شهید مزاری و مقاومت غرب کابل، احیایی هویت هزاره ها

شفقناافغانستان-شهید مزاری(ره) و مقاومت غرب تنها شکوه و عظمت برای هزاره های کابل نبود ، بلکه جلوه ی از شکوه سال ها، فراموشی انسان به نام هزاره بود، به رهبری شهید مزاری( ره )و ایستادگی مردم کابل، چراغ راه شد، برای دیگر هزاره ها، مخصوصا هزاره های پاکستان؛ در این میان نقش و اتصال بعضی از چهره ها چون مرحوم( استاد محمد علی اختیار )، بیشتر بود؛ یا با حضور در میان نیروی های مقاومت و یا با حمایت مادی و معنوی .

احمد بهادری در یادداشتی اظهار داشت؛ مقاومت غرب کابل با همه‌ی بزرگی و شکوهی که داشت یک مقاومت تنها و غریب بود و سنگینی بارش را هزاره‌های کابل به دوش می‌کشیدند.
گاه‌‌ناگاه که ۵۰ – ۶۰ نفر نیرو از بیرون کابل و از سایر ولایت ها می‌آمدند احساس می‌کردیم یک لشکر به کمک آمده است.
جدای از نبود پشتیبانی نیروی انسانی عدم حمایت های وسیع معنوی نیز جبهه مقاومت را رنج می‌داد و بابه مزاری و هزاره‌های کابل به این نتیجه رسیده بودند که خودشان باید از پس همه‌ی مشکلات جبهه مقاومت برآیند.
در این میان نقش هزاره‌هایی که در کویته زندگی می‌کردند در مقاومت غرب کابل یک استثنا بود، داود سرخوش با آهنگ هایش چنان تاثیری بر روحیه‌ی جنگجویان و مردم کابل داشت که فقط کسانی که در آن زمان در غرب کابل بودند می‌توانند درک کنند.
در کنار آهنگ های داود، حس غرور و دلاوری و ملی گرایی هزاره‌های کویته با حس و حال و فضای مقاومت غرب کابل بیشتر همخوانی داشت و هرگونه حمایت هزاره‌های کویته با قدر و دید متفاوتی نگریسته می‌شد.
هزاره‌های کویته مقاومت غرب کابل را حمایت مالی کردند که خیلی چشم‌گیر نبود، اما حمایت معنوی شان و تاثیر آن بر مقاومت غرب کابل زیاد بود.
هیأت تنظیم نسل نو هزاره مغل دوبار کابل آمد، بار اول قبل از سقوط افشار بود و بار دوم پس از سقوط افشار و در زمانی که حزب وحدت در عرصه‌ی نظامی و سیاسی جایگاه تثبیت شده‌ای یافته بود.
محمد علی اختیار عضو هیأت بود، با این‌که غلام‌علی حیدری رییس تنظیم نسل نو بود اما در همه‌ی ملاقات ها مخصوصن در ملاقات با بابه مزاری سخنگوی اصلی محمد علی اختیار بود.
اختیار وقتی صحبت می‌کرد شیرین و روان حرف می‌زد، آهسته و با تفکر کلمات را انتخاب می‌کرد و حس می‌کردم صحبت هایش از بار درد تاریخی عمیق برخوردار است.
بعد از هر باری که بابه مزاری با اختیار صحبت و قصه می‌کرد فکر می‌کردم چهره‌ی بابه مزاری بشاش‌تر و خوش‌حال تر است، بابه مزاری بیشتر از هر کسی تنهایی و غربت مقاومت غرب کابل را درک می‌کرد و قدر حمایت هایی که از آن مقاومت می‌شد را می‌دانست و احترام می‌کرد.
محمد علی اختیاری دوست و رفیق بابه مزاری و مقاومت غرب کابل بود، رفتنش مانند رفتن همه‌ی یاران و سربازان بابه مزاری اندوه‌بار است.
روحش شاد
یادش بخیر و گرامی