشغال مجاهدین مسلمان درآید.
درآن زمان احزاب آنقدر معین نبودند و تنها میشنیدیم که حزب حرکت، حزب آقای ربانی یا گلبدین حکمتیار، هستند اما به درستی نمیشناختیم.
*دراین قیام که خسارات مالی و جانی هنگفتی برجای گذاشت، بیشترچه کسانی آسیب دیدند و خشونت های اعمال شده چه تاثیراتی را روی مردم گذاشت؟
حجت: این خیزیش سبب شد که متاسفانه عده ی کثیری از مردم مسلمان چه آنهایی که درچنداول زیست داشتند و چه تعداد زیادی که از مناطق مرکزی برای کار به اینجا آمده بودند، جان شان را ازدست بدهند. تعدادی ازبزرگان و فعالان چنداول متواری شدند و کسانیکه جان باختند همه شان مردم مظلوم و کارگری بودند که در جاده ها و بازارها کارمیکردند.
هر چند این قیام سرکوب شد اما نعره های (الله اکبر) ازهمین محله دوباره درشهر کابل طنین انداز شد و این صدا به زود ترین فرصت از مرزهای کابل به ولایت های دیگر کشورسرایت کرد.
*درقیام سوم حوت نقش اقوام را چگونه ارزیابی میکنید؟ وحدت و هماهنگی بین اقوام و سهیم بودن همگان در این مبارزه مردمی و ملی تا چه اندازه وجود داشت؟
حجت: چنانکه حضرت محمد(ص) آمد و حرکت های قومی را نفی کرد به این معنی که اسلام به یک قوم تعلق ندارد، مردم هم با الگو برداری ازپیامبر بزرگ اسلام براین باور که پشتون، تاجیک، هزاره یا ازبک جدای از یکدیگرند، نبودند بلکه متفقاً همه اقوام ساکن دراین مرزوبوم هم اهل سنت و هم شیعیان و دیگر اقوام نقش داشتند.
حتی درسنگرهای مبارزه مانند میدان وردک، پغمان، سنگلاخت، مناطق مرکزی، ترکمن، هرات و تمام کشور شیعه، سنی، و … باهم در مقابل دشمنان میرزمیدند و حتی یکدیگر را اکمالات مالی و نظامی میکردند.
درتاریخ ما نشان دایدیم که همه یکیم و یک ملت واحدیم؛ درجنگ مقابل انگلیسی ها شیعه، سنی و دیگر اقوام همه نقش بارزی در کنار یکدیگر داشتند. همان جنگی که همه ی انگلیسها کشته شدند و تنها یک نفر زنده ماند که در واقع پیام خفت بار شکست انگلیسی ها را به گوش همگان رساند.
*در قیام سوم حوت که در واقع آغازی بود بر شکست و خروج ارتش سرخ شوروی از افغانستان، کشورهای همسایه و جامعه جهانی چه نقشی داشتند؟
حجت: درخیزش مردمی به هیچ وجه دیگر کشورها از جمله همسایه ها دخالت نداشتند و ما را یاری نکرد بخاطریکه این خیزش فطری مردم بود یعنی مردم فطرتاً خدا میگفتند. اما وقتی جنگ به درازا کشیده شد آنوقت همه کشورها به خاطر منافع خود دخالت کردند و اکنون نیز مشاهده می شود که یک عده ازافراد در کشور مشغول کارند که به ظاهر مسلمان بوده اما در حقیقت به جای ماندگان همان دوران کمونیستی هستند و از طرف آنها در حال حاضر در کشور مسئولیت دارند.
*درمورد ارقام کشته شدگان این قیام اگر اطلاعاتی در دست دارید، در اختیار ما قرار دهید.
حجت: تنها درسال 1357 تا 1359 خودم شاهد بودم که ارتش متجاوز سرخ شوروی متاسفانه کشتارهای بی رحمانه و وحشیانه ای را براه انداختند. هرروز ما شاهد ازبین رفتن مردم بی گناه و مظلوم توسط رژیم فاسد شوروی بودیم.آقای نورمحمد ترکی یک شب هجوم آوردند که علما را دستگیر کنند، ما متواری شدیم اما بیشتراز 500 هزار جوان از شهر کابل اسیر بردند که کلاً هنوز هم مفقود الاثر اند.
*دلایل کمرنگ شدن و عدم بزرگداشت از روزهایی چون سوم حوت که یک روز بزرگ، ملی و تاریخی است را در چه میبینید،توصیه شما بحیث یک عالم دینی به مردم، ارگانهای دولتی و رسانه ها در این رابطه چیست؟
حجت: متاسفانه رسانه های گروهی چه تصویری چه صوتی و ارگان های دولتی به این مسائل اصلاً نمی پردازند. اگر مطرح هم کنند بسیار جزئی و ناچیز به شکل گذراست. ما جداً میخواهیم حد اقل روی ارق مذهبی و اسلامی مخصوصاً به احترام آن جوانانی که کفن برتن نموده درمقابل اشغال گری و زورگویی ایستادند و جان دادند، این چنین مناسبت ها و مسائل بازتاب گسترده داشته باشد و مخصوساً جوانان باید این روز بزرگ و تاریخی را گرامی بدارند.
اگر این قیام ها نمی بود ما الآن از اقمار اتحاد جماهیر شوروی بودیم. مثل ترکمنستان، تاجبکستان و قزاقستان که هفتاد سال مساجد از اذان خالی بود و از اسلام و اسلامیت خبری نبود و در این کشورها بعد ازهفتاد سال مسلمانان توانستند آزادی به دست بیاورند، امروز مملکت ما هم انگونه می بود که یقیناً تاثیرات بدی بر مردم و جامعه اسلامی افغانستان می گذاشت.
*در آخر پیام شما راجع به سوم حوت و امثال آن به رسانه ها و مردم چیست؟
اول اینکه باید رسانه ها ارزش قیام آنهایی که با خون خود درخت سبز اسلام را در افغانستان آبیاری کردند را یاد آوری کرده و گرامی بدارند. دوم در امر اتحاد و یکرنگی اقوام کوشا باشند مانند اوایل قیام که همه سهم فعال داشتند. سوم اینکه تلاش صورت بگیرد تا خون شهدای عزیز ما پامال نگردد.
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com